Mreza

I think I'm just refusing to grow up.

اگه برای چیزی که دوست دارین اکتیولی تلاش می‌کنین و هزینه می‌دین براتون ارزش و احترام خاصی قائلم.

یکیشون اومد و باهام صحبت کرد سر این قضیه و خیلی سرد و تمام‌کننده جوابش رو می‌دادم.
سر این رفتارم الان بیشتر ناراحتم.
دوراهی واضحیه ولی همچنان مسیر رفتار بچگانه رو انتخاب می‌کنم.

امروز با دوتا از دوستام بیرون رفتم و در نهایت ناراحت بودم.
بعد توی ذهنم نشستم باهاشون دونه دونه مکالمه کردم که چرا منو ناراحت می‌کنین
جالبیش اینه یه جاهایی حقیقتا حق داشتن و من بیخود حساس شده بودم.
ولی هنوزم ناراحتم و دلم می‌خواد به صورت پسیو اگرسیو واکنش نشون بدم
حوصله تاب‌آوری و بالغ بودن رو ندارم.

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

The thing about saying no, you say it too much, people just stop asking.

بر حسب تکلیف الان که با اختلاف اول ایران و ۵ آسیام هم نکات تکمیلی رو بگم.
هرچی بازی کنی یه سری نکته جزئی یاد می‌گیری
انگار توی هر مرحله یه حرکت بهینه مشخص وجود داره.
برای بردن باید بتونی تا جایی ممکن توی زمان محدودت برای تصمیماتت نکات بیشتری رو در نظر بگیری که حرکتت به حرکت بهینه نزدیک‌تر بشه.

کاش یه نفر رو داشتم که می‌تونستم هرچقدر می‌خوام بهش غر بزنم، همه چی رو بگم، ءسیب‌پذیر باشم پیشش و حس کنم که درکم می‌کنه
شاید داشته باشم همچین آدمی رو؛ در اون صورت کاش جرئتش رو داشتم که برم سراغش

یادمه خونه یکی از دوستام بودم.
ازشون پرسیدم وقتی خیلیییی ناراحت باشین چیکار می‌کنین؟
مهدی گفت زنگ می‌زنم به ص همه چی رو براش تعریف می‌کنم.
یبار هم قبل‌ترا حامد بهم گفته بود که دلیل اینکه دووم آورده یه شرایط سختی رو، داشتن یه دوستش بوده که همه چیز رو بهش می‌گفته.
...

بعد مدت‌ها با بعضی دوستات همزبون می‌شی و یادت میاد چی رو داری از دست می‌دی،
این شاید از جنس همون انگیزه‌ای باشه که بخوای زندگیت رو سر و سامون بدی.

.../ اسب رو می‌دزده و فرار می‌کنه و در حال فرار کردن به رهگذر می‌گه که خیلی احمقی که به من اعتماد کردی و اسبت رو به من دادی؛ اینجا رهگذر بهش می‌گه اسب رو ببر ولی این اتفاق رو برای کسی تعریف نکن، نذار مردم نسبت به هم بی‌اعتماد بشن، نذار از نوع‌دوستی و کمک کردن گریزان بشن.

معلم تاریخ راهنماییمون یه داستان برامون تعریف کرد که توی ذهن من موندگار شد:
محتوای داستان ازین قرار بود که یه رهگذری از جنگل رد می‌شد که اونجا یه فرد رو می‌بینه که ازش درخواست کمک می‌کنه.
رهگذر از آب و غذاش به فرد نیازمند می‌ده و سوار اسب خودش می‌کنش. ولی نیازمند .../

Getting ready for one last push...

یه تماس رندوم باعث شد یاد این متنی بیافتم که نوشته بودم و هیچ‌وقت جرئت نکردم پست کنم:

چه جالب که بطرز عجیبی بعد این همه مدت هنوز هم یهو برام یه فرصت پیش میاد که یه سری از ارتباطاتم رو احیا کنم.
واحسرتا

نمی‌تونم با آدمای معمولی ارتباط بگیرم و سراسر پر از خشمم.
همیشه ته دلم یه حسی هست که توی محیط اشتباهیم وگرنه نباید هر ارتباطی انقد اذیتم کنه ولی کام آن
هرچقدرم فک کنم مثلا مکانیک سر خیابون آدم چرت و عوضی‌ایه بازم باید بتونم کارم رو باهاش راه بندازم.

انگار روند سالم گذر زمان باید این باشه که هربار به گذشته نگاه می‌کنی بگی عجب احمقی بودم؛ نه اینکه الان به گذشته‌م نگاه بکنم و قبطه بخورم.

یکی از بچه‌ها هست که یهو بی‌خبر از گروه لیو می‌ده؛ معنیش اینه قراره از مرز رد بشه می‌ترسه گوشیش رو چک کنن. بعد چند دقیقه دوباره ادد می‌شه می‌فهمیم به سلامت اومده به/رفته از ایران.

همیشه وقت زلزله یه گروهی چیزی بود که توش راجع بهش حرف بزنیم. اینبار در انزوا و تنهایی باید بهش فکر کنم.

الان نفر دوم ایران و ۱۹۹ آسیام.
یه نکته حیاتی اینه که سعی کنی هیچ وقت اول نباشی ولی یه آس توی آستینت نگه داری و یهویی خودتو یجوری از بقیه بکنی که دیگه نتونن جلوتو بگیرن.
اینجوری می‌شه تاثیر شانس رو کمتر کرد و بیشتر برد.

درباره پارادوکس فرمی می‌خوندم که وسطش غرق این تیکه‌ش شدم؛ فک کن همچین اکیپی داشته باشین که وسط صحبتاتون وقت غذا درباره UFO حرف بزنین و تهش نتیجه بشه این پارادوکس مشهور توی زمینه زندگی فرازمینی.

...
صدای بلند مداحی هم که همیشه پایه ثابت بوده؛ مخصوصا ساعت ۱۲ شب به بعد که انگار اوج می‌گیره.
هرچند این نیز می‌گذرد...

بوی دود غلیظ توی اتاقم میاد چون ایستگاه صلواتی سر چهارراه تصمیم گرفته با هیزم چایی آتیشی درست کنه بده دست مردم حال کنن.
بوی فاضلاب هم جدیدا اضافه شده چون هیئت وسط کوچه کانکس دستشویی گذاشته برای زائرای پیاده اسکان داده شده‌ش.
...

حالا که یکم رنکم رفته بالاتر این رو فهمیدم که اگه همه بازیکنا تا یه حدی با تجربه باشن بازی خیلی رندوم می‌شه.
هرکسی جلو بیافته بقیه دهنش رو سرویس می‌کنن تا نبره؛ در نهایت همه متناسب رشد می‌کنن و تهش یهو قدرت شانس (تاس) خیلی زیاد می‌شه، انگار هرکسی ممکنه ببره.

البته نتیجه بهتری که می‌شه ازین قضیه گرفت اینه که مهارت مبادله و مذاکره‌م وحشتناک ضعیفه؛ چون توی نسخه آنلاین آدما وقت مبادله کردن خیلی باهم حرف نمی‌زنن ولی توی کاتان فیزیکی کلی تعامل و سروکله زدن داره برای همین حضوری یهو ضعیف می‌شم.

یه سایت پیدا کردم برای کاتان آنلاین، ۴ تا بازی کردم که ۳ تاش رو بردم. اگه رندوم بود احتمالش ۱ به ۱۲۸ می‌شد(اون بازی دیگه رو دوم شدم).
حس می‌کنم دارم قدرتم رو حیف می‌کنم.

بالاخره اینم تموم شد.
وقتشه سخت‌ترش کنم؛ تا یه ماه هر هفته باید دوبار با دوست/دوستام برم بیرون.
به این خاطر مجبورم از لحاظ ارتباطی فعال‌تر باشم. فقط امیدوارم دیسم رو ندن.

داشتم با چت‌جی‌پی‌تی حرف می‌زدم راجع به فرهنگ ژاپن که فهمیدم به من می‌گن NEET
Not in Education, Employment or Training
یادش بخیر اون زمانا که EET بودم :))

اینستا داره کلیپای مرتبط با دلتنگی و آسیب‌دیدگی بهم نشون می‌ده؛ که این کلیپای هی احساسات رو تشدید می‌کنن برای همین نباید بری سمتشون ولی انقد حال می‌ده که هر لحظه به خودت میای می‌بینی توی اکسپلور غرق شدی.

از خواب بیدار شدم دیدم ظاهراً توی مسیر نیشابور به سبزوار از محدوده سرعت مجاز تخطی کردم و جریمه شدم.