Aras Basmacıgil

Fransa 10 senede bir saçmasapan düzeyde kaliteli bir animasyon yapıyor ve insanı varoluşçu bir sorgulamanın içinde, ne düşüneceğinden emin olmadan bok gibi bir ruh hali içinde bırakıyor.

Amélie et la métaphysique des tubes gibi bir anlatı, 10 yıl öncesinde de Ma vie de Courgette... Biraz yıpratıcı.

Sirat (doğru ismini kullanalım, Sırat) ne anlıyorsanız o. İnsanın kendiyle sınanmasının bir yolculuk filminde olması yeni bir şey değil ama bu perspektiften ele alınması olağandışı.

Filmle ilgili birçok iyi şey sayabilirim ama hiçbir şey ses ve müziğin önüne geçmeyecek o da çok net.

Beyazperde'ye girip seans bak, en temizi o :)

Full karanlık sağlanabilen ve iyi bir ses sistemine sahip bir evde film izlemeyi, memleketteki salonların %99'unda izlemeye tercih ederim şahsen ama evet, çok çok nadir salonda izlemek gereken filmler çıkıyor ve Hamnet cidden salonda özel bir deneyime dönüşür.

Bu sene izlediklerimden Sinners'la denk düzeyde iyi bir film, ki bunu bir Chloe Zhao filmine söyleyeceğimi asla düşünmezdim. Tekrardan saygılar, bu kanaldan aynen devam etsin...

Ana-akımın matematiksel sürükleyiciliği ile bağımsız sinemanın radikal tarafında yer alan yönetmenin kendi zevkini seyirciye dayatması şeklinde tezahür eden skalanın o kadar doğru bir yerinde kalmış ki film, uzun zamandır bunu yakaladığım bu tarz bir film olmamıştı.

Gerek Nomadland'i aşırı overrated bulan, gerek Eternals'ı MCU'nun en kötü olarak gören biri olarak Hamnet'e inanılmaz düşük beklentilerle başladım ama hayranlıkla filmin sonuna geldim.

Shakespeare'in kendi trajedisi, Shakespearian bir trajedi şekilde daha güzel anlatılamazdı herhalde.

Filmlerini izlesem de beğenmediğim birçok yönetmene 2. veya 3. şans vermişimdir, şimdiye kadar kimse neredeye kimse baştaki olumsuz görüşümü olumluya çevirememişti ama Chloe Zhao Hamnet'te inanılmaz bir iş çıkartarak beni ağır düzeyde ters köşeye yatırdı.

Muhtemelen Catchter in the Rye seven biri için, If I Had Legs I'd Kick You çok anlamlı bir film olacaktır. Ben o kitabı da gram sevmem, film de bire bir aynı sebeplerle benden olabildiğince uzak bir yerde.

Varoluşçuluğu, "gerçeklikten" çıkartan bir konsept. Olmamış.

T-Rex’ten şişme botla kaçmak, dünyanın sonundan koşarak kaçmanın bir küçük kardeşi herhalde. Hay yapacağınız filme…

Ve yine "hayatımda" diyeceğim, ama yanılmıyorsam ilk kez bir filmi izlerken ağzım açık kaldı...

Daha önce beni belli bir yerden yakalayıp, çok iyi sürükleyen müthiş filmler izledim. Benim için aşırı karşılığı olan filmler izledim. Ama ilk kez sanırım böyle bir şey görüyorum.

16 adaylık görünce "kesinlikle balondur" demiştim. Gram değilmiş.

İnsan genelde kendinden bir şey bulduğu filmlere hayran olur ama bu filme hayranlık sebebim gerçekten bu kadar farklı unsuru bir araya getirip, sinema sanatının sınırlarını zorlaması ve hatta kesinlikle daha önce olmayan bir şey yaratmış olması Ryan Coogler'ın.

Bugüne kadar 1.300-1.400 film izlemişimidir, Sinners gibi bir şey kesinlikle görmedim.

Filmin cüretkarlığına hayran kaldım ki sanırım hayatımda ilk kez bir filmi "cüretkar" olarak tanımlıyorum.

Öyle bir film ki, sanki müthiş bir yemek yemişsiniz ve içinde acı-tatlı-eşi-tuzlu-umami bütün tatlar var

Yarış mesafesinin %75’i geçildikten sonra çıkan kırmızı bayrakta yarış bitirilmiyor öyle? Abovvv

Tarihte bir orta sıra takımının stratejisinin yarışa bu kadar etki ettiği de ilk defa görüşmüştür muhtemelen.

Sezon, sezon değil; Son Durak’ın nascar’lı filmi sanki. Müthişmiş.

Filmim senaryosunu F1’i drive to survive’dan öğrenen biri yazmış belli ki.

Filmde Formula 1’de Siyah Bayrak, Siyah/Beyaz bayrak ve turuncu bayrak yok belli ki…

Pit ekibi de sanırım sirk maymunlarından oluşıyor, o da müthişmiş.

F1 yorumcularını da reality show eleştirmenlerinden seçmişler bwlli ki, o da epik.

F1 aracıyla tek başına Silverstone’da sezon içinde test yapan bir takım shagagag

F1 The Movie öyle bir başladı ki, 24 saatlik endurance yarışında Moto GP sprint’i gibi sürüyor. Oldu aq.

Pilot, başka pilota saldırmaya kalkıyor falan…

Cidden saçmalık.

Ve gerilim seviyesini sürekli yüksek tutmak için alttan alta sürekli verdiği o müzik de inanılmaz cringe ediyor insanı.

Sanki boktan bir filmi gizlemek işin kurguda monokroma çeviren amatör bir yönetmen gibi.

Paul Thomas Anderson filmlerine katlanmak için sabrımı çok zorluyorum ama asla katlanamıyorum.

Aşırı abartılı, gerçek dünyada geçen tamamen karikatür hikayeler…

One Battle After Another da gram farklı değil. Yine her şeyin karikatür olduğu, bir derdi olmayan garip bir anlatı.

Bazen rastgele bir şekilde düzgün rap yapan bir MC'ye rastlayınca aşırı seviniyorum.

Token müthiş bir MC'ymiş. Rahatlıkla NF klasmanına oturur birkaç seneye...

Neyse dün bir muhabbete “sen bilmezsin Iorfa vardı” diye girildi. En azından durumu dengeledik

Değildir ya, o kadar olamaz yani, olmamalı...

Beni diğer sosyal medyalarımdaki profillerimden ötürü takip eden arkadaşlarımı uyarayım, bu profilde sporla veya esporla ilgili bir şey olmayacak.

Burayı tamamen geri kalan zevklerim veya gündelik geyiklerim için ayırıyorum. Haberiniz olsun.

Bu “spora git, inanılmaz mental reset olur” diyenlere nerede abi?

Hayır bir şeye reset atılıyorsa sadece muhtelif kas gruplarıma atılıyor o kadar. Mental hiçbir şey yok.

Beyin kimyamın normal çalıştığını bildiğimden merak ediyorum, siz sporda n’apıyorsunuz abi? Elektrolitten kafa mı buluyorsunuz?