Minagh

خیلی خوش بگذره و به سلامت بری و بیای☺️

:))))

به نظرم یکی از نمونه‌های خوب بود👌🏻

بیا بغلم🫂 این عصبانیت و استیصال و سوگ باعث شده آدم‌ها گارد داشته باشند که به نظرم طبیعیه بعد این حجم فشار رسانه‌ای و کشتار و همه‌چیز ولی کم کم به نظرم هرکس خودش رو پیدا می‌کنه و میشه گفتگو شکل داد کم کم، حداقل امیدوارم که بشه.

مثلا مهمه اصول و ارزش تعریف کنی، یه تعریفی از حزبت یا هرآنچه اسمش رو می‌ذاری داشته باشی. تو نمی‌تونی توی هر کتگوری قرار بگیری که. باید یکسری ارزش، خط قرمز، اصول اخلاقی، سیاسی یا هرآنچه که هست تعریف کنی. ولی هیچی نمی‌بینیم یا حداقل من ندیدم.

جفتمون توی یک طرف وایسادیم حالا شاید یکجاهایی فرق داشته باشه دیدگاهمون ولی می‌فهمم، من هم با این موضوع نگاه بالا به پایینی که قبلا درموردش نوشته بودی مخالفم یا این موضوع که فکر می‌کنند تعداد کمی هستند که طرفدارند و اتفاقا به نظرم این نادیده گرفتن یا هیچ شمردن بزرگترین اشتباه بوده

خیلی جاها توی این گفتار تناقض هست چه خودش چه همسرش، خیلی جاها دیده شده منتظر دهن طرفداراست خیلی جاها هم نگاهش به دهن منتقداست، یا دیدگاهش نسبت به ۱۸ و ۱۹ دی ماه و جنگ تلفات داره! مار گزیده از ریسمون سیاه و سفید می‌ترسه و خب به نظرم درسته. تا الان هیچکس نیومده هیچ شفاف‌سازی کنه.

به نظرم شکاف توی دیدگاه نیست، شکاف توی پرزنتیشن و مشاوره است. کسی که به نمایندگی تو میاد حرف می‌زنه و مشروعیت داره از سمت طرفدارانت مهمه کی باشه. میگم باز هم من اصلا طرفدار این طیف نیستم، اما اینکه طرفدارانت اجازه شکل گیری گفتگو بدن خیلی مهمه.
این اتفاق نمیوفته.

ما نمی‌تونیم بگیم رضا پهلوی خودش خوبه دور و برش بدن. بالاخره یکی باید این رو ساماندهی کنه. الان خود سلطنت طلب‌ها یک عده‌شون اومدن فحش میدن بهش می‌گن که چرا رفتی اون برنامه مزدوری، خب اون طیف نباید یه جوری بیاد درست کنه این طرفداری رو؟

دقیقا همینه، یکجایی با پی آر یا هر آنچه که کمک کننده است باید این خط مشخص بشه. الان یکی از مهمترین چیزایی که فاصله ایجاد کرده فحاشی‌ها و حمله‌های گروهی این طیفه. من وقتی داشتم این گفتگو رو می‌دیدم، همه جا گفتم که سجاد فاتحی باهاش قرن‌ها فاصله دارم از نظر سیاسی، اما برای اولین بار یک فرد منطقی دیدم

منم همینجا بودم :)))

بعد نماینده سلطنت طلبی که میارن توی گفتگو آزاد سجاد فتاحیه، این کجا و اون واقعیت سلطنت طلب کجا؟

امیدوارم زودتر بهتر بشی

ای داد؛ بهتری؟

من سال‌ها وسواس داشتم و با کلی درمان کنترلش کرده بودم، دوباره به خودم اومدم دیدم همه‌چیز رو درحال جمع و جور کردنم؛ با خودم اون روز گفتم این همه سال تلاش کن همه‌ش توی یک ثانیه پوچ میشه و فقط یکسری فواصل فاجعه‌ها اجازه داری کمی تا قسمتی نزدیک به نرمال باشی. حالا هی برو تراپی، برو درمان وسواس و افسردگی 🤦🏽‍♀️

طبق چیزی که شنیدم اینطور نیست و انگار رزمایش طوزی چیزی بود اگر بعدا چیز دیگه نشه

آدم نمب‌خواد باور کنه بعد این فاجعه زندگی به حالت عادی برگشته ولی واقعا برگشته با همه غم و خشم و حتی ناامیدی که توی چهره آدم‌ها میبینی، با همه غیرعادی بودن شرایط ولی زندگی عادی رو توی شهر می‌بینی. کافه‌ها و بازار مثل قبله. تنها تفاوتش توی سکوتیه که ریخته توی شهر و کاملا حسش می‌کنی ولی اوضاع شهر عادیه

🫂

یه جایی وایسادم که نمی‌دونم چی درسته. باید چیکار کنم. یه جایی از ندونستم هیچی و هیچ حسی نداشتن وایسادم که با خودم میگم ای‌کاش عصبانی بودم، ای‌کاش یه حسی داشتم، هرچی.
هیچ مطلق، مبهوت و خیره به دیوار
آخرین باری که اینجوری هیچ حسی نداشتم رو نمی‌خوام یادم بیاد. اون روزای تاریک رو نمق‌خوام دوباره یادم بیاد

*جنگ عراق و آمریکا نه ایران، اشتباه نوشته شد.

لیبی نشیم؟ که توی ذهنت هرچی دودوتا چارتا می‌کنی با خودت می‌گی عراق قبل حمله نظامی نباشه و این ناوها برای این نباشه که نفت در برابر غذا و قحطی بیاد؟ اینا همه ترسه. من ترسیدم، مثل سگ ترسیدم از همه‌چیز و حتی نمی‌تونم بگم فروپاشیدم چون قبلا این اتفاق افتاده و چیزی برای فروپاشی ندارم

همین رو هم بذاری زمین، چیزی می‌مونه ازت؟ اونوقت قبوله اینکه همدردی؟ اعداد که اعداد نیست جون آدم‌هاست و نمی‌خوای بالا رفتنشون رو باور کنی همش می‌گی منبعش کجاست که بخوای امید بدی به خودت هرچند واهی، هرچند غلط ولی می‌گی شاید انقدر نباشه، اونوقت همدرد بودنت و ایران دوست بودنت مشخص می‌شه؟ اینکه با خودت می‌گی/

تو جمع بسته می‌شی، و تو اینور به این فکر می‌کنی که این قطع شدن اینترنت داره کار من رو تهدید می‌کنه و بدتر از اون سایه جنگ؛ که میبینی پارتنرت هم به واسطه کارش که مامورتیه و الان خونه است و نمی‌تونه بره سرکار، تو خم بیکار بشی چیکار می‌خوای بکنی؟ به این فکر می‌کنی همین یه ذره زوری که برای ادامه زندگی می‌زنی/

زنمی‌تونم ندگی عادی پیش ببرم و کافیه فقط سکوت کنیم اگر نمی‌تونیم همدردی کنیم در برابر رنجشون و این چند سال هم خوب تونستند شستشوی مغزی بدن با رسانه‌ش ج‌ا.
از دیروز به اون مکالمه فکر می‌کنم. به اینکه براب دوستت اسمت کنار کسی قرار می‌گیره که عکسش رو توی باشگاه می‌ذاره و میگه اینا رو نذار دلم ریش شد/

حالا از دیروز از سر گفتگویی با دوستم که دیدم زندگی و این روزها فشار زیادی اورده و مریضش کرده دوباره، بهش گفتم زندگی روتین رو پیش بگیر کم و بیش، اینجا هم همه همین کار رو می‌کنیم. گفت ای‌کاش این رو بهم نمی‌گفتی آدم‌ها یکی نیستند و من ایران رو دوست دارم و نمی‌تونم. در برابر این قتل عام همدردم/

منق که از بعد جنگ ۱۲ روزه بیماریم دو برابر قبل خودش رو نشون داد و کل این فاصله با دکتر و پیگقری، قرص، تراپی‌های متعدد، ورزش و هزارتا چیز تونستم علائمش رو تا حدی کنترل کنم، این روزا وقتی از تخت میام پایین می‌بینم زانوم دوباره خالی می‌کنه، یه پرده سفید میاد جلو چشمم می‌فهمم همه این مدت بی‌خود بود/

تا امروز از دنیال کردن اخبار و خوندن و دیدنشون فرار کردم؛ زندگی عادی خودم رو داشتم. می
رفتم سرکار میومدم با خونه تازه اسباب‌کشی کرده خودم رو سرگرم می‌کردم و حرفی هم نمی‌زدم. دلم نمی‌خواست بدونم و باور کنم. منب که از ۷ سالگی، از زمانی که جنگ عراق و ایران اتفاق افتاد همیشه ترس از جنگ داشتم و دارم/

توی این روزها بیشتر از همیشه ساکتم؛ هر حرفی با حجمه‌ای از بیرون مواجه می‌شه که با خودت فکر می‌کنی برای چی حرف بزنم؟ که تهش بشنوم تحت تاثیر پروپاگاندای ج‌ا قرار گرفتم و کشتار آدم‌ها رو انقدر دیدیم این چند سال که عادی سازی شده برام و انتظاری نمیره زندگی عادی رو دنبال می‌کنیم

منظورم از پیش برد زندگی عادی این نیست که خوشحال و سرخوش به زندگی ادامه بدی، انگار هیچی نشده، منظورم به در جریان بودن نصف و نیمه زندگی روتینه. اینکه ادم‌ها دور هم جمع میشن، خریداشون رو می‌کنند، توی همین دور هم جمع شدن دورهم گریه می‌کنند توی بغل هم ولی بازی هم می‌کنند.

فکر می‌کردم که الان کلی احتمالا بمبارون خبری شدند و چقدر نگرانند، فقط می‌خواستم یه دسترسی پیدا کنم بگم ما سالمیم. اما زمانق که وصل شدم با چنان تلاطم و آشوبی از اون سمت کواجه شدم که احساس عذاب وجدان داشتم، نکنه مم فراموش کردم انسان بودن چه شکلیه و زندگی عادی رو داریم پیش می‌بریم؟