Дэзічка.

Але, на жаль, вельмі часта ён гэтай магчымасцю не карыстаецца і ў выніку паводзіць сябе не як свіння, пацук/і інш., а як злы, крывадушны, беспрынцыповы і брыдкі...

чалавек.
З маленькай літары.

І "чалавек" для Чалавека — найгоршая абраза.

І я лічу, што ў гэтым іх сапраўдная шчырасць, хаця, яны самі гэтага не разумеюць і нават пра гэта не задумваюцца.

У чалавека ж ёсць магчымасць разважаць, рабіць высновы. Ён можа аналізаваць розныя сітуацыі і вырашаць, як сябе павесці ў розных абставінах.

...каб потым пры першым жа зручным выпадку ў гэтую душу плюнуць. Яны не скарыстаюцца табой свядома (як гэта можа чалавек), каб зрабіць сваё жыццё больш зручным для сябе. Яны не хаваюць перад табой свой бруд, не хлусяць і не спрабуюць паказацца "не такімі", яны агулам не спрабуюць КАЗАЦЦА.

Зразумела для сябе, што мне не падабаецца параўнанне людзей з жывёламі: свіння, пацук, сабака... Я шмат разоў чытала, чула пра гэта, і часам у пэўных выпадках нават сама так лічыла.
Але не, людзі не "свінні", не "пацукі" і не "сабакі".
Пацукі, свінні і сабакі не ўсунуцца наўмысна табе ў душу,

Дзякуй ❤️‍🩹🫂

Дзякуй 🫂❤️‍🩹

У мяне тут з сарказмам неяк запыталіся: "Дык, а ў цябе што, здарылася нешта, што ты тАкАя?"

Так, здарылася.

Я, напрыклад.

Не спраўляюся сама з сабой.
Няма сіл.

Дзякуй! ❤️‍🩹

Сёння мне асабліва пашчасціла: ён быў другім вось такім ёлупням за паўгадзіны.

Добра, што я на заспакаяльным. Здаецца, працуе

"Ты! Очкастая! Коньячку мне, на*уй, дай. 200 грам. Што, бл*яць, абасралісь, на*уй, думалі, плаціць вам буду? Ладна, заплачу. Ыгы-ыг-ы. Што, б*яць, смотріш, ты... ?)))))))"

Або адна з гісторый прадавачкі 🥰

у мяне ўсё добра 👌

Трэба нам не мышак лавіць, а сапраўдных пацукоў, якія прымаюць важныя рашэнні за спінамі напарніц.

Актуальнае пытанне на сённяшні вечар: як не зжэрці ўвесь суп з кіслай капусты за адзін раз

Дагэтуль актуальна 😈

Дагэтуль актуальна.

2025: не змыла

Паглядзелі толькі што "Мост у Тэрабітыю".
Я, як заўсёды, ледзь не выю ў галасіну.
Крылаты плача, але ціха і амаль незаўважна.
Сын на балючых момантах паварочваецца да нас спінай...

А калі фільм скончыўся, ўвесь заліўся слязамі.

Маю душу проста раздзярбанілі...

Воооой, у нас увесь твой ютуб у планах! І, магчыма, Крылаты ўжо і паглядзеў 😁
Той выпадак, калі можна знайсці ў цябе ўсё, што толькі можа зацікавіць, і не важна, ці табе 11, ці 31 😂❤️

Патрэон: https://www.patreon.com/vozhyk Тэлеграм: https://t.me/vozh_voice Арыгінал: https://www.youtube.com/watch?v=pK8C_int2sU&t=1355s Дзе што яшчэ паглядзець па-беларуску: https://kinakipa.site/ https://znichka.space/ https://anibel.net https://t.me/mala_kantentu https://t.me/kinakipaby https://t.me/belnetki https://vk.com/vuznapatelni #vozhyk #пабеларуску #агучка 39 хвілін з Джыммі Янгам | Vozhyk

youtu.be/Hwwqe2vR_6w?... 😁

Кахаць — гэта калі твой каханы каханы глядзіць @vozhyk.bsky.social і рагоча ў галасінушку, а ты рагочаш праз тое, што ён рагоча і праз тое, што ведаеш, што з Вожыкам не рагатаць — не рэальна.

Ну, і, вядома нататнікі. Мае будучыя сонныя дзённікі ✨🌙
Можна больш не хвалявацца, што мне не хопіць месца для сонных нататак :)
Яны максімальна ўтульныя, цёплыя і лямпавыя, і тут дакладна не толькі любоў, але і натхненне — з першага позірку ❤️‍🔥

У пакоі сына знайшла сваё прыстанне цудоўная "Кусь-Кусяндра". Сама яшчэ не чытала, толькі зазірнула на старонку-другую і гэтага хапіла, каб выклікаць у мяне трошкі хвалявальныя, але прыемныя пачуцці. Зразумела, што мая "Кусяндра" вырываецца часцей, чым трэба...

Сваю "Ладдзю роспачы" схапіла, як аказалася, у апошні момант — як толькі я зрабіла заказ, яна адразу знікла з наяўнасці на складзе. Абажаю такія моманты, бо пачынаеш думаць, што кніга чакала менавіта ЦЯБЕ. Не магу апісаць словамі наколькі прыгожае выданне. Чаго варта адна толькі вокладка... 💔

Таму, каб новым сябрам было камфортна, яны нейкі час знаходзяцца ў вольным доступе, каб, калі я ўкладвалася спаць і прачыналася раніцай — яны адразу ж траплялі мне на вочы :)
Тое ж самае адбываецца і з нататнікамі 😁
Сёння на стале ў мяне новая кніга і пара блакнотаў, якія звыкаюцца з абстаноўкай.

У 31 год адзінае, што мяне спыняе рабіць так — гэта страх, што я магу зламаць вокладку або кніга памнецца (але галоўнае ☝️ — яна можа задыхнуцца, бо ўсё ж такі пад падушкай няма свежага паветра 🤷‍♀️ (тут мы з сынам вельмі падобныя 😂)).

У дзяцінстве кожную новую кнігу я ўкладвала "спаць" побач з сабой. Я накрывала яе коўдрай або хавала пад падушку, бо мне здавалася, што нельга пакідаць яе адну ў шуфлядцы або на паліцы ў шафе ў незнаёмым доме — ёй жа, зразумела, будзе самотна, холадна і страшна 🥺😭

Вялічэзная мыш з дзіўным носам йшла па траве, пранізаная сланечнікавымі стрыжнямі. Сонцападобная расліна - жахлівая халера - палала атрутнымі пялёсткамі, ажне забалела вачам.

Крылаты насмажыў дранікаў.
Кажу, што наелася так, што ажно цяжка дыхаць.

Сышліся на тым, што калі пасля дранікаў дыхаць не цяжка, то тое былі нейкія не правільныя дранікі 😂