Reville Walker ⋮ SB & 🚬🏹 ft. on Vgen

ฝาแฝดที่ควบม้าไปได้ไกลพอสมควรมีอันต้องหยุดพักกลางคันเพราะอากาศหนาวและความเร็วของม้ามีผลต่อคนเจ็บที่เสียเลือดไปมาก อาการสั่นอย่างชัดเจนเป็นสัญญาณเตือนที่ไม่ดีเท่าใดนักแฝดทั้งสามจึงมองหาที่หลบภัยจนไปเจอกระท่อมหลังน้อยกลางป่าที่คาดว่าน่าจะเป็นของพรานสักคนที่ปล่อยทิ้งร้างไว้นานจนลืมหากดูจากสภาพของมันที่ไม่มีการดูแลใดๆ พร้อมกับแดเนียลที่ถูกอุ้มเข้าไปพักด้านในเพื่อหลบหนาว

"เข้าใจแล้ว" ลาร์คช้อนตัวแดเนียลก่อนจะอัญเชิญม้าตัวเขื่องขึ้นมาจากเงาสามตัวแล้วอุ้มให้อีกฝ่ายขึ้นไปนั่งโดยมีเจ้าตัวตามมาประคองคนเจ็บ เช่นเดียวกับดั๊กที่มีออกัสท์ซ้อนท้าย ส่วนเรว์นั้นช่วยในเรื่องขนสัมภาระและควบม้าหาที่ปลอดภัยหรือเมืองที่ใกล้ที่สุด

ออกัสท์พยักหน้ารับก่อนจะมองตามนิ้วอีกฝ่ายที่ชี้ไปบนยอดไม้แล้วกางปีกบินไปเอากล่องลงมาแล้ววางลงใกล้ๆคนเจ็บตามที่ดั๊กร้องขอพลางหันไปมองสถานการณ์รอบตัวที่มีทั้งไฟไหม้เสียงร้องโหยหวนและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "ไหนว่าแค่วางเพลิงมิใช่หรือ? ไยจึงคว่ำทั้งขบวนเช่นนี้"

"ข้า...ยังอยู่ดี" ออกัสท์ส่งเสียงในลำคอก่อนจะขยับตัวแล้วค่อยๆคลายปีกที่ห่อหุ้มอีกฝ่ายลงในขณะที่ลาร์คที่เรียกแดเนียลสลับกับพี่ชายทั้งสองที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ให้มาดูอาการคนเจ็บก่อนจะสบถหยาบเมื่อเห็นเลือดอีกฝ่ายออกเยอะกว่าที่คิดไว้ทำเอาทั้งสามต้องรีบห้ามเลือดให้ก่อนที่เลือดจะหมดตัว

ร่างของเด็กน้อยที่ควรอยู่ในอ้อมกอดกลายเป็นฝ่ายดึงมือปราบเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนพร้อมปีกขนาดใหญ่กางห่อหุ้มร่างของทั้งสองเอาไว้เพื่อกันแรงระเบิดโดยมีแฝดคนโตคว้าตัวทั้งสี่บินโฉบออกมาอย่างเฉียดฉิวก่อนจะร่วงลงมาและกลิ้งไปตามหิมะโดยที่ทั้งสี่ยังมีปลอดภัยดี มีเพียงเรวิลล์เท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บปีกข้างหนึ่งฉีกขาดเพราะถูกเหล็กกระเด็นใส่นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนจึงร่วงลงมา

"ประเดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกครั้ง พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากดูแลพวกข้าในร่างนี้นัก" ฝาแฝดเตรียมตัวเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยเมื่อใกล้ถึงสถานที่ต่อไป

ลาร์คพยักน้ารับแล้วกลับมานั่งที่ของตัวเองก่อนจะทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นสีหน้าหยอกล้อของพี่ชายคนโตและคนรองที่ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะหาเรื่องตนให้ได้
"ข้านึกว่าเจ้าเกลียดแดเนียลเสียอีก"
'ข้ามิได้เกลียด...เพียงแค่ไม่ชอบท่าทีเจ้าเล่ห์ของเขาเท่านั้นแล'
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
'...ซื่อตรงกว่าที่คิด'
"ก็ดีแล้วการเดินทางครั้งนี้จะได้ไม่น่าเบื่อ"

"ข้าไม่เห็นอะไรนอกจากชุดทั่วไปที่เจ้าใส่อยู่ หน้าอกก็แบนราบ สะโพกก็เล็กไร้เสน่ห์ แถมหน้าตายังมุ่ยชวนทะเลาะราวกับเป็ดป่าโดนจับอุ้ม" ฝาแฝดบรรยายในสิ่งที่ตนเองเห็นบ้างพลางยกยิ้มขบขันเมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าไปตามที่ตนเองบรรยายก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตนเอง "แต่ดวงหน้างามก็อาจจะจริง"

"ชายสิ ทำไมหรือ?" สองหนุ่มเลิกคิ้วกับคำถามของอีกฝ่ายขณะลงยาทาผิวและเกลี่ยเนื้อยาให้เข้ากันจนแห้งดี
"ข้าสิควรสงสัยว่าเหตุใดเจ้าโง่นั่นจึงเดินตามบุรุษสูงโย่งราวกับสุนัขติดสัด"
'ท่านพี่...ระวังวาจาหน่อยเถิด'
"ขออภัย..."

"ค่อยยังชั่ว...ข้านึกว่าเจ้าถูกเจ้าโง่นั่นตบเอาเสียแล้ว" แฝดทั้งสองถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับโล่งใจแล้วละมองดูมือที่แดงของอีกฝ่ายพลางลูบเบาๆก่อนหันมาตามเสียงน้องชายคนเล็กที่เอ่ยทักทั้งสองจึงอธิบายเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น "ข้าก็คิดอยู่ว่าพวกเจ้าโกรธเกรี้ยวอะไรไยทหารเงาจึงพุ่งพรวดไปปานนั้น...บางทีแค่ตบสั่งสอนอาจน้อยไป แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วกระมัง? ประเดี๋ยวกฏหมู่ก็ลงโทษเขาเอง"

ดั๊กถูกทหารเงาจับให้ลงนั่งบนเก้าอี้ขณะอ้าปากบ่นอย่างฉุนเฉียวไม่นานนักก็มีมือเย็นของแวมไพร์ยื่นมาสัมผัสแก้มทั้งสองของอีกฝ่ายเพื่อดูรอยช้ำและพลิกดูไปมาพร้อมกับดวงตาสีอ่อนที่ช้อนมองด้วยความเป็นห่วง "เจ็บหรือเปล่า?"

ดวงตาสีครามเบิกกว้างมองซิสเตอร์ข้างกายด้วยอารามตกใจตัวหมากที่อยู่ในมือถูกกำจนแตกละเอียดด้วยอารมณ์โทสะ ไม่กี่วิต่อมาทหารเงาที่นั่งเงียบๆอยู่ในที่นั่งของตนเองก็พลันลุกพรวดเดินมาหาเจ้านายอย่างรวดเร็วพร้อมกับมือที่ง้างตบใบหน้าพ่อค้าเข้าฉากใหญ่จนฟันกระเด็นพร้อมเลือดที่กลบปากแต่เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะลุกขึ้นมาต่อว่าก็ถูกตบอีกหลายครั้งจนอีกฝ่ายไม่กล้าลุกขึ้นมาก่อนหันมาจูงมือฝาแฝดและซิสเตอร์กลับโบกี้

การละเล่นหมากรุกดำเนินไปท่ามกลางความเงียบและความอึดอัด คนรอบตัวที่มุงดูทำได้เพียงส่ายหน้าระอาเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองถูกโกงครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากบ่นเพราะอีกฝ่ายเป็นชนชั้นสูงที่มียศประดับบารมีกระทั่งการกระดานหมากรุกถูกคว่ำลงต่อหน้าเมื่ออีกฝ่ายถูกไล่ต้อนจนจนมุมตามด้วยเสียงด่าทออย่างเสียๆหายๆ "ท่านโกงข้าถึงสามตาแต่กลับมาบอกว่าข้าเล่นตุกติกงั้นหรือ? น่าละอายนัก..."

เสียงเอะอะมะเทิ่งคละเคล้ากับเสียงหัวเราะเกิดขึ้นเมื่อฝาแฝดตัวน้อยคว้าชัยชนะในกระดานหมากรุกหลังผ่านไปเพียงไม่กี่แต่กระนั้นก็ไม่ได้เหตุการณ์ร้ายอะไรเกิดขึ้นนอกจากผู้ใหญ่ที่พูดชมเปาะถึงความสามารถที่เกินวัยอันควร กระทั่งมีผู้ท้าชิงคนใหม่เข้ามาเยือน มิหนำยังเป็นคนคนเดียวกับที่พูดจาลวนลามผู้ปกครองจำเป็นของตน ฝาแฝดทั้งจึงทำเพียงยิ้มรับและผายมือเชิญด้วยความอ่อนน้อมซ้ำยังต่อให้อีกฝ่ายเดินเกมก่อน

ลาร์คพยักหน้ารับก่อนจะขอให้อีกฝ่ายเปิดหนังสือตั้งแต่หน้าแรกและลองให้แดเนียลอ่านหนังสือทั้งหมดที่มีในหนึ่งหน้า ลาร์คนั่งฟังและรอจนกระทั่งอีกฝ่ายอ่านจนจบจึงเห็นว่ามีคำศัพท์มากมายที่ตกหล่นและถูกข้ามผ่านไปเพราะอ่านไม่ได้ ปลายดินสอในมือน้อยๆจึงเริ่มตวัดขีดเขียนข้อความและคำศัพท์ทั้งหมดที่ตกหล่นไปมาอธิบายและแปลความเป็นภาษาที่แดเนียลเข้าใจที่สุดให้ฟังทีละคำโดยไม่รู้เบื่อหน่ายแม้ต้องพูดทวนซ้ำ

"อืม...ข้าเข้าใจ ภาษาอังกฤษนั่นยากเพราะรากฐานส่วนใหญ่จากภาษาอื่นแถมสำเนียงบางพื้นที่เองก็ไม่ได้เหมือนกันด้วย" ลาร์คทำหน้าคิดหนักอยู่ครู่ก่อนจะเดินเตาะแตะไปค้นกระเป๋าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาพร้อมกับดินสอ "บางทีหนังสือวรรณกรรมของฟิลลิปส์อาจช่วยได้ เขาเขียนเข้าใจง่ายและมีดัชนีอธิบายความหมายของคำมากมาย"

"เจ้าอ่านเขียนไม่เก่งหรือ?" ลาร์คที่ได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องมาครู่ใหญ่เอ่ยทักพร้อมกับโผล่มายืนตามองแป๋วข้างแดเนียลหลังเหนื่อยกายที่จะเดินตามพี่ชายไปไหนมาด้วย

แฝดทั้งสามยังคงหันมองไปที่ประตูที่จากมาอยู่ครู่ก่อนจะปล่อยมือจากดั๊กและกลับมานั่งที่ของตนเองโดยไม่ลุกไปไหนอีกราวกับไม่อยากสร้างความลำบากใจให้อีกฝ่าย เว้นเสียแต่เจ้าตัวจะเบื่อจริงๆแต่กระนั้นก็ให้ทหารเงาไปเป็นผู้ปกครองแทนและเลือกที่จะไม่รบกวนมือปราบทั้งสอง

"ซิสเตอร์ขอรับข้าอยากกลับเข้าข้างในแล้ว" เด็กน้อยทั้งสามเข้ามารุมกอดซิสเตอร์และพยายามดึงตัวเข้าไปไม่นานก็ถูกชายดังกล่าวดุด่าที่พวกตนทำตัวไร้มารยาทมาพูดขัดผู้ใหญ่ที่กำลังสนทนากันทำให้แฝดคนโตต้องเอ่ยพูดตอบโต้ "ข้ายอมรับว่าตัวข้านั้นไร้มารยาทดังที่ท่านลุงว่าขอรับ แต่อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้หน้าหนาประพฤติตนเป็นมารศาสนาชักชวนนักบุญให้ออกนอกลู่นอกทางดังที่ท่านลุงเป็นอยู่"

ทั้งสามหันมองทิวทัศน์รอบตัวพลางชี้มือชี้ไม้ไปทางภูเขาและลำธารคุยกันเป็นภาษาบ้านเกิดราวกับกำลังรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆแต่เมื่อเหลือบมาเจอสายตาเอ็นดูจากซิสเตอร์ข้างกายก็พลันหยุดพูดจ้อและนั่งมองวิวเฉยๆ

#เลือดอัดเม็ด--
หลังเดินร่อนไปมาจนทั่วโบกี้ ทั้งสามก็เดินมากระตุกแขนเสื้อซิสเตอร์เบาๆ "ซิสเตอร์ขอรับข้าอยากไปท้ายขบวน...แต่พนักงานบอกให้พาผู้ปกครองไปด้วย"

ทั้งสามพยักหน้ารับก่อนหันกลับมาสนใจมื้อเช้าของตนเองตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยจนแก้มป่องบ้างก็ขอเพิ่มจานราวกับคนที่ต้องการชดเชยพลังงานที่เสียไป เมื่อทานเสร็จแฝดคนสุดท้องจึงเดินไปค้นกระเป๋ายาตนเองเพื่อหยิบกระปุกยาเล็กๆมาแจกให้พี่ชายทั้งสองนำไปกินคนละเม็ดจนอารมณ์ดีพอที่จะลุกไปเดินเล่นรอบโบกี้

เมื่อรุ่งเช้ามาเยือนแฝดทั้งสามที่ควรจะตื่นแต่เช้าตามกิจวัตรกลับนอนอุตุตื่นสายกว่าทุกทีที่ผ่านมาจนต้องมีคนปลุกให้ลุกมาทานอาหารเช้าด้วยสภาพที่งัวเงียก่อนหันไปมองทหารเงาของตนสลับกับหงส์แฝด "จะให้กำจัดมันทิ้งหรือปล่อยไป?"

ทหารเงาค้อมหัวน้อมรับคำสั่งก่อนจะแทรกตัวผลุบหายขึ้นไปบนหลังคาเพียงไม่กี่นาทีถัดมาด้านบนก็เกิดการปะทะกันระหว่างทหารเงาและผีดิบที่หมายตาเอาชีวิตนายเหนือหัวและคนในขบวนรถไฟ ฝ่าบาทตัวน้อยยังคงนั่งหลังตรงมองไปข้างหน้าอยู่เช่นนั้นนานหลายนาทีก่อนทหารเงาจะปรากฏตัวตรงหน้าอีกครั้ง ภายในร่างของทหารเงามีร่างของผีดิบที่ถูกกักขังอยู่ภายในพยายามส่งเสียงอู้อี้ "ไปนั่งที่เสีย..ข้าจะนอนแล้ว"

แฝดทั้งสามยอมหลับตาเมื่อไฟตะเกียงดับลงพร้อมกับความสงบที่เข้ามาเยือน คนในโบกี้ทั้งหมดเริ่มหลับสนิทหากแต่ทว่าเวลาแสนสงบนั้นก็ผ่านไปได้ไม่กี่ชั่วยามก็ถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าจำนวนมากที่ก้าวย่องเบาอยู่บนหลังคารถไฟนั่นทำแฝดทั้งสามพลันตื่นขึ้นเงยหน้ามองตามเสียงดังกล่าว ดวงตาสีครามตวัดมองทหารเงาของตนเองก่อนจะเผยคำสั่งแสนแผ่วเบา "สังหารพวกมันให้หมด...ไม่สิ..เหลือไว้เพียงหนึ่งตนก็พอ"

#เพื่ออะไรนะเมนชั่นข้างบน
คนโดนจูบหน้าผากนิ่งงันพร้อมกับหันไปมองนักบุญทั้งสองด้วยความประหลาดใจและสับสนก่อนจะละสายตามาสนใจพนักงานและรับหมอนมากอดไว้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณด้วยท่าทีสุภาพและเอียงอาย "...ราตรีสวัสดิ์ขอรับซิสเตอร์"

"ไม่ใช่ปัญหา" มีดและส้อมขยับตัดแต่งสเต็กบนจานให้พอดีคำพลางจิ้มเนื้อเข้าปากกินไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป ทว่าไม่นานก็หันมามองอีกฝ่ายที่ยังมีคำถามบนใบหน้าทำให้ทั้งสามจำต้องตอบรับเพื่อคลายความสงสัย "เราสามารถอดเลือดได้นานเป็นแรมปีมิต้องห่วงเรื่องคลุ้งคลั่งหรอก มีแต่พวกแวมไพร์จากซากศพเท่านั้นแลที่กระหายเลือดทุกนาที"

"ฮึ" ออกัสท์ดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะใช้มันเช็ดแก้มอีกฝ่าย หลังได้แกล้งจนพอใจแล้วทั้งสามจึงผละออกและเดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกับสุมหัวกันอ่านหนังสือเหมือนเด็กน้อยที่ชี้ชวนกันอ่านนิทานผจญภัย

รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฝาแฝดทั้งสามก่อนน้องเล็กสุดจะผละจากดั๊กมามองคนแกล้งหลับและยื่นหน้าไปดูใกล้ๆ "ลมหายใจไม่สม่ำเสมอดวงตากรอกไปมา...อย่าคิดว่าจะหลอกหมออย่างข้าและแกล้งหลับหนีข้าได้หนาแดเนียล"

"ไม่...หากเจ้าไม่กินเราจะกระโดดลงจากรถไฟเดี๋ยวนี้" ฝาแฝดทำหน้าบึ้งและยืนยันคำเดิม