Kangetsu Ryōhei(ลืมโรลโปรดทวง มึนหมดแร้ว)

ได้ยินก็แอบเบ้ปากใส่นิดหน่อย แต่ก็ดูดีใจเล็กๆ นะ ที่คุณกินแซนวิสที่เขาให้

"แหม่ชักอยากรู้ละว่าชมรมคหกรรมอะไรนั่นเก่งขนาดไหน ว่างๆ พาไปบ้างดิ"

เขาพูดพรางนั่งวุ่นวายกับเบ็ดตกปลา ก็มือใหม่ละนะยังไม่เคยลองจับเบ็ดสักครั้ง

"แล้วนี้ตกได้ไรบ้างยัง มีคำแนะนำอะไรให้มือใหม่อย่างฉันมะ"

"งั้นเหรอ..."

เขาก้มหน้ามองพื้น

สวดภาวนา...

นั่นสิ

"ที่เธอพูดก็ดูมีเหตุผลนะ"

ก่อนจะได้ยินเสียงไฟจราจรเปลี่ยนสี

"อะ...ข้ามถนนกันเถอะ"

รอบนี้น่าจะไม่มีรถฝ่าสัญญาณไฟแล้วแหละ

"อืม...ฉันโอเค"

ฟังคุณพูดถึงชิเมจิ อ๋า คิดถึงแมวที่บ้าน

"ขอบคุณที่ช่วย"

เขาเก็บโอมาโมริใส่กระเป๋าเสื้อสูท ทำท่าเหมือนจะลุก แต่ชะงักไปแปปนึง

"......นี่"

"เธอคิดว่า...วิญญาณสามารถคุ้มครองเราได้มั้ย"

เขาถามเสียงเบาราวกับกลัวคุณจะได้ยิน

"..แบบ วิญญาณคนตาย ไม่ใช่เทพหรือโยวไค อะไรงี้-"

#OMTKSS2_INK

ระหว่างวิ่งไปโรงเรียนเธอเร่งฝีเท้าเผื่อไปให้ทันคาบเรียนแรก ด้วยความเร่งรีบพร้อมฝนประหลาดที่ตกเป็นสีแดงทำให้เธอเผลอลื่นตะไคร่น้ำในแอ่งไปด้านหน้าอย่างจัง

“อุค!!?”

“ฮือออวันนี้ต้องโดนคนที่บ้านดุแหงเลย…”

เหมือนวันนี้คุณจะไม่เห็นเธอในคาบเรียนช่วงเช้านะ

"อ่า...โทษที"

"เผลอพูดอะไรแปลกๆ ซะแล้ว"

จากนั้นก็ก้มหน้าเหมือนลูกแมวที่กำลังหงอยหูตก

"...!"

ถึงจะเป็นแรงดีดเบาๆ แต่ก็ทำให้เขาสะดุ้งได้นิดหน่อย
บวกกับคำถามที่พลั่งพลูแบบรัวๆ เขาจึงทำตาโตมองคุณแบบงงๆ

ถึงกับสร่างเมาขึ้นมานิดนึง

ไปต่างประเทศ ไม่เคย อาหารแพงๆ ไม่ได้คิด กระโดด...อะไรนะ??
เขาได้แต่ตอบคำถามเล่านั่นในใจไม่ได้พูดออกมา

แต่สิ่งที่ทำให้เขางงที่สุด

นอกจากครอบครัวก็เพิ่งมีคุณคนแรกที่ดูจริงจังกับสิ่งที่เขาขนาดนี้

+

(/แพ้เสียงในหัว ใครจับอะไรนะ)

(เดี๋ยวเหยินออก 🥺)

#OMTKSS2_INK
[TW:เปิดพุงนิดหน่อย|หัวกระโหลก]
[เหตุการณ์ฝนสีชาด]

— ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำสีของมันกลับดูราวกับเลือดที่ล่วงตกจากท้องฟ้า

เขาที่ออกมาทำภารกิจสอดแนมในชุดนักเรียน ไม่ได้มีมาบุติดตัวออกมาหากเดินต่อไปก็คงจะอันตราย ก็จำเป็นต้องวิ่งฝ่าหาที่หลบพักพิง

แต่ทว่า ท้องถนนที่ดูจะไม่มีคน..กลับมีเสียงของหญิงสาวพร่ำร้อง

‘ช่วยด้วย ช่วยด้วย’
เสียงกระซิบแหบพร่าและน่าขนลุก
+

(ถ้านี่ไม่ใช่คนที่ป่วยบ่อยที่สุดในอมทุกข์)

#OMTKSS2_INK

[ วันฝนสีชาด ]

เขาตื่นมาตอนเย็นด้วยความอึดอัดและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แต่กระนั้นร่างกายเขากลับหนาวสั่น

ผลจากการนอนไม่หลับและฝันร้ายติดต่อกันหลายวัน
วันนี้จึงลาป่วยอยู่บ้าน

ท้องฟ้าเป็นสีแดงแบบที่มันไม่ควรจะเป็น
ยิ่งมองยิ่งทำให้รู้สึกแย่

(อ๊ยน้อง 5555555555)

"พรืด-"

เขาหลุดขำออกมานิดหน่อย

"ระวังมันหกแล้วกัน พอดียัดไส้เยอะไปหน่อย"

"พ่อฉันชอบทูน่าเลยใส่ไว้เยอะเลย"

เขาก้มเอาขวดน้ำชาที่เพิ่งซื้อจากมินิมาร์ทออกมาวางข้างๆ ด้วย

"ไม่รู้หรอกว่าสู้เพื่อนชมรมคหกรรมของเธอได้มั้ย แต่สักวันจะให้ยอมรับว่าอร่อยให้ได้เลยคอยดู"

พรางหัวเราะหึในลำคอ

#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด | แยกรูท | สนามซ้อมเวลาหลังเลิกเรียน]

เมื่อสิ้นเสียงปืนที่ดังกึกก้องติดต่อกันมาเป็นระยะตั้งแต่ช่วงเย็น มือเรียวเล็กที่บอบช้ำของสาวผมสีขาว-เทาก็เลื่อนไปปลดซองลูกโม่ออกมาตรวจตราก่อนสิ้นสุดการซ้อม

นัยน์ตาสีทับทิมเหล่มองเป้านิ่งที่อยู่ห่างจากตนเองประมาณ 45 เมตร ไกลกว่าระยะการใช้งานจริงของมาบุชิ้นนี้เสียอีก

+

อ่า งั้นเหรอ

"จะลองไปดูนะ"

พูดจบก็สะดุ้งเรื่องที่คุณทักว่าคลั่งแมว

"อะ- ไม่ ไม่ได้-"

"ค แค่ แมวมัน..."

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

"แค่ชินกับตอนอยู่ที่โบสถ์...แบบ แมวจรมันเยอะ"

เขาพูดพรางก้มหน้าหลบสายตา ซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงถึงหู

ขอแสงสว่างโปรดนำทางท่านกลับบ้าน

✘ #OMTK_commuSS2 ✘

————————

"ภารกิจเสร็จสิ้น..อืม ห้องเรียนฉัน..จะยังสงบอยู่มั้ยนะ–"

"..แม้ว่าจะมีกำลังที่ดีแต่สมองเองก็เป็นสิ่งที่ทุกท่านมีไม่ใช่เหรอคะ..หากใช้ควบคู่กันไป คงจะเป็นประโยชน์ได้ไม่น้อยเลยค่ะ"

✶⋆.˚₊‧°.⋆✮⋆.°.‧₊.°.⋆⸝⸝.ᐟ⋆.˚
⋘ 𝑙𝑜𝑎𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑑𝑎𝑡𝑎... ⋙
⤷ 𝙻𝚢𝚜 𝙼𝚒𝚗𝚗𝚎𝚏ø𝚕𝚐𝚎
⤷ 𝟹𝟷 𝚈 | 186 cm
⤷ Onmyōdō Instructor
₊‧.°.⋆✮⋆.°‧₊₊‧°.⋆✮⋆.°.‧₊˚.⋆🔭

"ศาลเจ้า..? ไม่เคยไปเลย"

"ฉันเป็นคริสเตียน เข้าไปขอพรศาลเจ้าจะดูแปลกมั้ย?"

เขาถามด้วยความใสซื่อ ดูเหมือนวันนี้จะไม่มีอารมณ์เม้งแตกเท่าไหร่
หรือให้เรียกว่า'ช่วงนี้' เลยดีกว่า

ก่อนจะรับโอมาโมริมาแล้วมองมันด้วยสีหน้าและแววตาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมานิดนึง

'น่ารักแฮะ...'

เขาก้มมองโอมาโมริลายแมวที่ได้มา ถึงจะเป็นคริสเตียนแต่พกโอมาโมริได้ละมั้ง?

พูดจบก็ยื่นห่อแซนวิสไส้ไข่ต้มกับปลาทูน่า มีผักกาดและมะเขือเทศ สีสันดูสวยงาม

ติดที่ว่าไส้มันแน่นจนดูเหมือนจะทะลักทุกเมื่อหากแกะห่อแรพพลาสติคออกมา

"เอามั้ย? ฉันทำมาเมื่อเช้า"

"อ่า ใช่ มากับพ่อ"

เขาพูดขณะเดินมายืนข้างๆ นั่งย่อและวางกระเป๋าลงกับพื้น

"แต่ดูทรงจะโดนพ่อบิดแล้วแหละท่าทาง"

พรางเปิดกระเป๋าคุ้ยหาของบางอย่าง

"พ่อฉันมาอยู่ด้วยเมื่อสามวันก่อน แล้วอยู่ๆ ก็บอกอยากลองตกปลาเลยชวนฉันมา"

"แต่พอเช้ามาเขาก็ออกจากบ้าน แล้วส่งแชทมาบอกว่าติดงานด่วน เดี๋ยวตามมาตกปลาด้วยทีหลัง"

"อาชีพนักปัดเป่านี่วุ่นวายจัง"

+

เขาเบ้ปากพรางคิด ทานุกิดื้อมาก ปัดเป่าไม่ใช่ง่ายๆ ซะด้วย
แต่ปล่อยไปก็ก่อเรื่องอีก ก่อนจะหันไปคุยกับมันครู่นึง

แน่นอนว่าคุณไม่เข้าใจว่ามันตอบว่าอะไร

"อ่า มันบอกว่าตอนนี้มีเท่านี้แหละ เพราะของก่อนหน้ามันเอาไปเมาเละแล้ว"

ก่อนจะฟาดตูดทานุกิไปเพี้ยะนึง พร้อมเสียงบ่นของมัน

"มันบอกว่าถ้ายอมปล่อยมันจะยอมทำตามที่เราขอด้วย นายสนมะ"

แต่แลกกับไม่ได้สาเกคืนนะ

"อ่า ขอบใจ" เขารับขวดน้ำเย็นๆ มา แม้ตอนนี้มือเขาจะเย็นราวกับถูกแช่แข็ง

"ก็ พยายามนอนอยู่นะ"

"แต่ช่วงนี้ฝันร้ายทุกคืน แถมรู้สึกเหมือนผีรอบๆ ตัวมันเพิ่มขึ้นยังไงไม่รู้"
เขาพูดพรางยกมือมานวดระหว่างคิ้ว

"พอหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงก็สะดุ้งตื่นมาตลอด ชิเมจิมันก็ตื่นตามฉันมาด้วย"
บางครั้งเขาก็สงสารเจ้าแมวมากกว่าตัวเอง ที่ต้องตื่นเพราะเจ้าของ

"แล้วก็นอนต่อไม่หลับหน่ะ"

"แต่ช่วงนี้ฉันไม่รู้สึกถึง'อะไร'นั่นเลย และโยวไครอบๆ ตัวมันก็เยอะขึ้น"

เหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไป

ใช่ เยอะมากๆ

แต่บางครั้งมันทำให้เขาสงสัย

"นี่ฮิบิกิ"

"เชื่อเรื่อง อ่า...วิญญาณคุ้มครองมั้ย?"

เขาเอ่ยถามคุณระหว่างรอสัญญาณไฟ

"คือแบบ ฉันเข้าใจนะว่าช่วงนี้คดีภูติผีมันเยอะ"

"แค่...ตอนเด็กๆ ฉันก็โดนพวกมันวุ่นวายบ่อยๆ แต่พอมาที่โรงเรียนนี้"

"มันก็หายไป...หมายถึง ลดลงไปเยอะหน่ะ"

เขาเงียบไปครู่นึงก่อนจะพูดต่อ

"ฉันแค่สงสัยที่ผ่านมามี 'อะไร' ช่วยฉันอยู่หรือเปล่า..."
+

(มาละ)

เด็กหนุ่มเดินอ้าปากห้าวมาแต่ไกล พรางยกมือเกาหัวแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
ในมือเขามีคันเบ็ดสองอัน กับกระเป๋าสะพายใบใหญ่

เสื้อคลุมสีดำผูกไว้ที่เอว ดูท่าทางจะร้อนจนต้องถอดเสื้อนอกออก

"อ้าว ไง" เขาบังเอิญสังเกตุเห็นคุณที่คุ้นเคยกันจึงเอ่ยทักทาย

"ไม่นึกว่าจะชอบตกปลานะเนี่ย"

(ผมมาแล้วทั่นประธาน 🏃)

ตุ้บ! โครม! เพล้งง!

คุณอาจจะได้ยินเสียงความวินาศสันตะโรจากที่ไกลๆ ไม่สิ มันอยู่ในบ้านหลังเดียวกับที่คุณโดนขังนั้นแหละ

"แx่งไอผีเฮงซวย!" พร้อมเสียงสบถของเด็กหนุ่มที่คุณน่าจะคุ้นเคย

โครม!

ร่างนั้นก็พุงกระแทกพร้อมผีโครงกระดูกตัวนึง ก่อนเขาจะฟาดมันด้วย เอิ่ม สันปืน? แล้วสลายเป็นผง

"กวนตีx นัก นะ ไอ้..! อ้าว ทำไรกันอะ"

เขาอึ้ง คุณอึ้ง ผีกิโมโนก็อึ้ง

(เม้ม)

"เฮ้อ"

ชิเมจิหยุดขบมือคุณเล่นและมองเจ้านายมันตาแป๋ว

"ก็เพราะแบบนั้นแหละพ่อถึงได้ส่งฉันมา"

ชิเมจิเงยหน้ามองคุณแล้วร้องเสียงเล็กแหลมเบาๆ

"...ฉันน่าจะปล่อยให้มันเอาตัวไปให้มันจบๆ"
เขาพูดด้วยเสียงเบาที่สุด เหมือนกำลังบ่นพึมพัมกับตัวเอง โดยหวังว่าคุณจะไม่ได้ยินมัน

#OMTKSS2_INK
[ฝนสีชาด]

สายฝนประหลาดกระหนํ่าลงสู่เมืองอย่างไม่จบไม่สิ้น ทว่าไคโตะเองก็ยังคงมีธุระสําคัญของเขา ‘ไปเรียน‘

ในเช้าวันนั้นเอง ขณะที่เขาเดินทางไปโรงเรียนตามปกติเขาก็รู้สึกแปลกๆ
ไม่รู้อะไรหรือสิ่งใดแต่เขารูัสึกเหมือนถูกจ้องมอง ที่ไหนกันนะ?

เขาก้มลงไปมองที่แอ่งนํ้าสีชาดใต้เท้าของเขาและพบกับ…

ตัวเขา? เขาดูเด็กมากๆและกําลังยิ้มให้แทนเงาของเขา

+

(ปักฮะ ขอขุดตัวเองจากเตียงแปป)

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

เปิดโรล | เวลา 11:20น. | ที่ท่าเรือแบบสุ่ม

ฤดูร้อนมาถึงพร้อมเทศกาลตกปลาประจำปีตัวของเธอกระตือรือร้นตั้งแต่เช้าแวะจุดตกปลาพร้อมอุปกรณ์ที่ยืมจากคนสนิทที่บ้านมาก็เกือบจะใกล้เที่ยงแล้วก็ยังไม่ได้ปลาสักตัวเลย

“ เฮ้อออง๊ากกก ไหนบอกว่าปลาตกไม่ยากยังไงเล่า “ เธอหาวพร้อมบ่นพึมพำเล็กน้อยเหมือนแอบผิดหวังเล็กน้อย

จนกระทั่งคุณแวะเข้ามาทักเธอ(บวกได้นะคะ)

#OMTKSS2_INK
⚠️ TW: บา/ดแผลเลือ.ดออก

วันที่ฝนสีชาดได้ร่วงโรย

‘ ชิ…ใกล้ได้กลับบ้านซะแล้วเชียว ’

‘ ไหนต้องไปซื้ออาหารแมวต่ออีก…จะมีร้านเปิดไหมนะ? ‘

( ฝากงานหลังจากที่ไม่ได้ลงสีมานานแสนนานค่า💖 )