Saeed

آره
البته کاش دو ماه نبود، ولی شنبه صبح تهران بود ((:

یه چند تا صدای بزرگ شنیدم من الآن
آروم پیش رفته بود تا الآن ها ((:

این موضوع در مورد همه چی هست ها.
صادق اگه باشیم با خودمون:
مثلا این که ایرانی‌ها (به تفکیک درصد) چی فکر می‌کنند نسبت به مرگ خامنه‌ای، یا حکومت، بیشتر نظرسنجی کلی مشخص می‌کنه که اونم ممکن نیست تو ایران.

اگه یهو حس کردین خارجین و خبر از اوضاع ایران ندارید، در جریان باشید منم که وسط تهرانم (و صدای زدن بیت رو شنیدم) هم خبر ندارم
همه تو خونه نشستن پنجره‌ها رو بستن. نهایت صدا بشنویم.

هر شهری هم زنگ می‌زنم میگن صدا اومد زدن، ولی کجا زدن رو نمی‌دونیم.

انگار سر این که تهران بزرگه، ممکنه یه جا رو خیلی بد بزنه و یه جا دیگه هیچ صدایی نباشه.
اینارو از سمت میدون ولیعصر دارم می‌گم.

خبر از امروز این که یکی از آروم‌ترین روزهای تهرانه که دیدم طی سال‌ها.
هوا خوب، پرنده‌ها می‌خونن. صدایی نیست.
آفتاب می‌زنه، ابرها دیده می‌شن.
صدای ماشین نیست.

اون سپاه حفاظت از خامنه‌ای سمت میدون فردوسیه تو خ ویلا. اونو نزدن؟

درسته که یک عده هستند باور دارن «هزاران و میلیون‌ها دیگری بمیرن و من وضعم کمی بهتر بشه خوبه». منم حسم بهشون بده، ولی خب اونارو مسئول مرگ نمی‌دونم. انسانه دلش می‌خواد وضعش بهتر باشه حالا اوکیه من و عزیزان منم بمیریم. آیا اون می‌کشه؟ نه. بیخودیه گیر دادن بهش.

وگرنه قضاوت خوب یا بد بودن یک ماجرا اصلا معنی دار نیست. هزاران وجه دارن و این که بیایی تقلیل بدی که بخوایی به جواب دلخواهت برسی کودکانه‌س.

بعضیا هم شروع کردن که «اگه از مردن خامنه‌ای خوشحالی، هزینه‌ش کشته شدن بچه‌ها بود. جنگ بود. از اونم خوشحالی؟»
یا «اگه هزاران بیگناه کشته بشه و یه ۱۰ تا گناهکار، این خوبه یا بد؟»

به نظرم:
پشت چنین حرف‌هایی اغلب اینه «من خشم/ناراحتی دارم از فلانی‌ها، بیا اینم دلیل منطقیش»

ارادت
امید عزیزان همه در امان باشند

و شما و عزیزانتون

امام زمانم که متاسفانه نمیخواد بیاد (((:

از تهران براتون بخوام صدا و ترس زیاد هست، ولی به نظرم کمتر از جنگ ۱۲ روزه. یه امید و خنده و نشاطی هم هست تو آدما.
ولی خیابونا و زندگی به نسبت خلوت. حداقل سمت ما.
میدون ولیعصر دیدم تیربار گذاشته بودن و گشت موتوری با کلاش (؟) دور می‌زد.

ممنون‌ها

در تلاشیم (:

این مدرسه میناب خیلی تلخ بود
اون همه کودک، یهو در مدرسه. چه فاجعه‌ای

ولی عجب شب و روزی بود شنیدن خبر مرگش
به امید آزادی

به نظر میاد این سری کمتر از تهران رفتن آدما. من که هنوز تهرانم و زنده.
ببینیم چی میشه

درسته
کامل موافقم

آشنایان رو کشتند. اینترنت مشخص نیست. برق و آب و گاز تحت ریسکه. ول کن عامو.
همین میخوام بخورم و بخوابم و به تعویق بندازم و وضع زندگیم رو با این کارها بدتر کنم. اصلا آدم این زندگی رو چرا بخواد. همین که هی یواش یواش خراب‌ترش کنه»

یک بخشی از من هست که میگه:
«یاد بگیر که با اضطراب و ابهام و ترس چه کنی. تو که نمی‌تونی برای جنگ و اوضاع کاری کنی. بچسب به زندگی و کارهایی که می‌تونی»

—-
یه بخشی از من هست که جواب میده:
«مسخره کردی؟ قراره من تو هر شرایطی عملکرد خوب داشته باشم؟ مشخص نیست میزنن، چطور میزنن. این همه آدم کشته شد.

همه‌ش استرس و ابهام.
می‌ترسم.
):

وضعیت مردم ایران: پدر صدرا سلطانی می‌گه هفت ماه پیش خونه‌شون رو اسراییل زده و صدرا به طرز معجزه‌واری خونه نبوده و نجات پیدا کرده ولی در اعتراضات دی ماه توسط جمهوری اسلامی کشته شده‌. اینها رو اگه در کتاب می‌خواندیم می‌گفتیم اینهمه ستم ممکن نیست و تخیلیه‌.

من خودم کمتر سر زدم به اینجا یکی دو هفته پیش. شلوغتر بودم و توییتر با اخبار مربوط به جنگ و آدمای بیشتر هم‌راستا بود با صداهای تو ذهنم.

بخشیش هم طبیعیه. اینجا تعداد و تنوع صدا کمه. ویژگی خوبش هم میتونه باشه.

‏امیر شکوری حامی حیوانات بود. در مراسم چهلم او، خانواده‌اش بسته‌هایی غذای خشک برای سگ‌های خیابانی آماده و پخش کردند.

انیمه که تموم می‌شد برمی‌گشتیم به غم و درد ((:

در میانه‌ی تهران هم زندگی بخش‌های متناقضی داره. یه چند دقیقه صحبت می‌کنی در مورد کشته‌ها و وضع، بعدش صحبت می‌ره سر انمیشین جدید و جوک و حرف بامزه و خنده. بعد در مورد گربه و غذای فلانجا خوبه.
البته که خب فرکانس حرف‌های غمگین زیاده.
اون روز مثلا ۴ ۵ نفر بودیم انیمه Frieren می‌دیدم. توش غرق می‌شدیم و لذت.

حیف خسته ام وگرنه مشاهدات دیروزم از تظاهرات شیرخورشیدچیای لُندُن ر تعریف می‌کردم. همون بغل اوکراین و پاکستان هم تظاهرات داشتن! اوکراینیا ۷-۸ نفر بیصدا فقط با پرچم. پاکستانیا تلاوت سوره حمد و درخواست آزادی عمران خان. شیرخورشیدیا هم سربازان پهلوی فلانن شیرخورشیدنشانن، لالای لای.

اغلب‌شون هم برا ۲۰۲۳ هستند.