วิฬาร์เอง

มีอะไรจะบ่นมากมายกับพล็อตหนีไล่ตามของเรื่องคลื่นที่ซัดเข้าหาเธอ แต่ฉันก็หลงรักนายเอกเรื่องนั้นมากๆๆๆๆ จนแค่เห็นคำว่าไอซ์สเก็ตก็อดนึกถึงเค้าไม่ได้ เห้อออ

กฎของนิกายบำเพ็ญเพียรในนิยายจีนที่นี่ว่าไร้สาระที่สุด คือการห้ามลูกศิษย์มีความรัก แยกคู่รักออกจากกัน อะไรงี้ อ้างว่าเสียสมาธิกับการศึกษา มันตลกอ่ะ ทำเหมือนลูกศิษย์เป็นนักเรียนประถมต้องคอยควบคุมทุกอย่าง ทั้งที่จริงๆแล้ว พอออกไปทำภารกิจก็ฆ่าคนฆ่าสิ่งมีชีวิตกันง่ายๆ สอนถืออาวุธ แต่ห้ามมีปั๊ปปี้เลิฟ เหมือนเอาค่านิยมโรงเรียนมัธยมจีนไปยัดยุคโบราณ ไม่รู้จะขำแห้งยังไงเลยดี

สภาพฉันตอนเล่นรางดาว แคปภาพพี่ไกลอาเป็นบ้าเป็นหลัง ทุกมุมทุกรอยยิ้ม เอาจริง หวีดพี่ไมดี้กับอาจารย์นักซาด้วยนะ แต่ไม่ค่อยได้แคป หวีดอย่างเดียว แต่พอจังหวะพี่ไกลอายิ้มเท่านั้น พระเจ้า พ่ายแพ้ งดงามทุกมุม สมกับเป็นเทพจินตนิยม ความงามของผู้คนมีหลายแบบ แต่น่าเหลือเชื่อที่ทุกคนมองพี่แล้วเห็นตรงกันว่าพี่งดงาม อ่าาาาา

อยากได้ดาเมจสายฟ้า แต่ท่านนายพลดูจะสู้เอนด์เกมไม่ไหว หม่ามี๊ก็ไม่มีทีมให้ จ้าวยลก็ไม่มีฮานาบิ เอนด์เกมแทบไม่สู้ อเวนคือยังไม่จำเป็น ไม่ค่อยใช้โล่ สุดท้าย ฮานาบิ ไม่อวย แต่เมต้ามันมา แต่ก็ไม่อวยอ่ะ ทำไงดี เลือกใคร

หนังสั้นจีนมีแต่ผู้หญิงอวดเบ่งว่าตัวเองเป็นเมียคนนั้นคนนี้ ไร้ค่าในตัวเองสิ้นดี

จะหมดเวลา เลยกลับมาเล่นเควสจบแอมโฟที่ดองไว้ อ่าา ตอนเช่นบ่นนู่นนี่ แต่ตอนจบของไซรีนอึ้งมาก พูดอะไรไม่ออก จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามี่บ่านก่อนหน้านี้ ที่ตั้งใจจะมารีวิวหลังเล่นเสร็จมีอะไรบ้าง อึ้ง อ่าาา เอิ่มมม

แล้วพอเมะรู้ใจว่าตัวเองชอบเคะเท่านั้นแหละ ความวายปวง ความตัวป่วนของเคะแม่งดูน่ารักในสายตาเมะสุดๆ วิ่งวนออดอ้อนรอบตัว เมะยังมองว่าน่ารัก ภาพนักวาดก็วาดน้องวนรอบในใจพี่ได้น่ารักมากกก ชอบ พ่ายแพ้ ไม่ได้เติมอิแอพหมาแดงนานมากแล้ว แต่เพราะเรื่องนี้ ยังไงก็จะเติมอ่ะ ขอทั้งคู่เซ็ตคาร์ลงตัวแบบนี้ไปจนจบเลยนะ รับรอง เจอเรื่องดราม่าแบบไหนก็ไม่กลัว จะจ่ายเงินอ่านไปยันจบเลยย

ชอบเรื่อง be my baby มากกกก เคะถูกใจฉันมากกก มากแบบมากกกกกก ไม่ขอวิจารณ์แบบมีสาระ คือเคะไทป์หมาน้อยครั่งรักแบบที่ฉันชอบเลยอ่ะ แล้วถูกใจตรงที่เคะรักก่อน แต่ไม่เจอเมะธงแดงประสาทกลับ หายากเหลือเกิน ปกติเรื่องไหน เคะรักก่อน รักมากนะ เจอธงแดงจนต้องเลิกรักเค้า หันมารักตัวเองกันทุกที แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ไง เคะครั่งรักมาก ไทป์หมาน้อยขี้อ้อน เมะก็หลงเคะเกิน น่ารักๆๆๆ

ชอบเคะไทป์หมาน้อยขี้อ้อน รักเมะมาก แต่สามารถตบเรียกสติเมะได้

อ่าน The Regressor’s Personality Training อืม แกไม่ควรจบแค่นี้ ปมอะไรไม่เคลียร์ ตัวเอกพึ่งเปิดใจคบกันชัดๆ มันยังมีอีกเยอะอ่ะที่ต้องคัยกันเพื่อเคลียร์ใจกัน เป็นเรื่องที่ไลน์รักไม่สุด บทกำลังดี โดนขัดจังหวะที่ได้พูดคุยกันตลอด บทมิตรภาพก็ไม่พอ นายเอกน่าจะใส่ใจมิตรภาพมากๆ แต่บทให้แค่นี้ ตัวร้ายก็ตายง่าย เหมือนเขียนส่วนประกอบจี้ไม่ลึกสักอย่าง นายเอกเป็น MC ที่บรรยายไม่น่าเชื่อถือเลย

อ่านมื้อนี้มีรัก ค่อนข้างดี เด็กม.ปลายพ่อแม่ตายมาขออยู่บ้านคนแปลกหน้าแลกกับจะทำอาหารให้ เดาโพไม่ถูก แต่อยู่ฝ่ายคนพี่เป็นรับ ไม่คาดคิดว่าเรื่องจะเล่นมุขน้องแวมไพร์ แค่ชอบที่สุดคือคนพี่ขีดเส้นเด็กผู้ใหญ่ น้องชอบ สารภาพรัก พี่ก็บอกตรงว่าน้องดี น้องน่ารัก แต่ยังเด็กไม่เคยมองโลก ทำสัญญาให้น้องลองมีแฟนลองเรียนรู้สังคมก่อน ถ้าไม่เปลี่ยนใจถึงยอม เอาจริง กลัวดราม่าฝั่งแวมไพร์จะมีตัวร้ายมาก

ไม่นับโดจิน SM นะ บางเรื่องเขียนกินขี้กินเยี่ยว อล่างฉ่าง เขียนแบบเอาฟิน ไม่มีเซฟเวิร์ดด้วย ถ้าเป็นเรื่อง SM จริงๆ แบบเป็นเรื่องยาวมีสาระ นานๆทีจะเหมือนเรื่องนี้ที่ยอมเขียนถึงระดับควบคุมชีวิตประจำวัน เล่นกินฉี ฉีในท้อง อายุห่างกันระดับอันตราย อำนาจควบคุมต่างกันระดับอันตราย เอาจริงเหมือนแต่งเอาสเปคนายเอกที่อยากถูกควบคุมหนักๆนั่นแหละ

อ่าน my sadistic master อืมมมม SMสุดมากมั้ย เท่าที่อ่านตอนนี้ยังไม่สุด แต่พึ่งเคยเจอเรื่องนำเสนอหนักขนาดนี้ครั้งแรก ปกติอ่านเป็นภาพ ไม่ว่าจะมังงะ มันฮวา จะ SM ยังไง ผู้เขียนก็นำเสนอเบาตลอด เรื่องนี้นับว่าใกล้เคียงกับ SM ระดับสุดที่เคยอ่านแต่ในนิยายแล้วมั้ง เอาแค่นายเอกเป็นนักศึกษามหาลัยเวอร์จิ้น กับพระเอกกรรมการบริษัทยักษ์อายุ 40+ ก็ถือว่าอำนาจต่างกันสุดๆแล้ว อ่านไปสับสนไป

Happy two gether ข้ามไปรอบนึง เกือบไม่อ่าน เพราะไม่ชอบโทนเรื่องหม่น กลัวเจ็บ แต่เห็นคนหวีดความแสนดีของซึงมินเยอะเลยลองพยายามอ่านอีกรอบ สรุป เข้ากองอวยซึงมินแสนดีอีกคน ภาคแรกไม่มีเจ็บตับเลย ชอบความสัมพันธ์ตัวละครหลักมาก คาดหวังว่าภาคถัดไปจะไม่มีการเข้าใจผิดอะไรกัน รักกันเข้าใจกันแบบนี้ไปเรื่อยไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไรก็ตาม

อ่านเลื่อนวันตายเพราะคำขอสุดท้ายจบแล้ว เริ่มอ่านจากมันฮวา ชอบจนต้องไปตามอ่านฉบับนิยายจนจบ ชอบการดัดแปลงของมันฮวานะ แต่มันแอบไม่เข้ากับลำดับไลน์อารมณ์ของไทม์ไลน์เดิมฉบับนิยายอยู่บ้าง เนื้อเรื่องวนรอบคนดี เพราะคนปลุกพลังเป็นคนดีเท่านั้น เลยเหมือนอวยคนเกาหลีว่าคนดีเยอะเลยขึ้นเป็นมหาอำนาจของโลกได้อ้อมๆ ฉบับนิยายสโลว์เบิร์นมาก พาร์ทอารมณ์ตัวละครอื่นก็ไม่พอ แต่แก่นเรื่องดี

ได้พี่ซันเดย์ กับ LC แล้วววว TT โอยยยย คราวที่แล้วหลุดเรท นึกว่าต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีพี่อีก 1 ปีซะแล้ว

อ่าน biscuit น้องเคะน่ารักมาก สเปคเลย อ่านน้องแล้วใจเจ่บ ชอบจนอยากให้น้องได้รับความสุขทั้งมวล ส่วนอิเมะ ข้อดีเดียวแกคือหน้าหวานๆ บังอาจเล่นกับใจลูกฉัน! โอ้ยยย รับสเปคมากกก

One room TA ดีงามมาก ลายเส้นสวยน่ารัก วาดมือวาดหุ่นตัวละครสวย มีทั้งตลกทั้งเศร้า แต่คุมโทนเรื่องให้คนอ่านตับไม่ได้ สามารถผ่านไปได้ การสร้างตัวละคร การนำเสนอปมก็ดี ไม่ช้าไม่เร็วเกินไป ทั้งที่ปมส่วนใหญ่ในเรื่องมาจากทางนายเอก แต่กลับเข้าใจแทนรำคาญ รู้สึกว่าพระเอกเป็นนางฟ้าตัวน้อย แสนดี อ่อนโยน แต่ก็เป็นคนปกติเหลือเชื่อ เอาเป็นว่าสร้างตัวละครดี ปมก็ดี นำเสนอดี ภาพดี รักกันดี ดีดี

The Sacred Serpent's Seduction งูที่ไม่เหมือนงู เหมือนตุ๊กตามากกว่า ปมอ่านสบายมาก ไม่ตับ ลายเส้นสบายตาตั้งแต่ต้นจนจบ เสียดายที่จบแค่นี้ สมควรมีตอนพิเศษต่ออย่างมาก

อ่าน be my baby อยากจะกรี๊ด ของหายาก! เคะลูกหมาช่างหายาก! เดี๋ยวนี้เค้าฮิตเมะหมาเด็ก หาเคะลูกหมาตัวน้อยคลั่งรักยากเหลือเกิน แล้วโชคดีที่ ถึงนายเอกคลั่งรักก่อน แต่ไม่ถูกจับคู่กับเมะธงแดง น่ารักกันมาเป็น 10 ปี พระเอกไม่แดง นายเอกแอบสตอร์กเกอร์หน้าซื่อไปหน่อย ถึงพระเอกจะรู้ตัวและเรียกมาดุหลายครั้งแถมใจอ่อนให้ตลอดมาก็ตาม ขอให้ทั้งสองไม่เข้าใจผิดกันในอนาคต จับมือกันไว้แน่นๆ

คิดดูว่าช่วงที่อ่านตอนแรก เราชอบและหลงใหลในคาร์นายเอกมากแค่ไหน และช่วงหลังที่ผิดหวังว่าทั้งเรื่องในช่วงหลัง เรามีความประทับใจแค่อุ้มลูกหนีช่วงท้อง กับเป็นมันฮวาเลี้ยงเด็ก เน้นแต่เด็ก เฮอะๆ

ใช้คำว่าดึงดัน เพราะตั้งแต่แรกมันอยู่ในมือนักเขียนไงว่าจะให้อาการป่วยนายเอกเกิดจากอะไร แก้ไขได้ยังไง ถ้าไม่คิดจะเขียนหนีกันเป็นหนังอินเดีย บางทีแค่ฟีโรโมนทั้งคู่เข้ากันได้ ยังสามารถเขียนให้อาการบรรเทาลงได้ด้วยซ้ำ ตอนพิเศษก็เน้นแต่ลูกๆ เดิมที สิ่งที่ตกเราอ่านเรื่องนี้คือนายเอก ทนอ่านเค้าหนีกันเป็นหนังอินเดีย ก็เพราะศักยภาพในตัวละครนายเอกที่มองเห็นตอนแรกมันมีเสน่ห์มากๆ ทำไมสุดท้ายเป็นงี้

พระเอกเหมือนจะโหด ดุ ตัดความสัมพันธ์ไม่พัฒนาเด็ดขาด แต่ตั้งแต่แรกเค้าธงเขียว เขียวมาตลอด เป็นคนอ่อนไหวที่แสนดี พอทั้งสองยอมรับว่ามีใจให้กัน แทนที่จะได้เจอฉากขอคบ ไปเล่นกีฬาด้วยกัน เดตกัน ได้พาคนสำคัญไปอวดเพื่อน กลับกลายเป็นต้องโทษตัวเอง นายเอกหนี ไม่คุย ท้องไม่บอกไม่คุม กลายเป็นพ่อทั้งที่ไม่ได้เตรียมพร้อม ถูกบังคับเติบโตเป็นพ่อคน เอาจริง ทั้งสองแสนดีไม่ควรลำบากขนาดนี้ด้วยซ้ำ

นายเอกเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน ใสซื่อ ขี้ยั่ว รู้จักออดอ้อน เป็นคนอดทน แข็งแกร่ง นักกีฬาชื่อดังยอดนิยมที่ใครก็ประหลาดใจที่เข้าหาพระเอก คือเป็นตัวละครที่มีศักยภาพสูงมาก แต่สุดท้ายเขียนให้เขาป่วยมากขึ้นเรื่อยๆ ท้องเร็ว หนีไม่คุย คิดแต่ตัวเองกำลังทำเรื่องให้เขาลำบากแล้วก็หนี ดูถูกตัวเอง กดตัวเองต่ำ เอาจริงจะมาบอกเราคนอ่านไม่เข้าใจเค้าเท่านักเขียนก็เกินไป ทำไมต้องดึงดันเขียนให้หนีกันตอนท้องอยู่นั่น

อ่านคลื่นที่ซัดเข้าหาเธอจบ ตรงๆ ศักยภาพของตัวละครเรื่องมันควรไปได้ไกลกว่าท้องหิ้วลูกหนีเป็นหนังอินเดีย 10ตอนแรกนายเอกน่ารักมากๆๆ ทรงผมแปลกก็ไม่สามารถกลบความน่ารักนายเอกได้ แต่พอเข้าช่วงนายเอกท้อง มีแต่หิ้วลูกหนี ไปท้องคนเดียว เอาจริงอ่านแล้วเฉื่อยจนไม่เข้าใจว่าทำไมจำเป็นต้องแต่งมาเวย์นี้ แล้วท้องตั้งแต่อายุ 23 ยังไม่ทันได้เคลียร์ปมคบกันดีๆ ใช้ศักยภาพพล็อตที่มีก็เขียนก็หนีกันอยู่นั่น

อ่านบุปผาไร้นาม ว่าที่เคานต์ตัวน้อยที่รักปักใจสามัญชนผู้หนึ่งมาตั้งแต่เด็ก แม้พบเจอผู้คนมากมายก็ไม่เคยลืมตลอดหลายปี ลูอันน่ารักมาก เป็นเมะที่น่ารักมาก ชอบที่ผู้แต่งขยายบรรยายตอนเด็ก ขยายมุมมองน้องโคลเดิ้ล ขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสเค้าแฮปปี้เอนด์ เด็กน้อยนิสัยน่ารักทั้งคู่ ไม่ได้เกลียดกันแม้เจอเหตุการณ์รุนแรง ความอึดอัดจากการไม่เข้าใจกันครั้งหนึ่ง ดีจังเลยที่ได้มีโอกาสความสุขนะเด็กๆ

อ่านหลงใหลใคร่รักจบ? อยากจะบอกว่า ถ้าเรื่องนี้ไม่มีนายเอกแบบนายเอก ก็คงจบHEไม่ได้ เพราะพระเอกโง่เง่าเกินทน อ่านจนจบก็ยังไม่เข้าใจกระบวนการพัฒนาความรู้สึก แน่ใจนะว่าไม่ใช่สต็อกโฮล์มซินโดรม เรื่องนี้น่าสนใจตรงนายเอกมีสติ ร่าเริง จัดการสถานการณ์ถูกต้องเสมอ เป็นเหมือนการนำเสนอวิธีแก้ปัญหาคสพ.ที่มีความเข้าใจผิดจากการไม่พูดกันตรงๆ ภาพสวยแค่แข็งทื่อไปหน่อย ปมชาติแรกจี้ไม่พอ

ตามหลอกหลอน ฟันว่าระหว่างพระนายจีบกันมันโผล่มาขัดจังหวะ โห จังหวะนั้นอยากหยิบมีดมาเฉาะหน้า

รีวิวอ่านพันธสัญญานิรันดร์ เป็นการทนอ่านเป็นร้อยตอนที่ทรมานตัวเองเกิน นายเอกพระเอกรักกันมาก หวานฉ่ำ รักมั่นคง แต่รำคาญอิหัวทองพระคาร์ดินัล เบ้าพระรองแต่ตอนหลังน่าเรียกตัวร้าย เหมือนอ่อนโยนแต่สันดานน่าอึดอัด ขยันโผล่ถี่ แทบทุกตอนกว่าครึ่งเรื่อง โผล่ถี่อะไรขนาดนี้ ทนอ่านรอได้กระทืบหน้ามัน แต่ไม่ไหวแล้ว ต้องข้ามไปตอนจบซีซั่น รอวาดถึงฉากมันโดนเอาคืนแล้วค่อยกลับไปอ่าน อ่านทรมานเกิน

เจ้าชาย 0% มันฮวาภาคแรกน่ารักมาก แต่พอจะหานิยายอ่าน ไปดูสปอลย์ โห เป็นเนื้อเรื่องที่อ่านเหนื่อยอ่ะ ไม่น่ารักให้กัน เข้าใจผิดกัน ฮาเร็ม MC ที่มันฮวาแสดงความเหมาะสมสถานะราชาเพื่อประชาชน สุดท้ายมีโยงไปแค่แนวรักๆ ไม่ได้ปกครอง อัศวินที่สาบานสุดท้ายก็ฮาเร็ม โอย เหนื่อย เลิกอยากอ่านแล้ว