Mistycyzm Popkulturowy

19. Crisol: Theater of Idols - hiszpański Bioshock z religią (fikcyjną) zamiast ideologii i bez immersive simowych elementów, za to głęboko w konwencji survival horrorowej. Nie wszystko wypaliło tak, jak wypalić powinno, ale nie nudziłem się ani przez moment.

*sigh* Why, Crisol: Theater of Idols? Why?

18. Eternal Strands - Shadow of the Colossus z grafiką World of Warcraft i energią tumblrowego fan artu do którejś kampanii Critical Role. Początkowo przyjemna, z czasem mocno nużąca i zdecydowanie zbyt bezpieczna, by zapadła w pamięć na dłużej.

17. Caput Mortum - kompaktowa Amnesia: The Dark Descent z elementami King's Field (walka) i Trespassera (sterowanie). Łyknąłem w dwie godziny z kawałkiem i bawiłem naprawdę bardzo dobrze.

16. DOOM Eternal - mimo tego, że bawiłem się znakomicie, to jednak odrobinę przekombinowany z tym żonglowaniem spluwami i mocami. Szczególnie pod koniec, gdzie margines na popełnianie błędów jest zbyt wąski, a przez to gra robi się frustrująca. No, ale koniec końców zaliczyłem na Ultraviolence.

15. Black Mesa - ograna w całości na streamie. Chyba najlepszy fanowski remake, w jaki do tej pory grałem (wciąż czekam na Skybliviona), ale faktycznie, Xen jest niemożebnie wręcz rozwleczony. Mimo to, znakomita rzecz.

Połowa ludzi, z którymi o tym rozmawiałem uważa Doom Eternal za lepszą wersję poprzedniej gry.

Druga połowa za jej gorszą, przekombinowaną wersję.

Macie szczęście, właśnie zacząłem w nią grać, więc za kilka dni będę mógł wydać obiektywną i niepodważalną opinię jak to z tym jest.

14. Darkwood - absolutnie znakomita, ale nieco czepnę się problemów z tempem. Jest to jak na survival horror bardzo długa gra i w dużej mierze wyczerpuje ona swoją formułę jeszcze przed końcem pierwszego rozdziału. Potem to już "tylko" fajne, emocjonujące doświadczenie a nie zatrważający horror.

Post a banger, not in English.

Bluesky Map Interactive map of 3 million Bluesky users, visualised by their follower pattern.

Mapka tutaj bluesky-map.theo.io

Ktoś stworzył mapę grupującą userów BlueSkya w grupy i podgrupy geograficzno-zainteresowaniowe.

Przy okazji wyszło, że najbardziej dystynktywnymi grupami polskich użytkowników BS są lewacy, przedstawiciele ogólnie prodemokratycznych opcji politycznych i lokalny przemysł giereczkowy.

13. The Last Goodbye Act 1: "Into the Night" - pierwszy odcinek moda do Half-Life zmieniającego całą grę w zupełnie nową opowieść, czarny kryminał z twardą jak skała panią detektyw w roli głównej i fantastycznie wyrażonym stylem wizualnym. Przyjemna, niedługa rzecz.

12. Final Fantasy A2: Grimoire of the Rift - gra jest technicznie lepsza od poprzedniczki pod właściwie każdym względem, ale opowieść nie jest nawet w połowie tak angażująca. Nadal świetna, ale do FFTA powracał będę znacznie częściej.

11. Ambrosia Sky: Act One - Wizualnie przepiękna, fabularnie niezła, rozgrywkowo raczej nudnawa. koniec końców - średniak. Z drugiej strony mimo wszystko nie żałuję tych trzech dych wydanych na to nieco ponad dwugodzinne medytacyjne doświadczenie w stylu Preya zmiksowanego z SOMA.

10. Halo: Combat Evolved - a zatem to tą grą przed laty zachwycał się konsolowy plebs. Z poprawką na ten kontekst wypada dość przyzwoicie, ale po latach nie trzyma się nawet w połowie tak mocno co, aby daleko nie szukać, Quake. Przykrości mi nie sprawił, były momenty, ale niewiele poza tym.

9. Quake II (Enhanced Edition) - odrobinę zbyt przekomplikowane mapy, odrobinę zbyt nieprzemyślana kompozycja arsenału, odrobinę zbyt mała różnorodność stylistyczna, odrobinę za krótka kampania dla pojedynczego gracza. Nadal bawiłem się świetnie, ale te wszystkie wady odczuwalnie się kumulują.

8. Don't Stop, Girlypop! - świeżynka, dla której złamałem moje śluby Cierpliwego Gracza. Za hiperdziewczyńskim, bardzo ekspresywnym style audiowizualnym (fantastyczny soundtrack!) kryje się naprawdę solidny, kompetentnie wykonany arena shooter. Bawiłem się znakomicie i będę sobie do tego wracał.

7. Lunacid - ograne powtórnie na streamku, w oczekiwaniu na zapowiedziane jakiś czas temu DLC. Nadal jedno z najprzyjemniejszych giereczkowych doświadczeń z ostatnich lat.

6. Quake Enhanced - to niesamowite jak fantastycznie trzyma się ta gra po tylu latach od swojej premiery, szczególnie na poziomie projektów leveli.

5. Dead Space 3 - jest bardzo średnio w porównaniu z poprzedniczkami. Nie przeszkadzałaby mi zmiana konwencji i gatunku względem poprzedniczek, gdyby nie fakt, że przez to DS3 ugrzęzło w kryzysie tożsamości, który sabotuje przyjemność płynącą z poza tym solidnej rozgrywki.

YouTube video by Mistycyzm Popkulturowy Dasein | SCORN, Heidegger, Freud, Beksiński, Giger

Wylądował nowy wideoesej, zapraszam i polecam, etc. etc.

Kolejny z tej serii. nie do końca jestem zadowolony z rezultatu, ale chyba osiągnąłem efekt, który chciałem osiągnąć. W tle użyłem ilustracji dziewiętnastowiecznego artysty Arthura Rackhama, źródło tutaj:

www.oldbookillustrations.com/illustration...

To nie są planowane miniaturki na YouTube, jakby co (z wyjątkiem alicjowej, którą będę jeszcze mocno przerabiał), po prostu rezultaty moich zabaw z programami graficznymi.

Jestem już na tym etapie mojej internetowej pseudokariery, że mam kompletnie wywalone na takie rzeczy. Zresztą, zawsze podążałem wyłącznie za moimi fascynacjami kulturowymi i estetycznymi i zawsze godziłem się z tym, że wyalienuję tym część potencjalnych odbiorców.

Ostatnio bawię się programami graficznymi celem trochę eksperymentowania z miniaturkami na youtube, trochę nauczenia się nieco bardziej praktycznej strony sztuk wizualnych.

Dotychczasowe rezultaty tych zabaw:

4. Quake 4 - albo, jak ja nazywam tę grę, Call of Quake: Modern Stroggfare. To nie jest zła strzelanka, sam nazwałbym ją w najgorszym razie mocno przeciętną, ale niestety to nie jest dobry Quake. Tym niemniej, jest coś w id tech 4, że gry na tym silniku prezentują się bardzo przyjemnie.

Dwie gry z serii Styx za darmo do dorwania na Epic Store. Budżetowa mieszanka Thiefa, Assassin's Creed i Dishonored z zielonym pokraką w roli głównej. Ma kilka unikalnych mechanik i świetne mapy, ale niski budżet robi tym grom dużą krzywdę.

Tym niemniej - za darmo to bardziej niż uczciwa cena.

My biggest problem with Styx series is probably a very bad writing with inconsistent tone. It's neither serious fantasy nor deadpool-ish, self aware farce, but it's trying to be both and failing to strike a right balance. I like a level design and some deep gameplay mechanics, though.

3. Alice: Madness Returns - najlepszym dowodem na to, jak absorbująca jest ta gra niech będzie fakt, że mimo faktu, iż po zainstalowaniu na dwóch różnych pecetach na obu sprawiała mi krytyczne problemy (różne w zależności od peceta), i tak ją przeszedłem. I nie żałuję. Zniosła upływ czasu z gracją.

I podsumowanie. Fajna kolekcja, jestem zadowolony.