天青 (Staff)🐟

“นั่นสินะคะ” เธอไม่ตอบคำถามคุณ แต่ราวกับรับคำถามนั้นด้วยคำตอบที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“เป็นคำถามที่ดีนะคะ เพราะต้องเรียนที่โรงเรียนโชคุไซยังไงล่ะคะ!”

คำตอบช่างไม่มีประโยชน์จริง ๆ ด้วย

แต่นั่นก็ไม่ผิด เหตุผลที่คุณมาอยู่ที่นี่ก็คือการเป็นนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้ นั่นก็ถูกแล้ว

“ขอให้มีความสุขนะคะ”

เธอโบกมือลาให้คุณที่ออกตัววิ่งไปแล้ว รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า

ขอให้มีความสุขค่ะ

กับชีวิตใหม่นี้ที่พวกคุณได้ไป

โอกาส

ที่จะทำบางสิ่ง

- จบพาร์ทเทนเซย์

คุณที่พยายามอยากรู้บางสิ่งช่างน่าเอ็นดูในสายตาเธอเหลือเกิน

“เทนเซย์น้อยใจแล้วนะคะ! เมื่อครู่ตอนที่ปฐมนิเทศก็แนะนำตัวแล้วแท้ ๆ” เธอดูมีน้ำเสียงเง้างอนพร้อมไปด้วยท่าทางคล้ายน้อยใจ

แต่ก็กลับมายืนหลังตรงเช่นเดิม
“คณะกรรมการฝ่ายวินัย เทนเซย์ค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอยิ้มให้และมองคุณราวกับให้คุณเอ่ยแนะนำตัวเองบ้าง

“เทนเซย์จะอยู่ด้วยไปอีกสักพักเองค่ะ”

“ระหว่างนี้จะใช้เวลากับตัวเอง หรือตั้งคำถามขึ้นมาอีกก็ได้นะคะ”

“เทนเซย์ชอบทะเลมากกว่าค่ะ” ว่าพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าตามคุณก่อนจะก้มลงเล็กน้อย
“ท้องฟ้ากว้างใหญ่ก็จริง..แต่ก็มีแค่นก..แล้วก็ก้อนเมฆ”

“ทะเลมันดูมีสัตว์หลากหลายกว่า..แบบนั้นล่ะมั้งนะคะ?” คงเพราะมันมีสิ่งที่หลากหลายกว่า และยังไม่ได้สำรวจเยอะกว่า

อีกเรื่องคืองานอดิเรกของเธอคือการตกปลาด้วยกระมัง

“ได้สิคะ!” เธอตอบรับคุณ

+

เธอยังคงเดินต่อไปพร้อมกับผ่านตึกเรียนไปเมื่อมองไปด้านหน้าคุณก็ได้เห็นต้นซากุระต้นตระหง่านที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนแต่ก็ต้องเดินต่อไปอีกอยู่ดีซึ่งตึกซ้ายและขวาจะเป็นหอพัก

“ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการปฐมนิเทศครั้งแรกของเธอ..นิยามคำว่าสนุกเป็นยังไงกันนะคะ?” ราวกับว่าคุณถูกถามเป็นคำถามง่าย ๆ ว่า [สนุก] ที่ว่านี่หมายถึงแบบไหนกัน

แล้วคุณจำความสนุกนั้นได้ด้วยอย่างนั้นหรอ?

“นั่นสินะคะ เทนเซย์ตอบไม่ได้หรอกค่ะ”

“บ้างก็กระวนกระวายใจ..ร้องไห้ แต่ก็มีคนที่หัวเราะเหมือนเธอไม่ใช่หรอคะ”

“เทนเซย์ไม่ว่าหรอกนะคะ”

“ถ้าอยากได้คนนำเที่ยว..ไว้วันหยุดของโรงเรียนแล้วกันนะคะ!”

ถึงจะเป็นคำตอบที่คิดไว้หรือไม่ได้คิด แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะตบปากรับคำของคุณไว้แล้วเป็นที่เรียบร้อย

ขอเพียงไม่โดดเรียนจะมาชวนเธอไปตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น

“อย่างงั้นหรอคะ?” เมื่อคุณเอ่ย เธอจึงถามกลับไป

+

〖 เทศกาลแห่งการชักชวน 〗
#SKZ_Festivalclub

ยินดีต้อนรับสู่สัปดาห์แห่งการชักชวน คุณกำลังใช้ชีวิตธรรมดาหลังจากผ่านเรื่องแย่ ๆ มาเป็นระยะหนึ่ง มันอาจสลักลึกลงไปในจิตใจจนยากจะฟื้นฟู

กระทั่งคุณได้ยินเสียงตามสายที่ทำให้ชีวิตดูมีสีสันขึ้นอีกครั้ง

docs.google.com/document/d/1...

แบบสอบถามเกี่ยวกับ Event : คืนพิพากษาโลหิต Day 1 แบบสอบถามเกี่ยวกับ Event คืนพิพากษาโลหิต เพื่อเก็บข้อมูลสำหรับอีเว้นท์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

[ แบบฟอร์มสอบถามเกี่ยวกับความพึงพอใจ ]

ทางทีมงานได้จัดตั้งฟอร์มสอบถามขึ้นมาเพื่อให้ลูกมูได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับอีเว้นท์พิพากษาที่ได้จัดไปเมื่อวันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์
สามารถกรอกความพึงพอใจหรือข้อเสนอแนะให้กับทีมงานได้ฟอร์มด้านล่าง

: แบบฟอร์มจะไม่มีการเปิดเผยคำตอบให้เห็น

ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นค่ะ

docs.google.com/forms/d/e/1F...

[ ขอร้องให้ปล่อยไปหรอคะ? ]

[ ขอให้บอกความจริงหรอคะ?]

[ คิดอะไรอยู่กัน ตอนนี้พวกคุณคือส่วนหนึ่งของเกาะโชคุไซแล้วค่ะ นั่นแหละค่ะคือความจริง ]

[ ไม่ว่าจะทำยังไง ]

[ ก็ออกไปไม่ได้หรอกค่ะ ]

[ กว่าพวกเธอจะรู้ตัวก็สายไปก่อนแล้ว ]

[ ออกไปไม่ได้หรอกนะคะ ที่เกาะแห่งนี้น่ะ ]

[ กฎของเกาะก็บอกอยู่แล้วนี่คะ..]

[ อย่าท้าทายมันสิ ]

#SKZ_HigetsuDay1

ขณะที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้วงนิทรา ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นตนกลับพบว่าร่างกายอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่ไปเสียแล้ว

ความฉงนงุนงงฉายชัดบนใบหน้าคม สายตากวาดมองโดยรอบอย่างระแวดระวัง และในเวลาเดียวนั้นเอง ข้างกายกลับปรากฏขวานเล่มหนึ่งถูกวางไว้ใกล้ ๆ

+

"อนาคตเธอจะรู้เองค่ะ" ว่าโอกาสนั้นคืออ่ะไร มันมีไว้เพื่ออะไร และมันต้องทำไปทำไม

คำตอบไม่ถูกเอ่ยออกมามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น "นั่นสินะคะ~"

"โธ่..ทำแต่คำถามอะไรแบบนี้ น่าเบื่อกันพอดีค่ะ!"

"เธอไม่สามารถหาคำตอบได้ในตอนนี้หรอกค่ะ" ประโยคนี้ราวกับคำตัดสินของทุกคำถามที่คุณถามมา

"นับตั้งแต่นี้ไปเธอเป็นนักเรียนของโชคุไซ มันก็แค่นั้นเองค่ะ"

〖 บทสรุปคืนพิพากษาโลหิตคืนที่1 〗
#SKZ_HigetsuDay1

อาวุธในมือคุณ... ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง?
คนบาปเหล่านั้น... ได้รับการลงทัณฑ์ตามที่คุณปรารถนาแล้วหรือเปล่า?

คงไม่ได้ลืมไปใช่หรือไม่?
[หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป]

docs.google.com/document/d/1...

( เทนเซย์นับถือประธานเสมอค่ะ )

12:00-ช่วงเที่ยงของวันจันทร์ (บวกได้ มีแต่สาหร่ายไม่มีสาระ)

"....."

เธอนอนครุ่นคริดอะไรอยู่ซักอย่างบนแปลงผัก เวลานี้ใครหลายๆคนคงไปทานข้าวกันหมดแล้ว

"ฉันดูไม่น่านับถือขนาดนั้นเลยสินะ.."

พึมพัมงึมงำ เหม่อลอยคุยกับต้นกล้า

" [โอกาส] มีไม่ได้บ่อยหรอกนะคะ!" สองมือกำขึ้นยกทำท่าทางคล้ายให้กำลังใจคุณอย่างท่วมท้น

"โธ่ เกาะแห่งนี้ไม่ได้แปลกขนาดนั้นหรอกค่ะ เทนเซย์รับประกันเลย"

ทว่าเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธว่ามันแปลก จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อความจริงมันถาโถมอยู่เต็มตา

เมื่อเห็นคุณไล่เสียงเบาลงพร้อมกับความจริงที่เอ่ยมา เธอก็ยังคงแย้มรอยยิ้มประดับใบหน้าเช่นเดิม

"โลกเก่า..หรือโลกใหม่ คิดแบบนั้นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกค่ะ"

"เทนเซย์คิดว่าแบบนี้มันอาจจะดีซะกว่าอีก"

+

“นั่นคือสิ่งที่เธอต้องหาคำตอบค่ะ” เป็นอีกครั้งที่คุณไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

“การหาคำตอบมันสนุกกว่าการฟังเฉลยใช่มั้ยล่ะคะ?” อาจจไม่ใช่สำหรับพวกคุณ

เมื่อประเมินคุณอยู่ครู่หนึ่งเธอจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามออกไปบ้าง
“ถึงแม้จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แต่ควบคุมอารมณ์ได้ดีมากเลยนะคะ”

"ไม่กลัวหรอคะ?" กับสิ่งที่ไม่เคยพบเจอและทุกสิ่งที่จำไม่ได้นอกจากชื่อ

“ดีเลยค่ะ ถ้ามีเพื่อนตกปลาด้วยคงดีไม่น้อยเลยค่ะ”

เธอหันมองคุณที่เอ่ยชวนก่อนจะยิ้มตอบรับกลับไปแล้วขยับมือจับชายผ้าคลุมพิธีการให้เรียบร้อยก่อนเป็นฝ่ายนั่งที่ม้านั่งก่อนฝั่งหนึ่ง

“เชิญเลยค่ะ เทนเซย์ถึงจะต้องไปดูนักเรียนท่านอื่นต่อ แต่จะอยู่ด้วยอีกสักครู่เองค่ะ”

ระหว่างที่เดินกันไป คุณยังคงเดินผ่านนักเรียนหลายคนที่ยังมีท่าทีสับสนกระวนกระวาย ร้องไห้หรือพูดคุยกับสภานักเรียนท่านอื่น

ช่างเป็นภาพที่ไม่ควรเกิดขึ้นในงานปฐมนิเทศเลยสักนิด

ข้างหน้าเริ่มเป็นจุดที่ไม่ค่อยมีคนมา ทำให้รู้ว่าส่วนมากยังอยู่ตรงลานอเนกประสงค์ นั่นนับว่าใกล้ถึงหน้าโรงเรียนแล้ว

“ใช่ค่ะ” แต่เธอจะตอบหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับคำถาม

“มีสิคะ!”
“ห้องสมุด ฟาร์ม หรือกิจกรรมอื่น ๆ แน่นอนว่ามีอีกเยอะให้ทำจนเบื่อเลยล่ะค่ะ”

“อย่างอื่นมากกว่านี้..อืมก็คงเป็นหมู่บ้านยูไซเคียวล่ะมั้งนะคะ?”
“ลงจากโรงเรียนไปก็ถึงแล้วล่ะค่ะ”

+

“อุโซเนะจังเองก็คงไม่อยากเดินหลงห้องตั้งแต่วันแรกใช่มั้ยล่ะคะ?” เธอหยอกเหย้าแต่จริง ๆ ห้องเรียนก็มีเพียงปีละสองห้องเท่านั้นเอง

“เวลาไม่คอยท่านะคะ!” เธอหันมาพูดแต่ก็ไม่ได้หยุดก้าวเดินแต่อย่างใด

รอให้คุณวิ่งมาถึงใกล้ตัวจึงค่อยทำให้จังหวะก้าวเดินนั้นเท่ากัน

“ไม่เป็นไรค่ะ! หลังปฐมนิเทศจะเป็นช่วงเวลาว่างปล่อยให้ทุกคนได้ไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ กันน่ะค่ะ” เธอเริ่มอธิบาย คงไม่ดีเท่าใดนักหากให้พวกคุณที่พึ่งมาเกาะแห่งนี้เริ่มเรียนเลย

ถือเป็นการผ่อนคลายภายใต้ความกดดันที่เกิดขึ้นด้วย

+

(ยินดีเสมอเลยค่ะ ><)

“ที่นี่คือเกาะโชคุไซค่ะ”

นั่นคือสิ่งที่คุณเองก็ได้ยินเหมือนในอาคารอเนกประสงค์

“สถานที่..ที่พวกเธอ ‘คนบาป’ ต้องใช้ชีวิตต่อไปหลังจากนี้ค่ะ”

ประโยคนี้เองก็เช่นเดียวกัน

อยากถามอะไรต่อหรือไม่?

ก่อนจะหันหลังให้แล้วเป็นฝ่ายเดินออกไปก่อนแทน

หวังว่าคุณจะได้มีความสุขอย่างที่เธอพูดก่อนใบหน้าเปี่ยมสุขนั้นอาจถูกแต่งแต้มด้วยบางสิ่งในอนาคต

-จบพาร์ทเทนเซย์

"ห้องของสภานักเรียนอยู่ที่ชั้นสามของตึกเรียนค่ะ"

เธอก้าวลงไปตามขั้นบันไดจนถึงชั้นล่างสุดแล้วหันมามองคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นเดิม

"ไว้คราวหลังมาพับนกกระเรียนกันใหม่นะคะ"

"ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนโชคุไซและขอให้มีความสุขค่ะโทวยะจัง"

คำน่าเชื่อถือของความสุขนั้นอยู่ที่ใด ใครเล่าจักได้คำตอบนี้ไป

คงต้องพยายามค้นหามันต่อให้พลิกแผ่นดินก็ตาม

เมื่อจบประโยคเธอยกมือโบกลาอีกฝ่ายเล็กน้อย
+

"สภานักเรียนยินดีช่วยเหลือนักเรียนอย่างริวเซย์จังเสมอค่ะ!"

"หากมีปัญหาอะไรให้ไปที่ห้องสภาขั้นสามของตึกเรียนนะคะ"

"ขอให้มีความสุขค่ะ!"

สิ้นคำอวยพรเธอก็โบกมือให้คุณเล็กน้อยก่อนเดินจากไป

ความสุขนั้นมีจริงหรือไม่
ยั่งยืนเพียงใด
สุดท้ายแล้วก็คงเป็นคำตอบที่คุณต้องค้นหามันด้วยตนเองอยู่ดี

- จบพาร์ทเทนเซย์