𝗞𝗮𝗺𝘂𝗶ᯓᡣ𐭩 (ตอบช้า)

#THK_COMMU #THK_STORY อีเวนต์ที่ 12

แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT12 #THK_สอบปลายภาค3

รายละเอียด :
docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 14 สิงหาคม - 19 สิงหาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
*อีเวนต์นี้เป็นอีเวนต์สุดท้าย โดยวันที่ 19 สิงหาคมจะแจ้งเกี่ยวกับพิธีจบการศึกษาของนักเรียนปี 3 อีกครั้ง

“ ของรางวัลน่ารักจริง ~ ”

( ไปสุ่มชินดันได้หูแมวมาค่ะ เลยใส่กับยูมิจังซะเลย💃✨ )

@thk-yumi.bsky.social

#THK_EVENTO1 #THK_ปฐมนิเทศน์ #THK_2A | เล่นย้อนหลัง

สองเท้าก้าวมาหยุดยืนหน้าห้องหลังถูกอาจารย์ประจำชั้นเรียกชื่อ โควฮะยืดอก ยืนตัวตรงพร้อมเก็บมือทั้งสองพาดหลัง

“ฮิงาชิ โควฮะ”

“จากนี้ขอฝากตัวด้วยอีกปีนะ ทุกคน“

เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งก่อนจะโค้งเล็กน้อย

( @thk-hime.bsky.social พรหมลิขิต ฉันรักเทอ )

?

" แบบนี้เรียกว่าหมวกคู่รึเปล่านะ? "

( เก็นตะคุงจะร่างไหนก็น่ารักทั้งหมดเลยน้า 😔 )

( /งับแจ้มหงับ/ )

( /แวะมาน้วยเตง )

#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม #THK_ชมรมเย็บปักถักร้อย

เปิดเรียนมาไม่ทันไรก็ต้องมาวิ่งวุ่นไปทั่วโรงเรียน ฮิเมะไล่แจกใบปลิวชมรม ใบแล้ว ใบเล่า . . .

ไม่นานเธอก็ติดแหง๊กท่ามกลางกลุ่มรุ่นน้องที่กำลังให้ความสนใจ แม้จะไม่รู้ว่าสนใจชมรมเธอ หรือว่าสนใจเธออยู่กันแน่ . .

" นี่ "
" เดี๋ยวสิ มาล้อมแบบนี้ก็แจกต่อลำบากสิ "

ตาสบกัน

" ! "
" เธอน่ะ "
" รับไปสิ อย่าลืมแวะมานะ "

( ขอบคุณที่มาเล่นด้วยนะคะ ชอบมู้ดมาก เดี๋ยวเค้าไปอัพเดตตอนที่โรลกันลงในตารางคสพ.นะคะ 🤲🏻🩷 )

(น่าร๊ากกก)

( เก็นตะคุงร่างซีคับพ้ม
CV เด็กหญิง : shorturl.asia/D7Ep2 )

“ สีน้ำเงิน…ช่างดูสงบสบายตาและสงบ ”

“ มาเยี่ยมเยือนพวกเราชมรมก่อนสิ ถูกใจไหมค่อยว่ากัน ”

เผยด้วยเสียงเรียบนิ่งพร้อมรอยยิ้ม

(มาหย่อนรูปที่ร่วมแจมเปื้อนสีครับและขอบคุณรูปจากผปค.รินโกะด้วยนะคร้าบ🙇🏻‍♂️)

( มาปักไว้ก่อนนะคะ 🙌🏻 )

#THK_โรลเปิด | แยกรูท
โซนทิ้งขยะในย่านที่อยู่ | โพล้เพล้
———

เกาะแห่งนี้ประหลาด

แต่คงไม่ใช่ทุกวันที่คุณจะพบชายหนุ่มท่าทางยับเยินพิงกำแพง ใบหน้าน่วม กำเดาเปื้อนจมูกทั้งเปียกปนแห้ง

เขาอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว—ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

คุณอาจจะคิดว่าเขาตายแล้วก็ได้?

( เขากลับมาอีกทีพร้อมระเบิด )

ดวงตาของเธอเหลือบมองกลีบดอกไม้ที่เขายื่นเข้ามาใกล้อีกครั้ง ใบหน้าไม่ได้มีท่าทีประหม่าเท่าไหร่—ออกจะดูเหมือนกำลังประเมินอยู่มากกว่า

"...แต่เปรียบกับซากุระเลยหรอคะ?"

แม้คุณยายจะเคยบอกว่า สีดวงตาของเธอเหมือนดอกซากุระในฤดูใบไม้ผลิ
, แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่เคยมีใครอื่นที่พูดแบบนั้นกับเธอเลย

—เขาเป็นคนแรก

เธอกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายก็แตะลงเบาๆ ที่เส้นผมของเธอเสียก่อน ตามด้วยกลีบดอกซากุระที่ถูกยื่นมาให้ในระดับสายตา
, แม้ในตอนแรก จะแอบสะดุ้งกับสัมผัสบนเส้นผมเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอึดอัดใจใดๆ

"ไม่เคยมีใครบอกว่าไม่สวยหรอกค่ะ"

เธอตอบกลับเสียงเรียบ แฝงรอยขำในน้ำเสียงนิดๆ

+

"อืม...ช่วงสัปดาห์แรกหลังเปิดเทอมเป็นยังไงบ้างคะ?"

ไม่ปล่อยให้ความเงียบแทรกนาน เธอเอ่ยถามด้วยความใส่ใจในฐานะเพื่อนร่วมห้อง

เด็กสาวรูปร่างเล็กกว่า เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนดูละม้ายคล้ายลูกกระต่ายป่าตัวน้อย —ใช่แล้ว คุณเหรัญญิกนี่เอง

คามุยคลี่ยิ้มจนตาปิด เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลุบตาลงพื้นอย่างเก้อเขิน ไม่ยอมสบตากันตรงๆ

"...รสจืด แถมฝาดที่ปลายลิ้นค่ะ"

เธอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม ฟังแล้วสบายหู
—สำหรับคามุย แม้จะไม่มีรสชาติอะไรชัดเจน แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ชอบ มันก็ดีทุกอย่างนั่นแหละ

+

คามุยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามไร้เดียงสาจากคนตรงหน้า

เธอส่ายหน้า พร้อมยกมือป้องปากหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"จะว่ายังไงดี—"

อร่อยไหมนะ หรือว่า ไม่อร่อย ?

“มีความสุขมากเลยค่ะ”

คำตอบนั้นเปล่งออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง เสียงนุ่มนวลชวนให้เชื่อสนิทใจ

ทว่า ทุกอย่างที่ตอบออกมานั้น —ราวกับบทท่องจำที่เธอฝึกฝนมาจนชินชา

คามุยเงียบไปพักหนึ่งหลังฟังคำถามนั่นจนจบ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าที่กำลังยิ้มของฟุยุกิ—รอยยิ้มที่ดูคล้ายกับของเธอมากเสียจนน่าขัน

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา คำถามที่เธอมักถูกถามอยู่เสมอคือ

'ตอนนี้มีความสุขรึเปล่า?'

และไม่ว่าจะถูกถามมากี่ครั้ง คำตอบของเธอก็ยังคงเหมือนเดิมทุกครั้ง—ไม่เคยเปลี่ยน

+

"ดีจังเลย"

เป็นเพียงประโยคสั้นๆ ถูกเอ่ยออกมาจากปากของเธอ หลังจากตั้งใจฟังอีกฝ่ายมาตลอด

ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง สองมือแตะประสานกัน แววตาเต็มไปด้วยความประทับใจต่อคำพูดของสาวทวินเทลตรงหน้า

เธอเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อด้วยสงสัย

"แล้วรูริจิโยะจังล่ะคะ เคยจินตนาการถึงความโรแมนติกแบบในฝันบ้างไหม?"

จากใบหน้ายิ้มแย้ม ตอนนี้กลับฉายแววประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามที่คาดไม่ถึง

เงียบ เอียงคอเล็กน้อย —ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างห้ามไม่อยู่

"ไม่ใช่หรอกค่ะ"

—หรืออาจจะหมายความว่าแบบนั้นนะ?

"อะไรที่ทำให้ฟูจิกิจังคิดแบบนั้นล่ะคะ"

คามุยเงียบ ทำหน้าเหมือนครุ่นคิด เพราะระยะทางจากนี้ไปถึงหมู่บ้านไคยะ ไม่ไกลมากนัก

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจอะไรออกไป

"ไปส่งถึงแค่โซนที่พักอาศัย(อพาร์มเม้นท์)ก็พอแล้วค่ะ"

"ไม่ใช่อุปทานหมู่หรอกค่ะ แค่—บางคนยังเชื่อในสิ่งสวยงามอยู่เท่านั้นเอง"

ก็แค่ความคิดของเธอน่ะนะ

คามุยมองเสี้ยวหน้าของเขา ขณะที่อีกฝ่ายกำลังพูดเรื่อยเปื่อยออกมา

จากนั้นเธอจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดอกไม้ที่ยังคงบานสะพรั่งอยู่บนกิ่งก้าน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

"ถ้าเป็นดอกไม้ทั่วไป...ก็คงใช่นะคะ" กล่าวน้ำเสียงราบเรียบ

"แต่กับซากุระน่ะ อาจอยู่ที่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เรามีโอกาสได้เห็นมันบาน— สำกรับฉันแล้ว ช่วงเวลานั้นแหละค่ะที่รู้สึกว่ามันพิเศษ"

ท้ายที่สุดก็หันกลับมามองเขาอีกหน

+

♱ #THK_EVENT02 ♱ #THK_โปรโมทชมรม ♱ #THK_PhotoClub ♱

📢 ชมรมถ่ายรูปเปิดรับสมาชิกแล้ว‼️(เปิดรับถึง 18/04 23:59 น.)

สำหรับใครที่มีปัญหาเรื่องกล้องถ่ายรูปสามารถมาติดต่อประธานชมรมได้ทุกเมื่อเลยนะ !

｢ หวังว่าพวกเราจะได้เป็นหนึ่งเดียวกันนะครับ 」

แบบฟอร์มสมัคร : forms.gle/j8WzS1ZGnQ9d...
รายละเอียด : shorturl.asia/tcZYN

(อีกรูปที่ไม่ได้ใช้ตอนทำรูปโปรโมทชมรม ลงด้วยเลยละกัน ! )