Manuel Gago

Táboa Redonda on X: "#Libros 📚 @navoltadafolla: “Esta biografía podería ter sido unha folla de Excel”. Unha reflexión sobre os límites da ambición cultural, a responsabilidade de abordar figuras como Cunqueiro e o risco dos proxectos PQTMTS: Para Que Te Metes https://t.co/i3XI9hxUNk" / X #Libros 📚 @navoltadafolla: “Esta biografía podería ter sido unha folla de Excel”. Unha reflexión sobre os límites da ambición cultural, a responsabilidade de abordar figuras como Cunqueiro e o risco dos proxectos PQTMTS: Para Que Te Metes https://t.co/i3XI9hxUNk

“Un dos principais desafíos dun creador cultural é calibrar ata onde pode der chegado como autor e decidir en consecuencia.”

x.com/taboaredonda...

Este xoves, en Bruxelas, conversamos en voz alta sobre como construír unha identidade galega que aproveite a diversidade e riqueza do noso pasado e nos proxecte cara o futuro. Anécdotas, algunhas risas e moita conversa.

Pero iso está lonxe do Ourense da Esmorga… de feito, a Esmorga sería pouco factible aí… 😉

Nace unha nova empresa con capital do Estado para aproveitar os grandes recursos naturais de Galicia.

Quen debuxou os osos do escudo de Oseira en 1677 creo que tiña ganas de cocido.

"Crea unha canción de rock cantando en galego". Non lle pedín máis, non sexades mal pensados.

Se me din que este corte de música que lle pedín a Lyria, o novo xenerador musical de Google Gemini, o gravaron Los Limones ou Teo Cardalda créomo totalmente.

En 2008 fíxenlle esta foto a Vicente o Ferreiro no Mazo da Porteliña (A Fonsagrada). De aquela ese lume xa só se prendía como un agasallo da memoria. Míroa tantos anos despois e ségueme hipnotizando.

Náufragos O outro día revisando o catálogo do patrimonio cultural no Barbanza atopeime uns sitios que me chamaron a atención

"Ao sur da praia do Almacén de Sálvora hai dous elementos catalogados como «Enterramentos de náufragos». O primeiro non o lembro, pero moito mirei para o segundo as poucas veces que visitei a illa".

www.lavozdegalicia.es/noticia/barb...

Se che gustou, xa sabes que un 💟 ou un RT axudan a que a historia se coñeza!

Por agora , non estou totalmente certo de se José Sánchez Seijas gravou o seu nome nos acontecementos dese abril de 1846. Pero todo apunta nesa dirección, que nos emociona e nos conecta entre xeracións.

Agora só falta atopar a pasaxe secreta de san Martiño Pinario!

A literatura e o xornalismo galego está cheo de referencias xeracionais: homes que lembran aqueles acontecementos que os marcaron coma o seu maio do 68 ou o Prestige. Sempre con ese misterioso subtexto que agora comezamos a comprender e que é o máis interesante daquelas xornadas.

Se cadra este home participou na revolución de 1846, como tantos estudantes e galegos do seu tempo. Intensos como eran todos estes, se cadra deixou no retablo a súa mensaxe para contarnos que el estivo naquela esforzada xornada.

Un detalle é que José tiña unha caligracía excelente e tomou o seu tempo para deixar o seu nome e, de xeito moi coidado, o ano.

No 46, o vasto complexo de San Martiño Pinario foi empregado como cárcere para a oficialidade e o resto dos rebeldes durante un tempo.

Pero outra vía interesante é que atopei un propietario compostelán con cartos e sensibilidade abonda para se deixar pintar por Dionisio Fierros que se chama Antonio Sánchez Seijas. E esta deume moi boas vibracións. Xente con cartos pero medio romántica na Compostela da época.

A busca non foi conclusiva, aínda que si interesante: atopei 1 familia de militares de longa xenealoxía en Artillería no XIX (un morreu no 98 en Cuba). Se buscades en Google ides ver un José Sánchez Seijas oficial de artillería que podería coincidir en datas pero non conseguín doble confirmación.

A que me intrigou foi esta: José Sánchez Seijas 1846.

Como sabedes, o 23 de abril de 1846 os rebeldes galegos atrincheiráronse no mosteiro de san Martiño Pinario como último bastión contra as tropas do xeneral De la Concha.

Quen é José Sánchez Seijas?

Entendelos ben levaría moito tempo (que non tiña), pero pola caligrafía parecen ser do século XIX ou como moito principios do XX. Están todos feitos en sitios discretos (non nos frontais) e as datas son case todas da segunda metade do XIX.

Agás unha.

Nos laterais fóronse gravando graffiti con algúns debuxos ounomes de homes (só vin nomes masculinos) que quixeron deixarse constar para o futuro. Aí tedes a un acólito chamado Ramón Mayño, a un J.M. [Han] de Astray que que o fixo en 1867.

Nas partes máis discretas dos altares laterais da igrexa de san Martiño Pinario pode observarse unha curiosa práctica, moi pouco coñecida, que nun caso nos pode conectar cun momento emocionante da nosa historia do século XIX.

A cidade que volveu ao seu sitio.
Unha nova escavación revela a prolongada secuencia temporal do Tui romano.
culturagalega.gal/noticia.php?...

Vibe coding Se cadra o principal desafío que nos ofrece a intelixencia artificial é non lle ter medo a pensar tres chanzos máis alá de onde nunca agardariamos chegar.

"Se cadra o principal desafío que nos ofrece a intelixencia artificial é non lle ter medo a pensar tres chanzos máis alá de onde nunca agardariamos chegar".

E Blake déixao claro no propio título para quen o queira ver. Que non todo o mundo o quere ver.

Destacaron como bos militares. Blake conta moi ben esa historia (case toda) neste informe.

Por certo, como vedes, cando o peixe do marqués de La Romana toma o control das unidades militares tan coidadas pola Xunta de Galicia, cámbialle o nome por Ejército de la Izquierda. Decisión moi consciente.

Unha curiosidade: cando a Xunta Suprema do reino de Galicia asume o goberno en 1808, en exercicio da súa soberanía monta tamén o Exército de Galicia. Os seus altos mandos serán dous homes de ascendencia irlandesa: Joaquín Blake, xeneral, e Nicolás de Mahy, mariscal de campo

Teño configuradas alertas de Google co nome dos meus libros para estar algo pendente do que se publica sobre eles. Chégame correo electrónico.
En 2013 publiquei "Vento e chuvia".
Creo que en Google están considerando seriamente expulsarme do sistema.

San Martiño Pinario, en Santiago.

Na igrexa de san Martiño Pinario vin unha das tumbas máis bizarras que atopei nos últimos anos. Ao carón do altar de san Bieito están enterrados varios abades. Nesta lápida un deles (Miguel de Luxán? 1645-49) emerxe de debaixo da lousa e abraza o báculo coas dúas mans.

E se queredes ver o documental velaquí:

www.rtve.es/play/videos/...

Neste texto da Voz da Galicia explícase o que pasou:

www.lavozdegalicia.es/noticia/cult...