“ ครับ “
เอ่ยตอบเมื่อพูดถึงการทำแผล เขานั่งนิ่งเมื่อมือของเด็กสาวขยับมาใกล้ใบหน้าเพื่อแต้มแผ่นสำลี
รอยยิ้มยังคงประดับใบหน้า ดวงตาคู่เดิมไม่หลบไปไหนจนน่าอึดอัด
เขาไม่ได้แสดงออกว่าเจ็บปวดต่อให้คุณจะเผลอลงแรงมากเกินไปก็ตาม ต่อให้จะแสบก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ ก็เจ็บล่ะนะครับ ”
“ แต่ไม่เป็นไรหรอก ”
ว่า แล้วก็นิ่งปล่อยให้คุณทำแผลต่อไป
“ ปล่อยวางง่าย คิดแบบนั้นหรอครับ ? ”
เขาหัวเราะ ปล่อยวางง่ายอย่างนั้นหรอ ? ไม่ใช่ว่าง่าย แต่เพราะว่า‘เอาคืน’ไปแล้วต่างหากถึงได้ยอมให้ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน อะไรทำนองนั้นล่ะนะ ?
“ ผมแค่ไม่อยากรบกวนพี่โควน่ะครับ ”
“ พี่เขามีเรื่องให้คิดเยอะอยู่แล้ว ”
“ โดยเฉพาะช่วงนี้อีก... ”
เขาพึมพำเสียงเบา นัยน์ตาหลุบลงต่ำชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาสบตาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นัยน์ตาโตแทบไม่กระพริบ สีดำสนิทไร้ก้นบึ้งนั่นไร้ความอ่อนโยน และบางทีอาจจะไม่เคยมีมาตั้งแต่แรก
เขาสบตากับคุณ กำลังจับตามองอย่างตั้งใจ
“ ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ผมไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการบอกพี่โควหรอกนะครับ ”
ยังคงยิ้มหวาน บ่งบอกเป็นสัญญาณว่าเขายินดีที่จะให้อภัยมากเพียงไหน
“ รีบทำแผลดีกว่านะครับคุณทาคาระ ”
“ ถ้าเกิดเปื้อนทรายขึ้นมาลงลำบากแย่เลย ”
รอยยิ้มประดับบนใบหน้า เขาปล่อยให้เด็กสาวสัมผัสผิวหนังเปื้อนกระของตัวเองด้วยความยินดี เมื่ออีกฝ่ายเลือกเอ่ยเชื้อเชิญให้เขาเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ชาย คนฟังก็พลันส่งเสียงหัวเราะ
“ เป็นคนมีความรับผิดชอบดีนะครับ ”
แต่เขาไม่มีความคิดจะบอกอยู่แล้ว เรื่องนี้มีแต่จะทำให้พี่ชายขี้กังวลของเขาเครียดกว่าเดิม ซ้ำคงตามมาด้วยเรื่องราวน่ารำคาญอีกมากมาย
แล้วเขาจะทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ
ทั้งเรื่องความสนิทและความสำคัญของคุณในชีวิตของเขา
และเขาคงเดิมพันได้เลยว่าคุณไม่อยากฟังความจริงแน่
“ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงนะครับ ”
ว่าจบ อามากิก็ปัดทรายที่ติดบนมือทั้งสองข้างออก แต่ถึงแบบนั้นเศษฝุ่นก็ยังคงติดอยู่บนมือทั้งสองอย่างเลี่ยงไม่ได้
ใจอยากจะปฏิเสธและทำแผลเอง แต่ให้ใช้มือตัวเองตอนนี้แตะรอยช้ำคงไม่ใช่ความคิดที่ถูกนัก
“ เรื่องแผล — ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ ”
มือทั้งสองข้างแบออกให้เห็นสภาพเลอะเทอะของมัน
และตราบใดที่อีกฝ่ายไม่กล่าวถึงด้วยตัวเอง เขาก็ไม่มีความคิดจะยืนยัน
เขาไม่ได้แสดงออกกับวิธีเรียกที่เปลี่ยนไป เมื่อได้ยินประโยคคำถามเขาก็ทำเพียงส่ายหน้าเบา ๆ
“ ผมยกโทษให้คุณทาคาระตั้งนานแล้วครับ ”
ว่าแบบนั้น
“ ที่น่าเป็นห่วงคือพี่โควต่างหากครับ — ถ้ารู้เข้า เขาอาจจะไม่ยอมยุ่งเกี่ยวกันอีกเลยก็ได้ ”
อามากิยิ้มหวาน จะรับไว้เป็นคำหยอกล้อหรือคำขู่ก็ได้ เขาจำได้ดีว่าคุณต้องการให้ทั้งเขาและพี่ชายของเขาอยู่ในชีวิตของคุณมากแค่ไหน
“ แต่ผมไม่บอกพี่เขาหรอก ”
เขาเปล่าเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ขัดกับสถานการณ์ออกมา
“ แสดงว่ามีประสบการณ์มาก่อนสินะครับเนี่ย ? ”
หยอกล้อราวกับเป็นเรื่องน่าขบขันในชีวิตประจำวัน แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่หลงเหลือถึงความขุ่นเคืองในจิตใจ อย่างน้อยก็อาจจะเพราะว่าครั้งนี้เป็น‘ครั้งแรก’
และแน่นอนว่าเขาคงจะไม่ยินยอมอย่างง่ายดายแบบนี้อีกครั้งไม่ว่าคุณจะทำอะไรด้วยเหตุผลใดก็ตาม
“ เป็นครั้งแรกเลยครับที่โดนต่อย ”
“ ตกใจมาก ยิ่งมาจากคุณทาคาระด้วยแล้ว ”
เขาหัวเราะขำขัน ทำตัวปกติจนน่าประหลาดใจ อาจจะเพราะจงใจทำให้เป็นแบบนั้น
หรือเพราะว่าความจริงแล้ว...
.
.
.
การเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์นี้ ไม่มีผลอะไรกับเขาเลยนะ ?
ถึงจะเห็นสีหน้านั่นได้ไม่ชัดเจนก็ไม่สำคัญนัก
เด็กหนุ่มยิ้มหวาน รอยยิ้มอันคุ้นเคยที่ไม่หล่นหายไปไหนทุกครั้งที่ได้พูดคุยกัน
“ ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ”
เขาว่า และหมายความแบบนั้น
แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่มีความคิดจะเอ่ยขอโทษกับสิ่งที่ตนทำลงไปเช่นกัน เพราะไม่ว่าจะไตร่ตรองยังไงเขาก็ไม่ใช่คนผิดในเรื่องนี้
“ แต่ว่า ก็ใช่ครับ — เจ็บมากเลย ”
เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหก
นัยน์ตาสีดำเหม่อมองออกไปที่ริมฝั่งชายหาด น่าตกใจที่ช่างสังเกตเช่นเขากลับไม่ได้รู้ตัวถึงการเข้าหาของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย อาจจะเป็นเพราะหูที่ใช้งานได้ไม่ครบถ้วนนี่ กว่าจะรู้ตัวอีกฝ่ายก็มายืนอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว
เธอยืนอยู่ บดบังทิวทัศน์ที่เขาเหม่อมองออกไป
แน่นอนว่าอามากิไม่ถือสา พอเอาเข้าจริงตั้งแต่ที่สงบใจลงได้เขาก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกรธเธอต่อไป
‘เอาคืน’ไปแล้วซะด้วยสิ
‘เพื่อน’ที่ฝากรอยแผลฟกช้ำไว้บนใบหน้า
แน่นอนว่าที่ทำไปก็ใช่ว่าไร้สาเหตุ เป็นเพราะนิสัยขี้เป็นห่วงมากเกินไปของคนเป็นพี่ชายทำให้เขาเป็นกังวล เขาไม่รู้เลยว่าเมื่อชายผมสีฉูดฉาดคนนั้นเห็นรอยสีม่วงคล้ำบนใบหน้านี่แล้วจะแสดงออกเช่นไร ดังนั้นถึงเลือกจะเลี่ยงเท่าที่ทำได้
และสุดท้ายก็มาลงเอยที่นี่
เงียบเชียบ
ไร้ผู้ใด
ถึงแม้เครื่องแบบนักเรียนจะเปื้อนทรายเสียจนเละเทะเขาก็ดูไม่ได้สนใจนัก
นัยน์ตาสีดำสนิททั้งสองเหม่อมองไปยังที่ไกล สีหน้านิ่งเฉย ไร้คำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งกรังจากการตากลม
บริเวณไม่ใกล้ไม่ไกลมีรถจักรยานสีเขียวออกเหลืองฝังอยู่ในหมู่ทราย เพียงแค่เห็นก็ทราบว่าคนเป็นเจ้าของเพียงแค่ปล่อยมันล้มทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี
อามากิยังกลับบ้านไม่ได้ เขาโกหกพี่ชายไปว่ากำลังเที่ยวสนุกอยู่กับ‘เพื่อน’
โรลปิด w/ @thk-takara.bsky.social
โกงเวลา , ช่วงใกล้ค่ำหลังสอบเสร็จ
ณ บริเวณริมชายหาด
เสียงคลื่นดังเป็นจังหวะพร้อมกับภาพวิวของทะเลในยามมืดมิด กลิ่นของเกลือทะเลลอยมาตามสายลม แม้จะลำบากไม่น้อยสำหรับคนจมูกดีเช่นเขาแต่มันก็ไม่เคยลบเลือนสเน่ห์และความสบายใจของที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย
เด็กหนุ่มนั่งทิ้งตัวลงกับพื้น ใบหน้า เปื้อนกระถูกกลบด้วยรอยฟกช้ำบนแก้มซ้าย
เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อสิ้นประโยคสุดท้าย
ที่บอกว่าจะไปห้างด้วยกันก็ต้องยกเลิกไปงั้นหรอ ?
แน่อยู่แล้ว
ใบหน้าประดับรอยยิ้ม นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่สะท้อนอะไรกลับไป ไม่มีความกังวล ความรู้สึกผิด ความเสียใจ
มีเพียง ความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าที่กดอารมณ์โกรธาเอาไว้ตอนนี้
เขาโค้งหัวเบา ๆ
“ ถ้าอย่างนั้น แล้วเจอกันนะครับ ”
แล้วขับจักรยานออกไป ในทางที่มั่นใจว่าไม่ตรงกับคุณ
“ ลงมือก่อนเองแล้วจะมาพูดจาแบบนี้ได้ยังไง ”
ว่าแล้วเท้าก็ก้าวหันหลัง ค่อย ๆ ยกจักรยานที่นอนอยู่ที่พื้นขึ้น
“ ถ้าเสียความสัมพันธ์เพราะทำตัวแบบนี้ ”
“ ผมก็ไม่แปลกใจ “
คำพูดไร้การกรองคำ เป็นฤทธิ์ของอารมณ์ไม่พึงประสงค์
อาจจะไม่ได้โกหก แต่ก็ไม่ใช่สารที่ควรจะรับฟัง ทว่าในตอนนี้เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจแล้วว่าคุณจะรู้สึกยังไง
จะปล่อยให้เขาใจเย็นลงก่อน หรือจะทำยังไงดีล่ะ
ไม่ใช่ความผิดของเขาซักนิด
แล้วทำไมถึงต้องมาทำหน้าตาแบบนี้ให้ดูราวกับเป็นเหยื่อด้วย ?
น่ารำคาญ
เด็กหนุ่มยังคงมีรอยยิ้ม เหมือนทุกครั้ง
ใจเย็นมากพอที่จะไม่ลงมือทำอะไรแปลก ๆ แต่ไม่มากพอที่จะลบล้างความโมโหและมองภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน
“ ไม่เข้าใจครับ ”
เป็นคำโกหก ถึงจะไร้ความเห็นใจแต่ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง เขาเองถ้าไม่มพี่อยู่ก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองนัก
แต่เรื่องนั้นไม่ได้สำคัญในตอนนี้
ร่างตรงหน้าเปรอะเปื้อนหยดเลือด รอยช้ำ และคราบดิน ของเหลวสีใสอย่างหยุดน้ำจาหลอมรวมเข้ากับสีแดงสดจนไม่รู้ว่าสิ่งไหนเป็นอะไร
ภาพของเด็กสาวที่กำลังทรมาน ร้องห่มร้องไห้น่าเวทนา
แม้จะเห็นภาพแบบนั้น คำพูดแบบนั้น
ความโกรธาก็ไม่ได้หายไปไหน
ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกเห็นใจหรือเป็นห่วง
เพราะว่าอีกคนต่อยเขาก่อนนี่ ? ต่อให้ทำอะไรกลับไปก็เป็นแค่การ‘เอาคืน’อย่างเหมาะสม
「EPISODE XX : DANCE」
ร่างทั้งสองแนบประสานเคลื่อนไหวไปในจังหวะเดียวกัน ราวกับไม่อาจแยกห่างจากกันได้
นัยน์ตาสีทมิฬจ้องลึกเข้าไปในม่านแดงฉานบนใบหน้าที่ส่องประกายดุจอัญมณีต้องแสงในกำมือของอีกา
บทเพลงแห่งความคลุ้มคลั่งที่ถูกบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อยๆแผ่วลง...จนเหลือเพียงความเงียบงันของสองร่างที่ยังคงเต้นรำท่ามกลางม่านมืดอันไร้ที่สิ้นสุด
(เก็บตกโรลที่ไปเต้นกับหมามาล่ะค่ะ 😭🔥)
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สา —
เขาชะงักลงก่อนจะมีครั้งที่สาม
ใบหน้ายิ้มหวาน เหมือนกับทุกครั้งที่ทำ แต่นัยน์ตาสีดำสนิทคู่เดิมกลับไม่ได้พูดแบบนั้น
นี่คือความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดที่เขามี
เขาลุกขึ้นยืน ไม่แม้แต่จะพูดหนึ่งถ้อยคำ
แล้วทีนี้ จะยังทำอะไรอยู่รึเปล่า ?
ความรุนแรง
หนึ่งในไม่กี่สิ่งที่เขารังเกียจ หวาดหวั่น ขยะแขยง
ภาพตรงหน้าขุ่นมัว ไม่ว่าจะทำสีหน้าแบบไหนก็มองไม่เห็น ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ได้ยิน โทสะเข้าครอบงำในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่รับรู้ถึงสถานการณ์
มือข้างเดิมที่เปื้อนเลือดคว้าคอเสื้อของเด็กสาว
กดเธอลงกับพื้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี
มืออีกข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ออกแรงไปกับความรุนแรงที่รังเกียจหนักหนาเพื่อ ‘เอาคืน’
รอ
อีกนิดหน่อยเท่านั้น
ปั้ก — !
หมัดหนักถูกทิ้งลงบนใบหน้าเปื้อนกระ เพราะไม่ทันตั้งตัวร่างของเด็กหนุ่มจึงล้มลงไปกองก้บพื้น
เจ็บ
มือยกมือมาสัมผัสใบหน้าตัวเองเบา ๆ เป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง
แก้มซ้ายบวมเป่ง เพียงแค่ปลายนิ้วแตะก็รู้สึกเจ็บปวด เลือดสีสดติดอยู่บนนิ้วเป็นที่ประจักษ์ในสายตา
ไม่แม้แต่จะอยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ณ เบื้องหน้า
คุณทาคาระ
ต่อย
ผม ?
ถูกจับได้ล่ะ
ไม่ค่อยแปลกใจหรอก ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกจับได้
ไม่ได้หวังให้ปล่อยผ่าน แต่ก็แค่พูดสิ่งที่พอจะพูดได้ — ถ้าไม่อย่างนั้นจะให้เขาบอกยังไงล่ะ ว่าคุณเองก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขานัก
เหมือนกันกับอันโตมุ
แต่การที่ไม่สำคัญก็ไม่หมายความว่าจะไร้คุณค่าโดยสิ้นเชิง
ถึงจะไม่ ‘สนิท’ แต่เพื่อนก็ยังคือเพื่อน
ตอนนี้เขายังพูดอะไรไม่ได้มาก
เพียงแค่รอการตอบสนองของคุณอีกซักนิด แล้วคิดว่าควรทำอย่างไร
cw : violent
ร่างกายของทาคาระมักจะไปก่อนความคิดเสมอ
หลังเงยหน้าขึ้นมา ภาพที่เห็นจึงเป็นหมัดที่ลอยออกไปหาอามากิจนล้มลงไปกองกับพื้น
เสียงเฮือกของทาคาระดังขึ้น เธอย่อลงไปดูอีกฝ่ายด้วยความตกใจ
เราไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย
เพราะแบบนั้นก็ต้องไม่ผิดใช่ไหมล่ะ
|
เป็นอะไรรึเปล่า ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจ
คำพูดมากมายที่ต้องการจะบอกออกไป ทว่าท้ายสุดแล้วกลับไม่มีคำใดหลุดออกมาเลย
“ เราไปคาเฟ่แล้วลืมเรื่องนี้กันเถอะครับ ”
“ สั่งของโปรดของคุณ แล้วเดี๋ยวผมจะเล่าเรื่องที่พี่โควเล่ามาให้ฟัง ”
ถ้าทำให้ขนาดนี้แล้ว
ก็คงพอใจแล้วเลิกทำตัวแบบนี้ได้ซักทีใช่มั้ย ?
“ ที่ใช้คำชวนเข้าใจผิด ”
“ แน่นอนว่าผมก็ต้องสนิทกับคุณทาคาระอยู่แล้วสิ ”
ยิ้มหวาน
น้ำเสียงเบาบาง อ่อนโยน
กับคำพูดที่กลวงเปล่า ไร้ความหมาย
เหมือนกับถ้อยคำที่เอ่ยขึ้นมาเมื่อถูกถามว่าอันโตมุสำคัญหรือเปล่า คำที่เอ่ยตอบเพื่อเอาใจ
เบาบางราวกับขนนก ไร้มูลของความเป็นจริง
“ เพราะแบบนั้นใจเย็นลงก่อนนะครับ ”
เขาไม่ได้ถอยหนีหรือพยายามออกแรงหนีจากเอื้อมมือ
“ ผมแค่พูดผิดนิดหน่อย ”
เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกเท่าไหร่ แต่ถึงกระนั้นใบหน้ายังคนมีรอยยิ้ม
ความเย็นของมือหนึ่งส่งต่อสู่อีกมือ แต่เดิมทีมือของอามากิค่อนข้างอุ่น แต่เมื่อพบกับฤดูหนาวอุณหภูมิก็ลดลง พลันสัมผัสเข้ากับมือเย็นเฉียบ
ถึงได้ไม่หลงเหลือความอบอุ่น
น่ารำคาญแฮะ
ความตรงกับความกังวลของอีกฝ่ายไม่มีผิด แม้จะเห็นท่าทางอันเศร้าโศกและความชัดเจนของรอยแผลเก่าแค่ไหน
ก็ไร้ความเห็นใจ
“ ขอโทษนะครับ ”
#THK_COMMU #THK_STORY อีเวนต์ที่ 11
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT11 #THK_สัตย์สาบาน
รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 5 สิงหาคม - 9 สิงหาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
“ แต่ใจเย็นลงหน่อยเถอะครับ ”
“ ผมไม่ใช่ทั้งพ่อหรือแม่ของคุณทาคาระ.. แล้วก็ไม่ใช่อันโตมุด้วยครับ ”
เขาสูดหายใจ
เพราะแบบนี้ไงถึงได้ไม่อยากให้มีคนคิดว่าเขา‘สนิทเป็นพิเศษ’นัก
“ ถ้าผมทำอะไรผิดไป บอกผมเถอะนะครับ คุณทาคาระ ”
ใบหน้ามีรอยยิ้มประดับ
แต่ก็ยังคงไม่พูดว่าคุณเป็นคนสนิทแต่อย่างใด
เขาสูดหายใจ มือวางลงบนบ่าทั้งสองของเด็กสาว รอยยิ้มฉายแววความลำบากใจ
“ ใจเย็น ๆ นะครับ... คุณทาคาระ ”
เขาว่า ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับคำตวาด เพราะเขาไม่ได้เข้าใจมันตั้งแต่แรก
สิ่งเดียวที่ทำให้เขาฉงนได้คงเป็นเรื่องของอันโตมุ
คนเพียงคนเดียวที่เขาพอจะคุ้นเคยในบทสนทนา
คน ๆ นั้นทำอะไรกันนะ ?
หรือว่าจะไม่ใช่คน ๆ นั้น
แต่เป็นคนตรงนี้
“ ผมไม่รู้ว่าคุณคิดเรื่องอะไรอยู่ ”
