Jiji Homles

ทัออะ555555 ทำไมฉันถึงเกิดมายุคนี้วะ

เห็นสภาพโลกตอนนี้แล้วอยากจะร้อง นี่ไม่ใช่โลกที่อยากให้เด็กๆ ทุกคนเติบโตมาเห็นเลยอ่ะ จะข้างในประเทศหรือนอกประเทศก็น่าหดหู่ไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าจะถึงจุดนี้ได้

#ตัวตนของกุหลาบหนาม 🎩🥀

เอฟวี่วันคัมซีมายบีเลิฟลูแปงเลโอ 😭🌹🤍

ก็ว่าลืมไร ลืมเอามาลงใยนี้
ถ้าไม่ได้จะมาลงอีกงานก็คบไม่ได้สังเกต ...

#ชุมชนนักวาด

มนุษย์ไม่ได้แพ้เอไอ มนุษย์แพ้ปริมาณ เดือนเดียวมันออกมาสามอัลบั้ม มันต้องมีสักเพลงแหละที่อัลกอริทึ่มเอามาเสิร์ฟเรา

ดูเรื่องนี้มา น่ารักมากฮือ ชีวิตการเรียนและเส้นทางของการเป็นศิลปินในสถาบันศิลปะ การเติบโต การใช้ชีวิต ปลายทางของแต่ละคนต่างกัน แต่เราก็ไม่ได้ทิ้งสิ่งที่เรารัก ฮือๆ อินมาก😭

ยังร้องไห้อยู่เลยบ้าจีง

ละมันมีคนไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเพลง เไ มันมีปัญหายังไง คือ

1.) มันทำนาบนหลังคน ดูดเอาข้อมูลผลงานคนอื่นไปใช้ทำกำไรให้ตัวเอง
- คือมันมีวัฒนธรรม sample อยู่แหละ แต่อันนั้น sample ก็ได้เครดิต แล้วก็ได้ค่าลิขสิทธิ์ด้วย แต่ เไ มันเป็นอาชญากรรมขโมยของคนอื่น เพราะ sample ไม่ได้ทั้งเครดิต ไม่ได้ทั้งค่าลิขสิทธิ์อะ กำไรอยู่ที่คนเจนอย่างเดียว

时光代理人「M.O.D」LIVE丨首场倒计时Day4
有什么想对即将来看LIVE的粉丝们说的吗？
谢谢！超爱你们 ！>v< —— 陈晓玲

#linkclickoc #时光代理人梦女
#ลิงค์คลิกยูเมะ #刘枭陈晓玲 #LiuXiaoXiaoling

Babiess 🥺🤏💖💖

#刘枭陈晓玲 #liuxiaoxiaoling #时光代理人梦女 #linkclickoc

ฉันไม่ใช่คนที่เชื่อหรือนับถือในพระเจ้า แต่สิ่งสุดทัายที่อยากจะภาวนา

ถ้าท่านมีอยู่จริง คงอยากให้เธอหลุดพ้นจากทุกอย่างและเป็นอิสระได้เสียที

END

ว่าจบฉันกำมือเธอแน่นขึ้นเป็นครั้งสุดทัาย ก่อนจะปล่อยลงอย่างช้า ๆ ทุกอย่างจะดับวูบลงโดยทันที เปลือกตาที่หนักอึ้งหลับลงพร้อมกับภาพสุดทัายของ ดวงหนัาเธอที่เปี้ยนด้วยน้ำตา ลมหายใจที่แผ่วเบาเริ่มดับลง ทุกอย่างในร่างกายล้วนหยุดทำงาน

ทุกอย่างรอบข้างดับลง สู่ห้วงความว่างเปล่า

ฉันยังไม่อยากตายหรอก แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแลัวก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้

ฉันกำมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เพราะไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดต่อ แต่ก็อยากให้เจ้าตัวรู้ว่าไม่เป็นไร

ฉันพยายามรวบรวมลมหายใจอันน้อยนิด โดยใช้แรงเฮือกสุดทัายได้การพูดอีกครั้ง ก่อนที่จะไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทำอะไรต่อไปได้อีกแล้ว

“ฉันรู้สึกด้วยตัวของฉันเอง— เธอไม่ได้บังคับอะไรฉัน ป..ปล่อยวางซะ พอแค่นี้เถอะ”

มือเรียวคู่นั้นสั่นเทาคงมาจากอาการตื่นตระหนกของเธอ ฉันแอบเผลอตั้งคำถามในใจว่า ทุกครั้งที่เธอลงมือสังหารคน เจ้าหล่อนจะตื่นกลัวขนาดนี้ทุกครั้งเลยหรือเปล่า คงทรมาณน่าดู

ใบดูสดับฟังเสียงสะอื้นดังแผ่ว ๆ มาจากคนข้าง ๆ ฉันที่กัดฟันทนต่อความเจ็บปวดบนบาดแผล พยายามเค้นเสียงตัวเองออกมาเพื่อพูดกับหล่อนอีกครั้ง

“จะ..ร้องไห้ทำไม..”

“ข..ขอโทษค่ะ—“ สุรเสียงอันแผ่วเบากระซิบข้างหู

ความตายมันเป็นอย่างนี้เองสินะ—

ภาพความทรงจำหลายอย่างผุดเข้ามาเสียดื้อ ๆ ฉันรู้จักกับเธอมานานแค่ไหนแล้วนะ

ถ้าสมมุติว่าช่วงที่ขาดการติดต่อไป ฉันเลือกที่จะลงมือทำอะไรสักอย่าง มันจะไม่ลงเอยอย่างนี้หรือเปล่า

ริมปากที่หนักอึ้ง ดวงหน้าเรียวของมาเรียแดงก้ำ คลอเคล้าด้วยน้ำตารินอาบแก้มนวล ตอนนี้รู้สึกได้ถึงความชื้นจากน้ำตาของหล่อน ที่หยดลงหน้าแก้มของฉัน

ยังอาลัยอาวรณ์อยู่สินะ— ก็ไม่ได้เกลียดกันอย่างที่ปากพูดหนิ

ฉันพยายามใช้แรงอันนิด คว้าหลังมือที่เย็นเฉียบของเธอมากุมไว้แน่น พยายามให้ตัวเองยังรู้สึกตัวอยู่

ไม่อยากจะหลับตาลงเลยสักนิด เพราะถ้าหลับลงไปครั้งนี้แล้ว คงจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

ฉันไอออกมาอีกครั้ง ฝ่ามือเปี้ยนไปด้วยโลหิต แต่ฉันก็ไม่ใส่ใจ ลมหายใจที่รวยรินนั้นเริ่มอ่อนลงทุกที

ถึงแม้ว่าเจ้าหล่อนจะพยายามใช้คำพูดที่เย็นชาเพียงไร แต่เธอผละตัวมานั่งลงมาอยู่ข้าง ๆ ซ้ำยังช่วยยกศีรษะของฉันขึ้นมาหนุนตักเสียด้วย แขนเรียวข้างนึงของเธอเอื้อมกอดร่างของฉันแน่นพอตัว

เวลาเหมือนจะเหลือน้อยเต็มทีแล้วสินะ น่าเสียดายนะ ทั้งที่มีเรื่องที่อยากจะพูดอีกตั้งเยอะ

“คุณไม่ได้รักฉันหรอก คุณแค่หลงอยู่ในวงวนที่ฉันสร้าง ฉันแค่สั่งให้คุณรู้สึกไปตามสิ่งที่ฉันตัองการก็เท่านั้น”

“ดูถูกกันเกินไปแล้ว”

“อย่าพูดอะไรไปมากกว่านี้เลยนะคะ“

ม.. ไม่เข้าใจเลยแหะ

ภาพของเธอเริ่มพร่ามัวและเลือนลางเต็มที จนเริ่มเห็นอะไรได้ไม่ชัดเจนอย่างเคย ฉันพยายามใช้แรงที่เหลืออยู่ยกแขนขึ้นมาลูบศีรษะเธอขึ้นลงเบา ๆ

ก็ยัยนั่นชอบให้ทำนี่นะ

“เลิกปฎิบัติกับฉันเหมือนว่า เรายังรักกันอยู่เถอะค่ะ”

“ก็ฉันยังรักเธออยู่นี่…” ฉันว่าจบก็กระแอมโลหิตออกมาเยอะมากพอควร

ทำไมถึงต้องเลือกทางที่ตัวเองเจ็บปวด
ความแค้นน่ะ มันสำคัญกว่าตัวเธอเองอีกเหรอ

ภาพของมาเรียเริ่มเลือนลางเต็มทีพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มอ่อนแรง แววตาที่เคยราบเรียบเริ่มวูบไหว เมื่อฉันเริ่มเก็บสีหน้าตัวเองต่อความเจ็บปวดที่เริ่มแล่นเข้ามามากขึ้นต่อไปไม่อยู่ อาภรณ์ของเธอเปื้อนเปรอะไปด้วยโลหิต มีดในมือของเธอหล่นร่วงลงพื้น ก่อนจะมากำชายกระโปรงของตนแน่นจนยับยู่ยี่ ไม่ต่างจากสีหน้าตอนนี้ของเธอที่เริ่มบิดเบี้ยวแสดงออกมาอย่างกับว่าจะร้องไห้เร็ว ๆ นี้

ร่างของฉันค่อย ๆ ทรุดลงไปกับพื้น ความเย็นของพื้นกระทบลงที่แผ่นหลัง ลมหายใจเริ่มขาดการต่อเนื่อง สติเริ่มพร่าเลือน ฉันได้ยินฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ มาเรียที่ยืนมองอยู่ก็นั่งลงคร่อมบนตัวฉัน ดวงหน้าของเธอแม้จะไม่ได้แสดงออกมากนัก ก่อนจะแทงย้ำเพิ่มอีกสองสามครั้ง

ฉีก ฉีก ฉีก

ฉันกัดฟันรับความเจ็บปวดนั้น เพื่อปล่อยให้เธอได้ทำมันอย่างที่ต้องการ โดยไม่ขัดขืน

เธอไม่แทงจุดตาย ยังอยากซื้อเวลาอยู่กับฉันต่ออีกหน่อยสินะ

แต่ก็นะ—

เลือดน่ะ มันอุ่นขนาดนี้เลยเหรอ

อึก—

ความเจ็บแล่นพลานไปตั้งแต่ท้องน้อยลามไปทั่วทั้งร่าง มีดปลายแหลมแทงลึกเข้ามา รู้สึกเหมือนบางสิ่งแทรกตัวเข้ามากระทันหัน ตามมาด้วยความร้อนแผ่กระจายไปทั่วททั้งบางร่าง โลหิตไหลซึมออกมาที่ปากแผลจนเปรอเสื้อสูทสีน้ำเงิน มือของหนาข้างนี้กุมบาดแผลนั้นตามสัญชาติญาณ

ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ติดขัดเล็กน้อย “มาเรีย—“

แม้ดวงตาของเธอจะไม่แสดงความรู้สึกมากนัก แต่โซ่ตรวนที่หล่อนสร้างขึ้นมา มันกำลังบีบรัดหล่อนอยู่ ฉันอยากจะช่วยเธอ ทำอะไรสักอย่างเพื่อให้มันหายไป

ปลายนิ้วโป้งของฉันสัมผัสที่หน้าแก้มเบา ๆ ของเจ้าหล่อน เพื่อหวังว่าจะช่วยลดความเจ็บปวดในใจเธอได้บ้าง

“เลิกฝืนตัวเองได้แล้ว—“

แต่ทันใดนั้นเอง

“จะให้พูดเลยไหมคะ ว่าคนอย่างเขา ไม่สมควรจะมีชีวิตที่สงบสุขบนความตายของแม่ฉัน คุณเองก็มีสายเลือดของเขาไหลเวียนอยู่ในตัว”

แววตาที่เคยราบเรียบเริ่มฉายแววูบไหว เขาสัมผัสบรรยากาศรอบตัวทึ่โอบล้อมด้วยหมอกทึบที่เรียกว่า ความเจ็บปวด ปิดกั้นระหว่างเขากับเธอ สุรเสียงที่เย็นเฉียบเอ่ยออกมา

“ฉันเกลียดคุณไปไม่น้อยกว่าเขาหรอก”

“ฉันจะไปเข้าใจเธอได้อย่างไร ในเมื่อเธอไม่เคยคิดจะเปิดปากพูดอะไรเลยสักอย่าง คิดว่าทำเรื่องทั้งหมดนี้ไปแล้ว มันจะทำให้แม่ของหล่อนรู้สึกดีขึ้นจริงเหรอ ฉันไม่คิดว่าการไล่ฆ่าคนรอบตัวของไมกี้ จะเยียวยาอะไรได้เลยนะ”

“ดิฉันเองก็ไม่คิดว่าชีวิตนี้ฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อยู่แล้วค่ะ— ที่ฉันทำลงไปทั้งหมดมันคือสิ่งที่เขาสมควรจะได้รับ”

เธอเว้นจังหวะหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ

เสียงอันราบเรียบเจือแข็งกร้าว เอ่ยออกมาจากริมฝีปากบาง นัยน์ตากลมโตสีฟ้าครามจ้องเขม็งมา ยกจ่อมีดเล่มนั้นมาที่คอห้อยของฉัน

ฝีเท้าถอยหลังไปไปหนึ่งกัาว แต่ก็ยังคงจ้องเธออย่างไม่วางตา

“จะกักขังตัวเองไว้กับความแค้นไปถึงเมื่อไหร่ กับเรื่องที่ผ่านมายังระทมไม่พออีกหรืออย่างไร”

“อย่างคุณจะไปเข้าใจอะไร”

“ฉันรู้ดี หล่อนไม่อยากทำแบบนี้”

ฉันจับที่หลังมือของเธอ แต่เจ้าหล่อนก็สะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ! ”

สับสน— เจ็บปวด—

แบกความรู้สึกมากมายไว้ด้วยมือเล็ก ๆ คู่นี้ ทั้งทีรังเกียจที่ตัวเองต้องมาลงเอยเช่นนี้ แต่ก็ยังเลือกจะเดินในเส้นทางนี้

ความแค้น ความโทสะ ความเสียใจ และ ความเจ็บปวด บดบังวิสัยทัศน์ทุกอย่างจนพร่าเลือน เกินกว่าจะถอยกลับ

ไม่สิ— ฉันเชื่อ มันไม่มีคำว่าสาย
ของการเริ่มต้นใหม่หรอก

ฉันสบเธออีกครั้งก่อนจะเปล่งสุรเสียง
ที่หนักแน่นขึ้น

ฉันจ้องลึกลงเข้าไปนัยน์ดวงตาสีฟ้าครามที่ยังคงปกปิดอารมณ์ของตนเอง ก่อนจะกลืนน้ำลายเหนี่ยวลงคอ

มีช่องโหว่มากมาย ให้เธอลงมือได้ทุกเมื่อ ถ้าอยากจะฆ่ากันจริงก็คงจะทำไปนานแล้ว การที่เจ้าตัวยังไม่เคลื่อนไหวโดยทันที แสดงว่าย้งลังเลอยู่สินะ

ปลายนิ้วของฉันลูบสัมผัสกับมือเรียวที่เย็นเฉียบคู่นั้น มันสั่นสะท้านด้วยรู้สึกมากมายที่ยากจะอธิบาย