โควเซย์ออกเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำหยอกล้อ
“ อืม ไปกันเถอะ ”
ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ ในขณะที่จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยไปพลาง
และสุดท้ายก็จบด้วยการเอื้อมหยิบแว่นเลนส์ใสที่ถอดทิ้งเอาไว้ขึ้นมาสวม ดวงตาสีดำเพียงเหลือบมองว่าอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาตอนไหน แล้วจะได้เดินลงไปด้วยกันเท่านั้น
“ ก็นะ จะถือว่าตอบแทนที่นายพาฉันไปส่งตอนนั้นก็ได้ ”
เขาพูดตามประสา ไม่มีความคิดจะเอ่ยเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา
ดังนั้นจึงชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอยากอยู่ด้วย ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกไม่ดีหรืออะไร แต่ก็แค่ยังไม่ชินกับการแสดงออกอย่างชัดเจนเช่นนั่น และคงจะไม่มีทางที่จะชินขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้
“ ... ”
“ อ่า — เหมือนกัน ”
จึงเอ่ยตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
...
ถึงอีกฝ่ายจะพูดมาแบบนั้น แต่การให้อีกฝ่ายได้เลือดเพิ่มดูจะไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับโควเซย์นัก — ยังไงซะก็ทำได้แค่ระวังไม่ให้พลาดล่ะนะ
...
“เอาสิ”
เขารีบเอ่ยตอบในทันที ถึงแม้ว่าบ้านของเขากับคุณจะอยู่คนละฝั่งกันเลยก็ตาม
โควเซย์ครุ่นคิด ไม่นานนักจึงเอ่ยปากว่า
“เดี๋ยวฉันเดิรไปส่งนายดีกว่า”
ไปส่งถึงบ้านแล้วค่อยกลับ ไม่ใช่เรื่องที่ยากลำบากอะไรนักสำหรับเขา จะดีด้วยซ้ำไปที่ได้ยืดเวลาอีกซักหน่อย
ที่วางทิ้งไว้ที่ฝั่งตัวเอง
“ว่าแต่...นายเดินมานี่ใช่มั้ย?”
เอ่ยถาม เพื่อยืนยัน ถึงแม้จะไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะขับรถมาเลยก็ตาม
ก็แค่อยากมั่นใจว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกันต่ออีกซักนิด จนกว่าจะต้องแยกทางกันนั่นแหละ
เมื่อคิดได้เช่นนั้นฝ่ายเขาก็เริ่มทวนย้อนสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้ สิ่งที่พูดคุย อะไรก็ตามที่คาดว่าจะได้พูดออกมา
ถึงจะไม่ได้เหมือนที่คาดไว้ แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย
...แต่ก็น่าอายซะจนอยากจะสั่งสาเกมาดื่มเพิ่ม
แต่ดื่มเยอะไปก็คงไม่ดีนัก
“คงอย่างนั้น”
เขาว่าตอบ ดวงตาสีดำหลุบลงต่ำ ท่าทางดูจะเสียดายเล็กน้อย ก็ถ้าเลือกได้เขาเองก็อยากจะอยู่ต่ออีกซักหน่อย จากนั้นจึงลุกขึ้นเพื่อไปหยิบผ้าพันคอและเสื้อโค้ท
เพราะเครื่องดื่มในเหยือกหมดลงเขาจึงเลือกปล่อยมันทิ้งไว้ที่เดิม ดวงตาสีดำพลันขยับไปสนใจคู่สนทนา ในขณะมือขยับมาเล่นกับต่างหูยาวของตัวเองเบา ๆ
“ให้ฉันเจาะหรอ?”
“...”
โควเซย์ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะว่าตอบ
“อืม เอาตามนั้นแล้วกัน — ฉันจะเจาะให้เอง”
“แต่ฉันไม่เคยเจาะให้คนอื่นมาก่อน ถ้าเบี้ยวหรืออะไรก็อย่าว่ากันล่ะ“
...
คงต้องกลับแล้วสินะ
แต่ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรออกมา
พึ่งจะเริ่มความสัมพันธ์แปลก ๆ นี่ได้ไม่นาน ให้เอ่ยชมเลยเขาคงยังไม่อยากทำเท่าไหร่ อายน่ะ
พลันจะยกสาเกขึ้นดื่มอีกก็ค้นพบว่า... หมดแล้วแฮะ
“อ่า...”
ไม่เหลือในเหยือกเลยซักหยด นี่พวกเขาพูดคุยมานานแค่ไหนกันนะ ?
“ได้หรอ?”
แต่เดิมทีที่เขาไม่เอ่ยเสนอต่างหูก็เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้เจาะหู — แต่ในเมื่อตัวเลือกมาอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าเขาย่อมเลือกสิ่งที่สวมใส่อยู่เป็นประจำ
“ถ้างั้นก็ต่างหู”
เขาว่าตอบ คงได้เวลาเปลี่ยนอันที่ใส่อยู่เป็นประจำแล้วสินะ ว่าแล้วก็ได้แต่คิดว่าควรจะหาต่างหูดีไซน์ประมาณไหน
“ถ้านายใส่ด้วยงั้นก็...ลายแมงมุมหรอ?”
คงจะเข้าน่าดูเลยแฮะ
โควเซย์ยกยิ้มเล็กน้อยให้กับภาพในหัวของตัวเอง
แต่เขาเองก็สนใจเครื่องประดับอยู่บ้าง ดังนั้นระหว่างที่พูดก็คอยครุ่นคิดไปด้วยว่าอะไรกันนะที่จะเหมาะสม ทั้งสองดันแต่งตัวต่างกันขนาดนี้ด้วยสิ...
14.12.2025 20:11 — 👍 0 🔁 0 💬 1 📌 0
ของที่พวกคู่รักชอบมีด้วยกัน บ้างก็สลักชื่อกันและกันเอาไว้ ไม่ได้แตกต่างจากตราประทับหรือปลอกคอแสดงความเป็นเจ้าของนัก
ว่าตามตรง เป็นของที่เขาเองก็อยากได้เป็นสิ่งแรก ๆ แต่ยังไม่ทันมีเวลาได้คิดอะไรนักเท่านั้นเอง
“เอาสิ”
“นอกจากงานตามวันปกติฉันก็ไม่มีอะไรทำนักหรอก”
“....อยากได้อะไรดีล่ะ กำไล สร้อย แหวน นาฬิกา?”
ถึงแม้โควเซย์จะไม่ได้ใส่อะไรบ่อยนักนอกจากต่างหู
“...”
“เหอะ”
สิ้นคำกล่าวว่าอนุญาตให้หอมแก้ม โควเซย์ก็ส่งเสียงออกมาเบา ๆ แต่ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจิบเครื่องดื่มในมือให้หมดจอก
ในความเป็นจริงแล้ว เขาทำตัวไม่ถูกนัก ที่กัดไปแม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะความคิดชั่ววูบและความหมั่นไส้ แต่อีกส่วนก็ไม่พ้นเป็นเพราะไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกเช่นไรด้วย มังงะโรแมนติกที่พอจะเคยอ่านมาบ้างก็ไม่เห็นช่วยเลยซักนิด
...
“ของคู่?”
เขาทวนคำพูด
เมื่ออีกฝ่ายผละออก ฝ่ายเขาถึงได้เก็บมือของตัวเองกลับไป มืออีกข้างลูบรอยกัดที่ได้รับมาเบา ๆ
ดวงตาสีดำมองกลับไปหาคนที่ลูบแก้มตัวเอง จะโทษก็ไม่ได้ ดันเป็นฝ่ายเขาที่ทำแบบนั้นไปซะก่อน
“ กัดแก้มอีกข้างซะดีมั้ยเนี่ย ”
โควเซย์บ่นพึมพำ
จะได้แดงมันซะทั้งสองข้าง (.)
แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มอีกครั้ง
“ จะบอกไปตามตรงเลยก็ได้นี่น — หืม ? ”
โควเซย์ชะงักเล็กน้อยเมื่อมือของตนถูกรั้งไว้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดขัดขืน เพียงแค่มองว่าคุณจะทำอะไรเท่านั้น
— ดวงตาสีดำเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่อชายตรงหน้ากดจูบ เพราะฝ่ายเขาแค่ทำตามความคิดชั่ววูบเลยตั้งตัวไม่ทันนักพอได้รับการตอบสนองเช่นนี้
“ ...ทำบ้าอะไร ”
คนผมสามสีเอ่ยปากบ่นเล็กน้อย แต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีสดกลับทรยศเขาเหมือนทุกครา
เพราะแบบนั้นมือถึงได้เอื้อมไปรั้งต้นแขน
ก่อนดึงคุณเข้ามาหา
โควเซย์เอื้อมตัว — กัดคุณลงที่แก้ม
ไม่ได้รุนแรงจนเลือดออก แต่ก็มากพอที่จะสร้างรอย บางทีคุณอาจจะต้องใส่มาสก์ปกปิดมันไปอีกหลายวัน
แล้วเขาก็ถอยออกมา สิ่งที่ตามต่อเป็นเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับสนุกสนานกับสิ่งที่ทำลงไปโดยที่ไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมานัก
“ หึ... ”
คนที่ทนเขาได้คงจะมีแต่คุณจริง ๆ นั่นแหละ (.)
โควเซย์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อสิ้นประโยคสุดท้าย นัยน์ตาสีดำจ้องค้างไม่ขยับไปไหน
“ เชิญชวนหรอ ? ”
เขาเอ่ยถามอย่างไม่คิด ยิ่งอีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อยิ่งทำให้ฝ่ายเขาไม่เข้าใจ — แต่ก็พอเดาได้อยู่บ้างว่าเป็นผลพวงจากแอลกอฮอล์
เพราะเขาเองที่เอ่ยเช่นนั้นไปก็เป็นผลจากสิ่งเดียวกัน
แต่ก็นะ ยังไงซะในตอนนี้โควเซย์ก็ไม่เหลือเหตุผลในการรั้งตัวเองเอาไว้แล้ว และยิ่งมีฤทธิ์เหล้าก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
จะโดนใครเกลียดก็ช่าง แค่คุณชอบก็พอแล้วล่ะ
โควเซย์พ่นลมหายใจอย่างอารมณ์ดี ปลายนิ้วกำลังจะเอื้อมไปหยิบจอกเหล้าอีกครั้งก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนกำลังอยู่ระหว่างการเล่นเกม
“ ... ยังอยากถามคำถามอะไรนั่นอยู่มั้ย ? ”
คนผมสามสีเอ่ยถาม ไม่มีความคิดจะขยับออกจากที่ที่พึ่งย้ายมาเท่าไหร่
เพราะถึงแม้เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม แต่การคิดว่าอีกฝ่ายเคยมีความรู้สึกหรือประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีนัก
ไอ้เขาก็ดันเป็นคนขี้หวงซะด้วยสิ โดยเฉพาะสิ่งที่เป็นของตัวเองน่ะ
“ หึ ก็ไม่แปลกใจ ”
เขาเอ่ยตอบกับคำพูดสุดท้ายของคุณ ก็แม้แต่ตัวโควเซย์ในตอนแรกเองยังไม่ชอบคุณนักเลย
( ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบใครเลยอยู่แล้วก็ตาม )
เอาเถอะ ตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ (.)
“ ...รู้แล้ว ฉันจะไปไหนได้กันเล่า ”
“ ถ้าอยากเห็นหน้าก็แค่โทรมา ฉันไปหานายได้อยู่แล้ว ”
ยังไงก็ไม่ได้อยู่ไกลอะไร แค่เจอหน้าใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก — และฝ่ายเขาเองก็คงอยากจะเห็นคุณไม่ได้ต่างนัก
ก็นะ ตราบใดที่ไม่ใช่เวลาทำงาน
โควเซย์นึกขำเมื่อได้รับคำตอบ คนอะไรสนใจแต่แมลงจนละเลยมนุษย์ด้วยกันเอง
แต่การที่ได้รับรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่มีความสัมพันธ์เช่นนี้กับอีกฝ่าย ก็รู้สึกดีไม่น้อย
แม้จะเขินอายนิดหน่อย แต่โควเซย์ไม่ได้ดูจะหลบสายตาหรือสับสนเหมือนก่อนหน้า
ยังไงซะคำว่า‘ปกติ’ก็ดูเป็นสิ่งที่ยากที่จะกะเกณฑ์สำหรับคนอย่างเขาล่ะนะ
“ ... “
“ แต่จะว่าไป อายุตั้ง 40 กว่าแล้ว ไม่มีประสบการณ์ซักหน่อยเลยรึไง ? ”
เอ่ยถามต่อ ทั้งต้องการหยอกล้อและสงสัย แน่นอนว่าเขาพอจะทราบอยู่ว่าคุณเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากในเรื่องนี้ แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้อยู่เล็กน้อยล่ะนะ
เมื่อมือทั้งสองขยับออกจากศีรษะของคนอายุมากกว่าเรียบร้อยแล้ว จึงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“ น่ารักดีแฮะ ”
เขาเอ่ยพึมพำ แต่ในระยะอันใกล้ชิด แน่นอนว่าคุณคงได้ยินอย่างชัดเจน
แต่ไม่ใส่ใจนัก จึงว่าต่อ
“ ยังไงนายก็ไม่มีทางไปไหน ใช่มั้ย ? ”
“ จะอยู่กับฉัน สนใจฉัน แล้วก็เป็นของฉันคนเดียว ”
“ เท่านั้นก็พอ ”
ตรงข้ามกับคำพูดที่ฟังดูยึดติด น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนโยนไม่น้อย
โควเซย์กระพริบตาปริบ
“ อย่างที่บอกไป ...แค่นายเป็นของฉันก็พอแล้ว “
“ เพราะงั้นก็เป็นแบบนี้ไปก่อนนั่นแหละ ”
ยังไงเสียก็เป็นเรื่องที่ไม่คุ้นเคยนัก และรีบร้อนไปก็เกรงว่าจะไม่ได้อะไรขึ้นมา
อีกอย่าง ถ้าได้เวลาปรับตัวมากขึ้นอีกหน่อยก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำตัวอย่างไร
มือข้างหนึ่งละออก อีกข้างช่วยพยายามจัดผมให้นิดหน่อยเมื่อเห็นว่าตนทำมันยุ่งเหยิงแค่ไหน
โควเซย์กรอกตาไปมาเพื่อคิดคำพูดสุดท้าย มือทั้งสองแม้จะไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่งแต่ก็หยุดลูบไปมาแล้ว
“ ...นายอยากให้เราคบกันรึเปล่าล่ะ ? ”
หายไปในวินาทีที่คุณเอ่ยตกลงจะเป็นของเขาแล้ว
เพราะมันคือความกลัวที่จะให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิต กลัวความยึดติดที่มากเกินไปของตัวเอง
แต่ในเมื่อตกลงเป็นของเขาไปแล้ว เขาก็ทำได้เพียงรับผิดชอบให้ดีที่สุดและหวังว่าชีวิตที่เขาฝากวางไว้บนบ่าของคุณจะไม่หนักหนาจนเกินไป
“ ฉันเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกนี้ อา... ”
แล้วยังไงต่อ การคบกันมันจะต่างกับตอนนี้มากน้อยแค่ไหน
อืม จะว่าไม่อยากขยับความสัมพันธ์ก็ไม่เชิง
ถ้ามีคำนิยามอะไรนั่นก็คงจะง่ายดายกว่าถ้าต้องการแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนอื่น
แต่พอเอาเข้าจริง ตัวเขาเองก็ค่อนข้างพอใจความสัมพันธ์ในตอนนี้
จะว่ายังไงดีล่ะ
“ สำหรับฉัน... ยังไงก็ได้ล่ะมั้ง ? ”
“ ไม่รู้สิ เรื่องคำนิยามหรือสถานะอะไรนั่น แค่นายเป็นของฉันก็พอแล้ว ”
ทั้งความไม่พร้อม ความลังเล และความกังวล พวกมันเกือบทั้งหมด
โควเซย์กระพริบตาปริบ มองท่าทางออดอ้อนของชายตรงหน้า เป็นสิ่งที่แม้จะเคยเห็นมาแล้วแต่ก็ยังไม่เคยชินมากนัก
แต่ว่า น่ารักชะมัด
ไม่ได้คิดอะไรมากมาย มืออีกข้างที่สัมผัสอกซ้ายจนถึงเมื่อครู่ย้ายตำแหน่งขึ้นมาลูบหัว
นิ้วมือสางไปกับเส้นผมนุ่มของคนอายุมากกว่า มืออีกข้างก็ยังคงอยู่ตำแหน่งเดิม เขาเล่นหัวผู้ใหญ่อย่างสนุกมือเลยล่ะ (.)
ในขณะนั้นจึงพิจารณาไปพลางว่าควรจะเอายังไงต่อดี
ก่อนจะชะงักไป
รอยยิ้มที่เคยมีตกลงกลายเป็นความฉงน โควเซย์เอ่ยถามด้วยความไม่คุ้นเคย
“ ... แปลว่าเราคบกันแล้วรึเปล่า ? ”
เพราะถึงจะรับรู้ถึงการครอบครองและความเป็นเจ้าของนี่เป็นอย่างดี — แต่ไอ้เรื่องความสัมพันธ์โรแมนติกอะไรนั่น
มันยังไงกันล่ะ
“ นายเองก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวด้วย ”
เขาไม่ใส่ใจถ้อยคำกวนประสาทของคุณมากนักในตอนนี้ ( แต่ถ้ามีมาอีกอาจจะเป็นอีกเรื่อง )
โควเซย์ถอนหายใจเบา ๆ
ไม่ได้ถอยหนีหรือขยับเข้าใกล้ มือข้างที่ว่างอยู่เพียงสัมผัสกรอบใบหน้าของคุณอย่างเบามือ นิ้วโป้งลูบไปมา ในขณะที่ดวงตาสีดำข้างที่ยังมองเห็นกวาดมอง‘ของของเขา’อย่างพึงพอใจ
มืออีกข้างที่สัมผัสอกเองก็ยังคงอยู่ตำแหน่งเดิมไม่ไปไหน
พร้อมกับคำตกลง
นี่เขากังวลไปทำไมกันนะ
มือสัมผัสเข้าที่อก ยังคงเย็นชืดราวกับคนตาย แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วนี่กลับเปี่ยมไปด้วยชีวิต
ดวงใจนี่
เป็นของเขาแล้ว
สิ้นคำสุดท้ายของอีกฝ่าย เสียงที่เล็ดลอดออกมาคือเสียงหัวเราะเบา ๆ ของความยินดี
ไม่ใช่รอยยิ้มวิปริตที่มากไปด้วยความปรารถนา แต่เป็นรอยยิ้มหวานที่หาได้ยากนัก
“ ฮ่ะฮ่ะ ”
“ อืม — ฉันจะเป็นของนายคนเดียวชิโรคุโมะ ”
ผสมโรงกับคำพูดทั้งหมดที่กล่าวมา ทั้งที่บอกว่าแทบคลั่ง ชอบ น่าเอ็นดู น่ารัก — ถึงเขาจะไม่เข้าใจนักว่าเห็นท่าทีแบบนี้แล้วยังคิดไปแบบนั้นได้ยังไง แต่ก็รู้สึกดีอย่างช่วยไม่ได้
และรอยยิ้มที่น่าขนลุกนั่นอีก เขายังคงรู้สึกประหลาดเมื่อเห็นมันไม่หาย แต่ในตอนนี้มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
อา
คุณเองก็ทำเขาเป็นบ้าไม่ได้ต่างกันนัก
พอรู้ตัวอีกที มือนั้นก็ถูกผละออก กลับเป็นใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้
ถุงมือหนังเกลี่ยกับเส้นผมสีสด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการดันคาง เพื่อขยับเป็นตำแหน่งที่ทำให้มองเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ทั้งดวงตาสีดำ แพขนตายาวสีบริสุทธิ์
โควเซย์ไม่แน่ใจนักว่าควรจะทำตัวยังไงหรือหน้าแบบไหน
เขาทำได้เพียงอยู่นิ่งเฉย
ไม่กล้าหลบหรือหันหนี ราวกับกำลังถูกดวงตาคู่นั้นสะกด ไม่แม้แต่จะรู้ตัวในตอนแรกด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายบีบคางของเขา
