白虎⚠️ (แอคทีฟต่ำ)

สังเกตเห็นทุกอากับกิริยาของอีกฝ่าย ปล่อยไว้ไม่ทักอะไร

“?”
เพราะฟังเพลงแนวๆเดียวกัน แถมบรรยากาศตอนเย็นก็สบาย เลยแอบสนใจนิดหน่อย ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้ามากนัก

“ถ้าเปิดลำโพง..จะรบกวนคนอื่น“

แม้ตอนนี้เขาสองคนจะอยู่ในที่ๆไม่ค่อยมีนักเรียนพลุกพล่าน แต่ใช่ว่าเสียงเพลงจะไม่ลอดให้คนอื่นได้ยิน

ดูจากท่าทางขบขันคงกำลังล้อเลียนเขาเป็นแน่ 💢

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” 😒
ทีแบบนี้ตอบโต้ไวเชียว

“ทำเองได้น่—” ไม่ทันพูดจบก็โดนมัดมือชกแปะให้ซะแล้ว

มือเบากว่าที่คิดไว้เสียอีก

เจ้าตัวไม่เห็นตัวเองหรอก
“ไม่เห็นเหมาะตรงไหน”
ถือคติแย้งไว้ก่อน

แค่คำว่า ’ของสำคัญหรอ‘ ก็พูดยากเหลือเกินสำหรับคนอย่างเขา

“ก็ได้.. ติดไอนั่นก็ได้” 😒😔 👉🩹🍊 ชี้ๆ

อาจจะเป็นการยอมเพื่อปลอบใจก็ได้

อยู่ๆอีกคนก็เงียบไป สำหรับเขาแล้วมักจะได้ยินคนผมปรกตาคอยเริ่มบทสนทนาอยู่ตลอด บรรยากาศตอนนี้เลยดูหม่นหมองแปลกๆ

การถูกพาเข้ามาในสถานการณ์ชวนหดหู่ของคนรอบข้างมักจะทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอยู่เสมอ

เขามักจะคิดว่าเหตุการณ์พวกนี้ยุ่งยาก ก็ใช่— มันคือความกระวนกระวายใจ

ถ้าเป็นปกติเขาคงเลือกที่จะเลี่ยง ทิ้งอีกฝ่ายไว้แล้วหนีออกไปแล้ว

หรี่ตามอง

ประโยคท้ายชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ไม่หน่อย ได้แต่ทำหน้าไม่พอใจตอบกลับ

ขณะเดียวกันสายตาสะดุดกับไม้กลองที่หักเป็นสองท่อนก่อนจะเงยหน้ามองคุณเหมือนมีคำถามในหัว

เขาเงียบรอฟัง เผื่อเธอจะพูดอะไรต่อ

เสียงท้องร้องเจ้ากรรมก็สงบลง เหมือนเมื่อครู่เป็นเพียงสัญญาณเตือนของร่างกายว่าควรเริ่มทำอะไรบางอย่างในสถานการณ์นี้

“…ไม่รู้ดิ”
“มันแปลก“

จ้องเธอไม่พักแม้ทุกครั้งมักหลบสายตาตลอด ครั้งนี้เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“….”

เขาหลุบตาลง กลับมาตอบให้ตรงคำถาม

”ไม่กิน“

ยายนี่จะเป็นอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย

จริงไหม?

ไม่ได้ตอบคำถาม และไม่ขยับหนีไปไหน

“ไม่คิดบ้างหรอว่าผู้ชาย(ฉกรรจ์+ปิดหน้าปิดตา)แบบนายพกของแบบนี้มันน่าสงสัย“ เขาพูดความในใจที่เคยคิดเมื่อตอนนั้น

ไม่รู้ตอนนี้ในสายตานายหงอก มองคนตรงหน้ายังไงกันแน่

”..นายเองหรอ“ ผช.แปลกหน้าที่ยัด(?)พลาสเตอร์สุดแบ๊วนี่ให้เขาในตอนนั้น 😒

ลงไปนั่งตามแรงดึงดวงตาเบิกกว้างเหมือนแมวที่รู้สึกเหมือนตกอยู่ในอันตราย เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยตอนโดนเรียกชื่อ รีบดึงแขนออกโดยไว

“ใครให้เรียกชื่อจริง💢” กดเสียงไม่พอใจ แม้จะเป็นรุ่นพี่ก็ไม่สน-

มองพลาสเตอร์รูปส้ม🍊สุดคุ้นตา
เหมือนจะเคยมีคนให้ของแบบนี้มาเหมือนกัน

ยังไม่ยอมรับน้ำใจอีกฝ่ายโดยดี เพราะทิฐิรึเปล่า หรือแค่ไม่ชอบลายกันนะ

ไปๆมาๆก็เหมือนจะนึกออก

“ไปล่ะ—”

ความต่างคือไปลามาไหว้

อาจารย์เออออวิ่งไปดูตามทางที่อีกฝ่ายชี้ จนลับสายตาไป

พรวด!

นายหัวขาวโผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้
“ตื้อชะมัด***” พอลับหลังก็เรียกนามสกุลผู้เป็นครูห้วนๆ

ปัดๆเศษใบไม้ออกช่วงศรีษะและลำตัว
ได้แผลถลอกเล็กน้อยตรงใบหน้าและช่วงแขนจากการข่วนของกิ่งไม้

“เอ่อ..” เหลือบมองคนช่วยชีวิตไว้ ครั้งนี้เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นเดิม และทำท่าจะชิ่งหนีอีกครั้ง

“เดี๋ยว—”
เผลอตะโกนออกไป อย่างนึกเสียดายไก่ที่โดนคีบ

คุณจะได้ยินเสียงอาจารย์ตะโกนมาแต่ไกล มองไวๆเหมือนกำลังไล่ตามนักเรียนคนนึง ที่มีเรือนผมสีขาว ดวงตาสีแดงคนนั้น

เขาสะดุดตากับคุณที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้พอดี
”ขอหลบหน่อย!!“

ไม่ว่าเปล่ากระโจนเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ใกล้ๆ หวังจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้และให้คุณกลายเป็นผู้ประสบภัยตอบคำถามอาจารย์แทน

”เธอเห็นนักเรียนผมสีขาวผ่านมาแถวนี้มั้ย???“ อจ.ถาม ใช่ คุณนั่นแหละ บายาชิ ฮิซาชิคุง

#SNM_Yurimatsuri | 11 เม.ย - 16.00 | ระหว่างทางไปสวน | w/ @snm-takasugi-kohei.bsky.social

ช่วงเย็นที่ใกล้ชนวันหยุดสุดสัปดาห์ นับว่าเป็นช่วงที่เหมาะแก่การเที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุด โดยเฉพาะช่วงที่มีงานประจำปีของเกาะก็ยิ่งไม่ควรพลาด

วันนี้ได้โอกาสจึงแวะไปเชยชมสวนดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งจากระยะไกลกับเพื่อนคนสนิท

“ใครวิ่งถึงทีหลังเลี้ยงข้าวนะ!”

#SNM_หาคนโค

🩷 = เนียนรู้จัก (ขออนุญาตให้โอคามิรู้จักกลับด้วยนะคะ)
🔄 = ช่วยหาเพื่อน
📩 = โครู้จักเพิ่มเติมกัน !

(มาหย่อนใบโคไว้ค่ะ มาทำความรู้จักกันได้เลยนะคะ 🙌)

[24 เม.ย 2024|ช่วงเย็น]

หลังเลิกเรียนฮิซาชินั่งอยู่ใต้ต้นไม้สักต้นบริเวณรั้วโรงเรียน เขามองไม้ตีกลองในมืออย่างเหม่อลอย

มันหักไปอันหนึ่ง...

เห็นอยู่ว่ามันแค่เหมือนจะมีรอยหัก แต่ไม่คิดว่าหยิบมาดู มันจะหักจริงๆ

ก็ตีปกติหนิ...(?) สงสัยคงต้องพันเทปไปก่อน

(/เดินมาปักก่อง)

🤨🤨

ไม่คาดหวังแต่คาดไม่ถึง

ด้วยความที่นายผมขาวค่อนข้างมีจินตนาการค่อนข้างสูงเพราะสื่อที่เสพ

อดคิดไม่ได้ว่าหรือนี่คือร่างโคลนของพวกมนุษย์ต่างดาว หรือโดนสลับตัวกับใครอยู่รึเปล่า

นึกเล่นอยู่นานก่อนจะปัดความ(ไม่)น่าจะเป็นทั้งหมดออกจากหัว แล้วลองพูดประโยคที่ถ้าพูดไปน่าจะสะกิดต่อมอะไรสักอย่างได้

“ไม่เอา สกปรก“ 😒

แต่สำหรับเขามันเป็นเรื่องใหญ่เพราะไม่มีเบอร์ใครให้โทรเลยน่ะสิ

“เออ”
โมโหใช้เท้าสะกิดประตูเบาๆ สักพักเขาย้ายไปนั่งพิงระเบียงดาดฟ้าห่างจากเธอสองสามเมตร

ทีแรกก็ทำเป็นไม่สนใจ สวมใส่เฮดโฟนไร้เสียงเพลง เหลือบมองเธอสังเกตการณ์เป็นพักๆ

ก่อนที่ท้องจะร้องโครก….
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว หลายครั้งด้วยติดต่อกันด้วย

กรอกตาใส่ที่นึง

ปกติก็แย่ละ

เขาได้แต่อวดครวญภายในใจ ถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ ตอบเธอสั้นๆ

“อ้อเรอะ” แล้วมุ่งตรงไปที่ประตูโถงบันได

กึก…
กึกๆๆๆๆๆๆ เขาเขย่าประตู
ไม่มีท่าทีว่าจะเปิด แสดงว่าอาจจะถูกล็อคจากด้านใน

ในเวลาตอนเที่ยงเนี่ยนะ
คงมีใครแกล้งแน่ๆ

แต่นิสัยที่กลับตาลปัตรแบบที่สามารถสังเกตได้เลยในวันแรกๆ ยิ่งดูน่าพะวง

หลังจากที่ไต่ลงมาด้านล่างแล้ว เขาค่อยๆเดินๆกระโดดๆขาเดียว จนไปถึงจุดที่วางรองเท้าให้

แม้จะระแวงแต่ก็หยิบรองเท้ามาใส่เงียบๆ

ในทีแรกเขาตั้งใจจะเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมถึงติดใจขนาดนี้

“….”

“ข้าวไม่อร่อยขนาดนั้นเลยรึไง” 🤨

คงจะเป็นคำพูดดีที่สุดเท่าที่จะคิดได้แล้ว

ชิบหาย!มีคนอยู่ข้างล่าง

เจ้าตัวย่อตัวลง(..) ค่อยๆย่องชิดขอบตึกสอดส่องดูว่ามีใครอยู่ด้านล่าง

เผยให้เห็นคนน่าปวดหัวที่ชอบชวนทะเลาะอยู่เรื่อยเมื่อปีก่อน วินาทีนั้นในหัวก็รันความทรงจำเก่าๆมาฉายซ้ำ

oO(เฮ้อ คงจะฉอดเป็นยัยแก่เหมือนเดิม)

เอ้ะ??

แต่ความเป็นจริงกลับสงบกว่าที่คาด…มากเกินไปด้วยซ้ำ

พูดตามตรง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น

สุขสันต์วันเกิดสำหรับทุกคนที่เกิดในเดือนกุมภาพันธ์นะคะ🥳
#SNM_TanjoubiOmedeto !!

ภาพแยกตัวละคร (พื้นหลังใส) drive.google.com/drive/folder...

※ รูปวันเกิดในปีนี้คือตัวละครในร่างชีซ่า / รูปวันเกิดจะวาดโดยอ้างอิงเดือนในโลกจริง

(😾ม่ะ)

เย็นวันศุกร์ | หลังเลิกเรียน | สนามกีฬา | โรลปิด

มาซากิเดินหย่องแหย่งมาที่สนามกีฬาพร้อมลูกวอลเลย์ เพื่อไปหารุ่นพี่ตัวโย่งหนึ่งรายที่ยืดเหยียดร่างกายอยู่หน้าเน็ต

“มาแล้ว-”

ก่อนจะชะงัก

“ทำไมไม่เปลี่ยนชุดล่ะครับ เปลี่ยนใจไม่สอนผมแล้วเหรอ?”

ใช่แล้วล่ะ วันนี้เขามีคาบเรียนส่วนตัวเป็นปูพื้นฐานวอลเลย์บอลกับเจ้าตัวสูงน่ารำคาญน่ะ

@snm-kayusu.bsky.social

(หมายถึงเรียนที่เดียวกัน! แต่จริงๆก็น่าจะเห็นป้ายสีบอกชั้นปีจากรูทก่อนๆด้วย😗)

เด็กผมขาวลิ้มรสชาติเงียบๆ เจ้าตัวเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนตอบ

”หรอ..“ เรื่องนั้นเขารู้อยู่แล้ว

(เย่ ปิดรูททท 🥺ขอบคุณที่มาแจมอีกครั้งนะคะ! ฮิซาชิคุงกินลาซานญ่าให้อร่อยนะ!!)