愛川 嘘音|3年

(ปักหมุดชั่วคราว)

“ เป็นผู้ชายแต่ไว้ผมยาวแบบนี้คงประหลาดสินะ

แต่ว่า ผมชอบนี่นา

ขอบโทษนะ… “

#SKZ_Commu | 安済 兎角 𖧵 𝐀𝐧𝐳𝐚𝐢 𝐓𝐨𝐤𝐚𝐤𝐮 | ปี2 DM ok 24/7

Doc. on bio

#skz_shokuharai
[ โรลเปิด ] [ แยกรูท ]

[ 常世 ] .. คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับมันไหม ?
คนโบราณเชื่อว่าความตายไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่อยู่สุดขอบฟ้าโพ้นทะเล และ
พวกเขาเรียกวิญญาณที่หวนคืนมาว่า [稀人] หรือแขกผู้มาเยือน...

เหมือนกับพวกเรา ?

หลังคืนพิพากษาครั้งแรก
หน้าห้องเรียน | แยกรูท

“วันนี้พอแค่นี้”

เป็นอีกวันที่คิคุจิกล่าวเลิกชั้นด้วยเสียงขรึมๆ จัดข้าวของให้เป็นระเบียบ ก่อนเดินออกจากชั้นเรียน—พร้อมบางสิ่งบนเรือนผมหยักศกที่ไม่เข้าที่ทาง

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

‘คุณ‘ อาจเป็นนักเรียนที่เห็นมันมาตั้งแต่ต้นคาบ หรืออาจจะเป็นใครก็ตามที่ผ่านทางมา และรู้สึกคาใจเกินจะปล่อยผ่าน?

(บวกได้ทุกคนครับ)

ท้ายเสียงฟังดูจ๋อยไม่น้อย และแน่นอนว่าพอเป็นแบบนั้นเธอก็หันไปถามอีกฝ่ายบ้าง

"จ จริงสิ! ว่าแต่คุณลุงจำอะไรได้บ้างมั้ยคะ" อย่างอื่นที่นอกจากชื่อ นั่นคือสิ่งที่เธอคงหมายถึง

ดวงตาที่คอยจ้องท่าทีอีกฝ่ายค่อยปิดลงจนเป็นเสี้ยวจันทร์ เสียงหัวเราะเบาๆหลุดออกมา ดูท่าจะชอบท่วงท่าการเล่าเรื่องอีกฝ่ายพอสมควรเลยทีเดียว

"อ่ะ คุณลุงเป็นอาจารย์นี่เอง" เป็นน้ำเสียงตกใจนิดๆ "แต่ก็ดีแล้วค่ะที่ไม่ใช่ ไม่งั้นคงได้กินอิ่มแปล้จนพุงกางแน่เลยค่ะ อาหารไม่ย่อย"

"ก็ถ้าเชื่อที่คุณสภาพูดมา เราก็เป็นเด็กไม่ดีกันหมดนี่เนอะ"

(+)

เธอก้มมองไปยังมือที่ยื่นมาหา ไม่แน่ใจจุดประสงค์นัก สุดท้ายก็แปะมือลงไป

..

ที่ยื่นมานี่สรุปต้องแปะรึจับกันหว่า..

เธอเงยหน้าไปมองสีหน้าอีกฝ่ายสลับมองมือเขาไปมาขณะที่มือเองก็แหมะคาไว้ก่อนแบบนั้น

"ก็– ฮะๆ"

เป็นการเว้นช่วงที่คงเป็นคำตอบให้ได้ไม่มากก็น้อยอย่างใดอย่างนึง

ตัดสินใจและยอมรับที่รวดเร็ว แต่เธอในตอนนี้ก็ไม่ใช่คนที่บ้าบิ่นไม่กลัวตายขนาดนั้น ชีวิตของเธอตอนนี้ยังไม่รู้ทิศทางอะไรด้วยซ้ำ

"ตอนนี้มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆนี่คะ อย่างที่เธอว่าเลยค่ะ"

(+)

สถานที่สุดจะแปลกใหม่แบบนี้ มีข้อมูลโดยคร่าวย่อมดีกว่าจริงๆนั่นแหละ

แถมตอนนี้ยังเป็นโอกาสที่จะได้เกาะติดคนสำรวจด้วย! ที่ผ่านมาไม่มีใครคุยหรือร่วมวิเคราะห์เลย พอเจอแบบนี้ก็..

หากเป็นในมังงะ ไฟความมุ่งมั่นเธอคงได้ปรากฏเป็นดวงเล็กๆข้างในตาให้เห็นแล้วเป็นแน่แท้

"เมย์จังก็ด้วยสินะคะ.."

คนตรงหน้าไม่ใช่คนเดียวที่เธอไปถาม แม้จะได้เห็นท่าทีที่แตกต่างของหลายคน แต่จุดร่วมก็คือไม่มีใครจำอะไรได้ในที่แห่งนี้แม้แต่คนเดียว

อือ...ถ้าไม่นับคุณสภาที่ยังไม่รู้ล่ะนะ

"งั้น จ จะลองไปเดินดูเลยมั้ยคะ?" เธอถามออกไป เป็นน้ำเสียงที่ดูไม่กล้าตัดสินใจอะไรนัก แต่ในตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรจะทำแล้วจริงๆนั่นแหละ

"ถ้ารีบไปตั้งแต่ตอนนี้จะได้ไม่เสี่ยงตอนค่ำๆด้วย"

(+)

"อย่างน้อยก็เบาใจได้อย่างนึงแล้วค่ะว่าถึงจะมีเรื่องอะไรแย่ๆก็คงพอทำใจมองวิวได้อยู่-"

แล้วเธอก็มานึกได้ว่าพูดอะไรแบบนี้ออกมาโต้งๆจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยนะ..แต่ก็ไม่ทันแล้ว..เอาเถอะ

"จะต้องไม่หลง อื้มๆ" เป็นประโยคพึมพัมจากตัวเธอเองราวกับจะสะกดจิตให้ได้ "คงมีอะไรให้ทำเยอะเลยสินะคะ ที่นี่น่ะ"

เท่าที่ฟังจากประกาศล่ะนะ เป็นประโยคลอยๆที่ไม่คาดหวังคำตอบหรือเนื้อหาเพิ่มเติใ

เพราะตอนแรกมัวแต่ตั้งสติกับข้อมูลที่เยอะแสนเยอะจนไม่ทันได้สังเกตอะไรอย่างอื้นเพิ่ม พึ่งจะมาเห็นเต็มๆตาอีกทีก็ตอนเดินมากับอีกฝ่าย ท่าทีของเธอจึงราวกับเด็กที่มาสวนสนุกอะไรแบบนั้น

"อุหวาาา!!"

ดวงตาที่ปกติจะลู่ลงตอนนี้กลับเบิกกว้างหันซ้ายทีขวาที "ถึงบรรยากาศบุคคลจะไม่ให้ ต แต่สถานที่โดยรวมสวยจังเลยค่ะ!"

อืม ก็พูดตามที่คิดแบบไม่กรองอะไรเลยเหมือนเคย

(+)

"อื้อ! ปกติเลยล่ะค่ะ เหมือนว่าอะไรหลายๆอย่างของฉันจะเบากว่าหลายคนในนี้เยอะเลยมีสติอยู่..." ทั้งเรื่องความจำกับอื่นๆ

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" หลายคนที่ว่าก็คงเป็นฉากเบื้องหลังที่โอดครวญบ้าง ไม่ก็สติแตก

บางทีที่เธอดีใจขนาดนี้ก็เพราะว่าได้มีบทสนทนาปกติ...อืม เกือบจะปกติกับคนอื่นบ้างนี่แหละ

มือเรียวแตะไปที่ลำคอตนเองเมื่อโดนทักเรื่องเสียง..ก็พึ่งจะรู้สึดตัวตอนนี้นี่แหละ

"ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ ต-แต่เหมือนว่าจะเป็นนิสัยการพูดฉันเฉยๆน่ะค่ะ!" จากการครุ่นคิดเมื่อเสี้ยววิก็สรุปได้ใจความดังนั้น

พอเงยหน้ามาอีกทีก็เห็นอีกฝ้ายหน้านิ่งไปแล้ว แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ทำให้เธอตื่นกลัวอะไรเป็นพิเศษ มิหนำซ้ำยังดูจะผ่อนคลายขึ้นเมื่อถูกถามกลับ

(+)

โรลเปิด | ท่าเรือ | หลังเลิกเรียน | แยกรูท

หลังเลิกเรียนผู้คนส่วนใหญ่มักเลือกกลับหอไปพักผ่อน ออกไปเดินเล่น ช้อปปิ้ง หรือใช้เวลากับงานอดิเรกเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากเรื่องตึงเครียดที่ผ่านมาตลอดทั้งวัน
ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ก่อนหน้า…หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ตาม...โยรุยะเองก็เช่นกัน

...

เส้นผมสะบัดไปมาเมื่อเธอส่ายหน้า

"ไม่รู้สิคะ– ร รู้สึกแบบว่า ดีจังน้า~?" ที่ได้รู้ชื่อ
"น่าจะไม่เคยเจอกันนะคะ พวกเราน่ะ"

ถึงจะจำอะไรไม่ได้ดลยก็ตาม แต่อย่างน้อยถ้ารู้จักก็น่าจะรู้สึกคุ้นเคย? เอาเข้าจริงก็เดาไปเรื่อย

"ยังไงตอนนี้ก็คงต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ทุกเรื่องเลยนะคะ ไอริจัง"

มองไล่ไปตามมืออีกฝ่าย ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะถอดหน้ากากจริงๆ

แต่พอได้สติดีไม่ลืมถึงประโยคลอยๆนั่นตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจ แต่ถ้าเอาตามความรู้สึก...ก็คงจะใช่

"อื้อ-! เพราะงั้นได้โปรด จดจำฉันไว้เยอะๆทีนะคะ" เธอว่าด้วย ท่าทียืนยันแบบสุดๆ ดวงตาปิดเหลือเป็นเสี้ยงดวงจันทร์ "จะขอเกาะติดอยู่ตลอดไปเลยล่ะค่ะ!"

ถึงประโยคจะแปลกไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็จริงใจล่ะนะ

(+)

"ฉ ฉันจำอะไรไม่ได้เลยน่ะค่ะ" เธอว่าออกมาไม่เบาไม่ดัง

"เอาเข้าจริงก็คิดอยู่ตลอดว่าฉันหรือเธออยู่ในฝันของใครสักคน ของฉัน รึไม่ก็ของเธอรึเปล่า" ประสบการณ์ประหลาดๆแบบนี้เนี่ย

แปลก
|
แปลกเกินไปแล้ว

"ก ก็นั่นแหละค่ะ! ความเข้าใจเกี่ยวกับโรงเรียนนี้ก็เท่าเมย์จังแหละค่ะ"

จบประโยคด้วยการถอนหายใจตามไปอีกที

ให้ตายสิ...ชีวิตมันเศร้าจังน้า–

คนที่โตกว่าดูไม่ได้ถือสากับเรื่องชั้นปีอะไร เพราะงั้นสิ่งที่ทำก็มีเพียงพยักหน้าตอบรับหงึกหงักว่าง่ายสุดๆ

"อ่ะ-"

มันก็ควรเป็นแบบนั้นนี่เนอะ
...อื้ม ในฐานะรุ่นพี่มันก็ควรเป็นแบบนั้นจริงๆนั่นแหละ!

จิตใจคร่ำครวญครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้วนอยู่เป็นภาพในหัวตลอดบทสนทนา

(+)

...อือ ไม่หรอก

"ถ้าไหวก็ดีแล้วล่ะค่ะ บางคนก็มีเสียสติไม่ก็เกือบเป็นลม ต ตอนแรกคุณดูท่าทางไม่ดีก็เลยแวะมาดู..แต่แข็งแรงแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะค่ะ!"

น้ำเสียงและท่าทางดูไม่ได้มีเจตนาแอบแฝง อย่างน้อยก็ในความคิดของเธอ

และดูจะพยายามปล่อยออร่าความบริสุทธิ์ใจสุดๆออกมา..อย่าพึ่งหาเรื่องฉันเลยนะค้าาา

ความสั่นกลัวภายในจิตใจสุดๆไปเลยล่ะ..

(🫳)

พอเจอท่าทีแบบนั้นเข้าไปก็สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กลัวอะไร? เป็นความขัดแย้งแปลกๆแบบนึงล่ะมั้งนะ?

"เอ๊ะ– ฉ ฉันเหรอคะ!" มือชี้เข้าหาตัวเองก่อนที่จะเอียงคองงๆด้วยความไม่แน่ใจ

ก็รู้สึกปกตินะ..อ่ะ..หรือว่า!!?
เป็นอะไรทำนองที่คนภายนอกเท่านั้นที่จะสังเกตเห็น-

(+)

เจ้าตัวที่ยังดูไม่รู้เรื่องอะไรนักรีบพยักหน้าทันที

ถึงจะจำไม่ค่อยได้ แต่ไอ้คำว่า หลง เนี่ย ฟังยังไงก็ไม่ค่อยชอบเลยจริงๆ ปลอดภัยไว้ก่อน!

อีกอย่างพอฟังอีกฝ่ายพูดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ดวงตาคู่นั้นดูจะมุ่งมั่นกับอะไรสักอย่าง ราวกับมีดวงไฟปรากฎในตา..ว่าไปนั่น

"งั้นฉันขอไม่เกรงใจนะคะ จะตั้งใจมอง ล แล้วก็ไม่หลงให้ได้เลยล่ะค่ะ!"

ระหว่างทางใจเธอก็เต้นตุบตับไม่น้อยกับสิ่งใหม่ๆที่ผ่านมาให้เห็น

"ถ้าถึงตอนนั้นฉันอาจจะตั้งสติได้ดีกว่านี้– แต่ช่างเรื่องนั้นก้อนแล้วกันค่ะ"

เรื่องพวกนี้เหมือนจะหนักสมองของเธอไปหน่อยจึงชี้เป้าบทสนทนาไปทางอื่น

"หลังจากนี้คิดว่าจะทำอะไรต่อเหรอคะ"

บทสนทนาปลายเปิด ตัวเธอที่ไม่มีอะไรในหัวได้แต่มองหาทางอื่นๆ ก็ไม่ปฎิเสธหรอกว่าเธอตอนนี้เองก็ไม่รู้จะทำอะไรดี

ดังนั้นการลองถามถึงทางเลือกของอีกฝ่ายก็คงไม่แย่?

หญิงสาวพยักหน้าตอบ
ที่นี่- ไม่สิ ทุกอย่างมันแปลกอยู่แล้ว
ความทรงจำ ผู้คน หรือแม้แต่เธอเอง...

สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจทำอะไรได้อยู่ดีนี่นะ

"ฉันทำได้แค่เชื่อน่ะค่ะ ว่าสิ่งที่เห็นเป็นจริง...ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้มาคุยกับโทคิฮะจังแล้วแน่ๆค่ะ ฮะๆ" เสียงขำแห้งส่งผ่านลำคอ

เป็นประโยคที่กำกวม แต่ก็คงไม่ได้สำคัญอะไร?

"บางทีในอนาคตเราอาจจะได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นก็ได้นะคะ!"

(+)

"หาสมบัติเหรอคะ?" แค่เปรียบเปรยถึงเกมๆนึง...เกม...อืม ที่ไหนหว่า?

"น่าสนใจที่ว่า ม ไม่กลัวว่าความน่าสนใจมันจะมีความน่ากลัวพ่วงมาด้วยเหรอคะ.." หญิงสาวว่าด้วยความกังวล

ท่าทีกระสับกระส่ายของความอยากรู้และความกลัวตาย(ถึงจะตายไปรอบนึงแล้วก็เถอะ)ตีกันในหัวจนเธอคร้านจะคิด

"อืม แต่คุณสภาเขาก็บอกให้สำรวจได้..คงไม่มีอะไรแปลกๆตอนนี้หรอกเนอะ"

เป็นประโยคคำถามซะงั้น!

"จ จริงสิ! อุโซเนะค่ะ! ไอคาวะ อุโซเนะ...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะคะ คุโระจัง" เธอเก้ๆกังๆแอบเหลือบมองท่าทีว่าโอเคมั้ยกับชื่อที่เธอเรียก

“ตอนนี้ทุกคนดูเหมือนจะเริ่มเสียสติกันไปทีละนิด…”

น้ำเสียงเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ

“พอได้เจอคนที่ยังคุยกันรู้เรื่อง ก็โล่งใจขึ้นเยอะเลยล่ะค่ะ”

เธอคนนั้นหลุดหัวเราะออกมากลายๆ มือข้างนึงแตะปลายหน้ากากแล้วค่อยๆถอดออก

ใบหน้าที่เห็นก็เป็นเพียงหญิงสาวหน้าตาธรรมดา ดวงตาสีน้ำทะเลลู่ลงจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มให้จนตาปิด

"ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่เธอกำลังชมฉันสินะคะ ดีใจ...จังเลยค่ะ"

น้ำเสียงเธออ่อนโยนขึ้น ด้วยอีกฝ่ายแสดงท่าทีไม่เป็นพิษเป็นภัย ความเกร็งในอกของเธอจึงค่อยๆคลายลง

เรื่องชื่อเธอนั้นมองข้ามไป จ้องมองภาพเจ้าขนเหลืองๆในมือแล้วหลุดขำ

"ฮะๆๆ~...เอ๊ะ?"

สมองที่ประมวลผลดูจะงงๆไม่น้อย
หน้ากาก?

!!

"อุหวาา–! ข ขอโทษค่ะ! ฉันลืมเรื่องนั้นไปเลย" มือไม้แทบจะพันกันจากความล่กก่อนที่หน้ากากจะอยู่ในมือเธอแทน

เผยให้เห็นดวงตาที่ลู่ลงเหมือนคนรู้สึกผิดตลอดเวลา ผมสีทองที่ยุ่งเหมือนเดิม อืม ดูยังไงก็คนซุ่มซ่าม(?)

"แล้วนึกยังไงไปขอของพวกนั้นมาล่ะคะนั่น"

#SKZ_Commu

“ ... ”

“ 信じたくはないけど…
信じるしかない ? ”
_________________________

白石 ▾ 流 | ชิไรชิ ริว | 3年

Doc : bio

Co Role Talk ⪧ Dm24/7
_________________________

#SKZ_Commu
#SKZ_3B

—— 📢

📝 ประชาสัมพันธ์สำหรับ ปี3ห้องB

สวัสดีค่ะ! ตอนนี้ปี3-B มีการ ลงชื่อ/เสนอชื่อตำแหน่งคณะกรรมการห้องแล้วนะคะ ✨

📍 สามารถลงชื่อในชีทห้องได้ถึงวันที่ 6 ก.พ. เวลา 23:59 น.

และจะมีการโหวตผ่าน google from ในวันที่ 7-8 ก.พ. ค่ะ
สิ้นสุดการโหวต 21:00 น.

สดับ รับ เขียน เรียน อ่าน

สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป

— 「 與義 」