Shahriar

پیدا شد.

اومدم اینجا دنبال یه دوستی که همیشه بود ولی فقط نگرانیم بیشتر شد.

خوبه که کار مفت نکنید ولی هر کاری از دستتون بر میاد رو هم مانیتایز نکنید. برای برند خودتون خوب نیست.
از یه چیز پول در بیارید بسه. اگر کم بود بهتر انجامش بدید.

آشپزی رو از دقت و وسواس دارم میبرم سمت حسی و دلی بودن، چیزی که هیچ‌وقت توی زندگیم در هیچ زمینه‌ی کاری انجام ندادم.
حس عجیبی داره.
قبلا نمک و فلفل هم وزن می‌کردم.

لاغریم.
خسته‌ایم.
اما با همیم، تنها نیستیم.
بیچاره اونا که تک افتادن.

این شوخی که «چون توی توییتر توییت می‌کنیم باید توی تردز ترتر کنیم» خیلی شوهر عمه طوره. بعد همه هم تکرار می‌کنن سخیف‌تر هم میشه.
به نظرم «باید توی تردز نخ بدیم.» اصطلاح باحال‌تریه.
این رو جا بندازید.

یه مدت هم بهش همه‌جا می‌گفتن آندرلاین هر بار هم یه درگیری سر این داشتیم 😂

یه چیزی تو مایه‌های: «حالا که امروز داریم با این میریم بیرون، به اون هم بگیم بیاد ناراحت نشه»

بخش‌هایی از برنامه‌نویسی هست که در اکثر زبان‌ها مشترکن و چیزهایی هم هستن که مخصوص یه زبان خاصن و یاد گرفتنشون باعث می شه برنامه‌نویس خوب اون زبون بشیم. توی این ویدئو ۷ تا کاربرد آندراکسور (همون _ ) توی پایتون رو بررسی می‌کنیم تا #پایتون نویس بهتری باشیم:
https://youtu.be/BJIr1wC6gek

واقعا که 🚶🏻‍♂️

روزایی که مشغول کارای تخصصی خودم هستم زمان مثل باد می‌گذره، و این یعنی راه رو درست اومدم.

نوشته بودم که چندتا کد بلواسکای دارم هر کی خواست بگه. همه درخواست‌ها رو به دقت بررسی و ارزشی چک کردم و مثل داوران نوبل ادبیات، به برگزیدگان کدها رو اعطا کردم.

Let them use Virasti and leave the Bluesky for us.

یک سری مطب جدید برای لینکدین نوشتم که کاش زودتر منتشر کنم براتون.

توییتر سرشار از پرخاشگری شده. نگران خودم شدم نکنه اینجوری بشیم؟

واقعا جذابیت زندگیم اینه که هنوز چیز‌های تازه داره.
هنوز توی زندگی اشتباهات متفاوت می‌کنم و میگم دفعه‌ی بعد تکرارش نمی‌کنم.

Why they didn't just search for an invitation code on Twitter?

فکر کنم ایلان ماسک اینجا هم سهامداره وگرنه هیچ توجیح دیگه‌ای نمیشه برای این کار پیدا کرد.

این سخت‌ترین قسمت کاره.

روزهایی بود که نگران کرایه‌ی تاکسی تا شرکت بودم.
روزهایی بود که نگران پول کافه بودم.
روزهایی بود که نگران حقوق و عیدی بچه‌ها بودم.

این روزها نگران نیستم.
بی حس شدم.
شوق ندارم.
روی خلبان خودکارم.
راستش نگران پایانم.

آدم‌ها رو همیشه واسه کار میبینید اذیت نیستید؟
من به روی طرف نمیارم ولی از خودم ناراحتم که من رو برای تعویض ویندوز و فیلترشکن بخوان.
دوست داشتم به شخصیت می‌داشتم ارزشمندتر از این‌ها.

دیزلی

آبیدر.

از لحاظ روحی دلم می‌خواد صبح در چنین شرایطی باشم ولی از لحاظ فراخی نمی‌تونم.

کنترل پروژه و مدیریت پروژه و برنامه ریزی و هر کوفت و زهرمار دیگه‌ای که اسمش رو می‌ذارید، اومده که اطمینان بده کارها درست و در زمان خودش انجام میشه.
نهایتا ۵ درصد سربارِ زمان و انرژی از تیم بگیره منطقیه.
نه اینکه نصف توان تیم به این کارهای مسخره بگذره.

بعضی کارها هستند که به نظر فنسی و شیک میاد. هزارتا دلیل هست که چرا باید انجامش بدی ولی چون اون دلایل رو با پوست و گوشتت لمس نکردی عقب میندازیش.
تست نوشتن برای برنامه‌ها یکی از اون‌ها است.
امروز درگیر یک باگ ساده شدیم که توی چندین نسخه تکرار شده و کارفرما به حق می‌خواد نابودمون کنه و ما هیچ ما نگاه.

واقعا امروز اینترنت عصبی کرد ما رو. صدتا جمله‌ی فحش و دری وری اومد تو ذهنم که نشد بگم.
ولی این وضعیت سزاوار نیست.

اگه فردایی باشه
من با تو می‌سازم

قهوه‌ی خیلی معمولی‌ای هستش. به نسبت قیمتش قابل قبوله.
قهوه‌ای که این روزها می‌خرم کیلیویی از بازار حدود ۹۵۰ شده.
دیدم هایک و این رستری معمولی‌ها هم قهوه زیر ۷۰۰ ندارن.
این بن‌مانو معلومه چیه دیگه.

I'll be there for you ✨🌿