“อ่ะ.. อื้ม”
“ดีใจจัง”
ฟูมิโอะอมยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้าตามความเห็นที่อีกคนว่า
“อื้ม ได้สิคะ ยากิโซบะก็อร่อยนะคะ”
“ยิ่งถ้ามีขนมปังด้วยจะน่าทานขึ้นไปอีกล่ะค่ะ”
เธอพูดพร้อมกับเดินต่อไปจนถึงซุ้มยากิโซบะที่ว่า เหมือนว่าอาจจะต้องรอคิวเล็กน้อยล่ะ
“ถ้าเป็นอาคาริจังจะเลือกยากิโซบะแบบไหนหรอคะ?”
“มีขนมปังหรือไม่มีดีคะ?”
เด็กสาวสลับมองชายหนุ่มข้างๆกับเส้นทางลงบันไดตรงหน้า คงอีกไม่นานก็จะลงไปถึงยังเบื้องล่างสุดแล้ว
“อย่างน้อยตอนนี้ก็มีฉันร่วมทางไปด้วยนะคะ”
แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าหากตนไม่ได้เจอคู่สนทนา เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร
แต่อย่างน้อยๆเธอก็เลือกจะพูดให้ดูอุ่นใจขึ้นดีกว่า
“ตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้วคะ?”
เสียงนุ่มเอ่ยถามอย่างใจเย็น
“ดีใจที่ได้ช่วยคุณนะคะ”
เธอเอ่ยด้วยเสียงนุ่มอย่างอบอุ่น
ความโล่งใจเริ่มแผ่กระจายไปทั่วจิตใจ แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินได้ถึง บางอย่าง รอบตัว
ฟูมิโอะเริ่มตั้งสติก่อนจะค่อยๆขยับเท้าให้ไวกว่าปกติเล็กน้อยโดยไม่ทิ้งคู่สนทนาไว้ด้านหลัง
ทันทีที่สัมผัสของมือเริ่มอุ่นขึ้น เด็กสาวก็เริ่มมีความรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธอคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับช่วยประคองตัวอีกฝ่ายขึ้นมา
เสียงกระทบของรองเท้านักเรียนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ก้าวเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือนครั้งแรก มันค่อยๆไปอย่างใจเย็นเพื่อรอจังหวะฝีเท้าของอีกคนไปด้วยกัน และมือคู่เดิมก็คอยประคองร่างของบุรุษไปรษณีย์ไม่ให้เซจนล้มลงไป
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”
(+)
“อื้ม ไว้เจอกันนะคะ”
ฟูมิโอะคลี่ยิ้มก่อนโบกมือลาอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับเท้าทั้งสองที่เริ่มก้าวออกมาจากโรงอาหารและตรงสู่ห้องเรียน
(เค้าขอจบตรงนี้เลยนะคะเตง🥺)
มือข้างหนึ่งที่ลูบหลังอย่างแผ่วเบาเช่นเคยและอีกข้างหนึ่งแบออกมาให้คนตรงหน้าได้เห็น
“ไปด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ?”
“เหมือนตอนแรกที่ขึ้นมาด้วยกันค่ะ”
มือเรียวที่ถูกแบออกไม่ได้ถูกคาดหวังให้มีใครมาจับตอบ เพียงแต่อยากจะสื่อให้คนที่เห็นรับรู้ว่า ยังมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกาย
ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะ
เด็กสาวได้แต่ก้มหน้าเงียบและลูบหลังชายตรงหน้าต่อไป
แน่นอนว่าเธอเข้าใจได้
ไม่มีใครชอบเรื่องแบบนี้หรอก
เธอเองก็เช่นกัน
“ใจเย็นๆนะคะ”
เสียงนุ่มเอ่ยวนซ้ำคำเดิมไปมาจนเริ่มนึกถึงคำที่มิโดริมิโกะได้เอ่ยก่อนหน้า
เวลาแบบนี้จะยิ่งมีผู้ไร้เงามากขึ้น
อยู่ตรงนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่
ยิ่งกับคนที่เธอกำลังปลอบด้วยแล้ว...
“คุณบุรุษไปรษณีย์ ลุกไหวรึเปล่าคะ?”
“เรารีบกลับไปพักผ่อนกันเถอะค่ะ”
(+)
“งั้นหรอคะ?”
เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาลงคิดว่าปลายทางจะเป็นที่ไหนดี
แต่เมื่อได้ยินคำถาม เจ้าตัวก็ได้เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
“ถามแบบนี้ฉันตอบยากพอควรเลยล่ะค่ะ”
“จะว่ายังไงดีล่ะ ถ้าเป็นเรื่องของกินแล้วล่ะก็ฉันแทบจะชอบทั้งหมดเลยนี่สิ แปลกรึเปล่าคะ?”
นิ้วเรียวเริ่มถูแก้มไปมาเบาๆอย่างเคอะเขิน
“อ่ะ แต่ว่าไม่นับพวกปลาหมึกนะคะ..”
#THK_COMMU #THK_STORY
03 : ดอกไม้ไฟ
รายละเอียด : bit.ly/42O64Cs
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 8 พฤษภาคม - 10 พฤษภาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
จนกระทั่งเสียงร้องดังลั่นจากบุรุษไปรษณีย์ ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิด และรีบเข้าไปดูอาการในทันที
“คุณ คุณคะ!”
“เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”
มือเรียวค่อยๆแปะลงบนแผ่นหลังชายหนุ่มและลูบปลอบอย่างอ่อนโยน ในขณะเดียวกัน ก็หันกลับไปมองคนที่น่าจะเป็นต้นเสียง
หายไป
นี่มัน เรื่องอะไรกัน?
ฟูมิโอะเม้มปากอย่างไม่สบายใจแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่หยุดมือลง
“ค่อยๆหายใจเข้าออกลึกๆนะคะ”
ได้ผลสินะ?
เธอคิดเช่นนั้นในใจ ส่วนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มไม่จางหายแม้ว่าจะได้ยินเสียงจิ๊จากอีกฝ่ายด้วยก็ตาม
“ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”
แน่นอนว่าเธอทราบดี เมื่อตะวันใกล้ลับขอบฟ้า บนเกาะนี้ก็ยิ่งพบเรื่องอันตรายได้ง่ายมากขึ้น แม้กระทั่งในศาลเจ้าเอง
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตั..”
เสียงที่เอ่ยยังไม่ทันจบ ก็ได้เสียงบางอย่างเข้าแทรก
เสียงนี้อีกแล้ว อะไรกัน..?
(+)
(อ้ยขอบคุณทางนู้นเช่นกันนะคะ /เพ้ทๆซายะจัง🥺🫳✨)
09.05.2025 12:29 — 👍 1 🔁 0 💬 0 📌 0
“ฉันอยากเดินเล่นแล้วก็คุยไปด้วยกับอาคาริจังนะคะ”
“เพราะงั้นไม่คิดมากหรอกค่ะ”
แสงสีส้มที่กระทบลงบนผิวหน้ายิ่งแสดงให้เห็นถึงความยินดีอย่างชัดเจน
“อ้ะ ถ้าอย่างนั้นก็ขออนุญาตนะคะ”
เสียงรองเท้าเกี๊ยะดังขึ้นอีกครั้ง มันค่อยๆก้าวไปอย่างช้าๆและใจเย็นดั่งเจ้าของ
“อาคาริชอบทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ?”
“อย่างนี้นี่เองค่ะ”
แต่ถ้าเก็บริ้บบิ้นทำไมตอนแรกเธอได้ยินเสียงคนกันนะ..
อืม ไม่ล่ะ ช่างเถอะเนอะ
“นั่นสินะคะ ยิ่งมืดๆจะเปลี่ยว ถ้ายังไงให้ฉันเดินไปส่งมั้ยคะ? สักครึ่งทางก็ได้ค่ะ”
เพียงแต่..
เมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองไปยังผู้ร่วมทางที่สีหน้าเริ่มไม่สู้ดีเท่าไหร่แล้ว
... เสียงแบบนั้นอีกแล้ว
รู้สึก ไม่สบายใจเอาซะเลย
“ก็ถูกของคุณนะคะ เขาทำงานอย่างขยันขันแข็งมากๆเลยค่ะ”
ฟูมิโอะกลืนน้ำลายเบาๆพลางคลี่ยิ้มออกมา
“นี่ก็เย็นมากแล้ว.. ยังไงเราให้คุณบุรุษไปรษณีย์รีบกลับไปพักผ่อนดีมั้ยคะ?”
“ทำงานมาหนักน่าจะเหนื่อยน่าดูน่ะค่ะ”
จะพอช่วยได้มั้ยนะ?
เพราะเธอนั้นเป็นคนหูดี ไม่ว่าจะเสียงเล็กน้อยเท่าใดก็ตาม แน่นอนว่ารวมเสียงประหลาดที่ไม่ได้จากมนุษย์ด้วยเช่นกัน
ใช่ เฉกเช่นเสียงของมิโกะเมื่อครู่เช่นกัน
ด้วยสัมผัสพิเศษติดตัวนั่นเลยไม่ได้ทำให้เด็กสาวสะทกสะท้านเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะวางใจได้ทั้งหมด
“ ...อ๋า นั่นสินะคะ”
ดูเหมือนว่าจะเข้าใจไปคนละอย่างที่ตนนั้นจะสื่อ แต่เธอนั้นก็ไม่ปฏิเสธในสิ่งที่มิโดริมิโกะพูดหรอกนะ
(+)
“ตายจริง นั่นสินะคะ สงสัยฉันจะอ่านหนังสือเยอะเกินจนเบลอๆน่ะค่ะ”
ฟูมิโอะเองก็หัวเราะเบาๆให้กับคู่สนทนา
บางทีเธออาจจะคิดมากเกินไปนั่นล่ะ
“ว่าแต่เวลาขนาดนี้ซายากะจังทำอะไรอยู่หรอคะ?”
(ว้ากกกน่ารักมากเลยค่ะฮื่ออออ😭🫳✨✨✨)
(นุกลับมาแล้วค่ะ…)
“…”
“ทำไมผมต้องเปิดหน้าผากด้วยครับ…”
“มันแปลกๆ…”
(ได้เลยค่าา ขอบคุณเช่นกันนะคะะ🫶🏻✨✨)
06.05.2025 12:57 — 👍 1 🔁 0 💬 0 📌 0
“อื้ม ดีแล้วล่ะค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นแยกกันตรงนี้ก็ได้นะคะ ฉันเองก็ต้องไปหาครอบครัวแล้วค่ะ”
เด็กสาวค่อยๆลุกขึ้นและปัดเศษหญ้าออกจากกระโปรงเบาๆ
“ฮะๆได้เลยค่ะ ขอบคุณเธอเหมือนกันนะคะ วันนี้สนุกมากๆเลย”
“ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันนะคะ”
ฟูมิโอะคลี่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆเดินออกไป ดูท่าเธอน่าจะได้พบเจอเด็กที่น่าเอ็นดูอีกคนแล้วล่ะ
ยิ่งได้ฟังคำตอบและเห็นภาพของเด็กหนุ่มที่ร่าเริงขึ้นมาก็ทำเอาเธอยิ้มแย้มจนตาแทบจะปิด
“อื้ม ได้สิคะ”
“ต้องสนุกมากแน่ๆเลยค่ะ”
เสียงหัวเราะแสนนุ่มนวลได้ถูกเปล่งออกมา เธอกล่าวย้ำราวกับเชื่อมั่นว่าจะต้องเป็นแบบนั้นจริงๆแน่นอน
“ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ”
“รู้สึกสบายใจขึ้นแล้วใช่มั้ย?”
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่อาจจะปัดเป่าความสงสัยในตัวอีกฝ่ายไปได้ทั้งหมด
“ยังไงก็ขอบคุณที่เหนื่อยในวันนี้นะคะ”
รู้ว่าเราเป็นมิโกะด้วย.. ถ้างั้นคงเป็นมิโกะประจำศาลเจ้าสักคนที่เธอคงยังไม่เจอหน้าสินะ?
เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างตรงไหล่ทำให้เด็กสาวค่อยๆหันหน้าไปมองเจ้าของสัมผัสนั้น
“เอ่อ.. คุณ?”
ไม่ทันได้เอ่ยทำถามใดๆก็ดูเหมือนว่าบุรุษไปรษณีย์ที่ร่วมทางมาด้วยกันจะไขขอสงสัยในหัวของเธอได้แล้ว
ไม่เคยเจอมาก่อนด้วยจริงๆสินะ...
แต่ทำไมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจแบบนี้?
“มิโดริซังสินะคะ? ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
ฟูมิโอะก้มโค้งให้เพื่อนร่วมงานอย่างสำรวม รอยยิ้มบางถูกคลี่ออกมาอย่างไร้พิษภัย
(+)
“ไม่หรอกค่ะ ออกจะเป็นงานอดิเรกที่ดีนะคะ”
ฟูมิโอะพูดพลางส่ายหน้าเบาๆ
“ฉันเองก็ชอบออกกำลังกายเหมือนกันค่ะ”
สายลมที่พัดพาให้เส้นผมปลิวไสว พร้อมกับบทสนทนาที่เรื่อยไป ทำให้รู้สึกสดชื่อขึ้นจริงๆ
“ดูแล้วถ้าพวกเราจะไปเดินออกกำลังกายด้วยกันสักหน่อยน่าจะดีนะคะเนี่ย”
“จริงหรอคะเนี่ย? ดูแล้วถ้าได้มาแลกหนังสือกันอ่านคงจะไม่เลวสินะคะ”
เด็กสาวหัวเราะเบาๆ แน่นอนว่าเธอเองก็เพลิดเพลินไปกับบทสนทนาเช่นเดียวกัน
“อ่ะขอบคุณนะคะแต่ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”
มือเรียวเริ่มม้วนผมไปมา ราวกับว่าทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อถูกชม
“แล้วเธอล่ะคะ ถ้านอกจากอ่านหนังสือแล้วชอบทำอะไรในเวลาว่างหรอคะ?”
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
ที่มุมๆหนึ่งของงานเทศกาล คำขอพรค่อยๆถูกเขียนขึ้นอย่างประณีตลงในกระดาษหลากสีทีละแผ่นจนครบเก้า
เธอนำมันไปผูกไว้กับต้นไผ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยความทุลักทุเลก่อนจะถอยหลังออกมาชื่นชมผลงานของตนเอง
แต่ทว่าว่ามันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากลมไม่พัดแรงเกินไปจนกระดาษที่ผูกปมไว้อย่างดีทั้งหมดได้หลุดออก
เป็นเรื่องน่าน้อยใจที่ดันมีแค่ของเธอเท่านั้นที่คลายออก
+
ทันทีที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสบเข้ากับร่างของรุ่นน้องชมรม ความกังวลในหัวก็ค่อยๆเลือนหายไปเหมือนสายลม
“ซายากะจังนี่เอง..”
ฟูมิโอะถอนหายใจเบาๆก่อนจะยิ้มออกมาอย่างยินดี
“เดี๋ยวก็จะกลับหอแล้วล่ะค่ะ”
“พอดีได้ยินเสียงเลยตามมาดูว่ามีใครยังอยู่รึเปล่าน่ะค่ะ”
“ไหนๆก็แล้ว.. กลับหอด้วยกันมั้ยคะ?”
(ไม่เป็นไรนะคะคุณ เทคไทม์ได้เลย🥺)
“เอ๋.. อย่างนั้นหรอคะ?”
ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้แสดงท่าทีสงสัยออกมาแม้แต่น้อย
“อื้มได้สิ เรียกตามที่เธอสะดวกได้เลยค่ะ”
ฟูมิโอะหัวเราะเบาๆ ดูท่า จะเอ็นดูคนตรงหน้ามากกว่าล่ะมั้งนะ?
“อืมเวลาปกติๆล่ะก็.. ชอบอ่านหนังสือน่ะค่ะ”
“แต่ถ้ามีเวลาเพิ่มขึ้นหน่อยก็จะซ้อมเล่นซามิเซ็งน่ะค่ะ”
“อย่างนั้นเองหรอคะ”
“ถ้าอย่างนั้นเราไปด้วยกันดีมั้ยคะ?”
“ฉันเองก็ว่าจะไปหาของกินก่อนกลับพอดีเลยล่ะค่ะ”
แน่นอนว่าพอพูดถึงของกินฟูมิโอะก็ค่อนข้างจะดีใจออกนอกหน้าสมควร หลักฐานก็คงเป็นรูปตาที่ปิดเป็นสระอิพร้อมรอยยิ้มล่ะ
📢แจ้งเตือนสำหรับอีเวนต์ดอกไม้ไฟเรื่องร้านค้าในงาน📢
ขออภัยที่แจ้งช้าด้วยค่ะ🙇🏻♀️
แจ้งรายละเอียดพื้นที่ที่สามารถตั้งร้านค้าได้ พร้อมแบบฟอร์มสำหรับจองที่ตั้งของร้านค้าค่ะ
(สามารถกรอกได้ตั้งแต่วันนี้ - 8 พฤษภาคม เวลา 18:00 น.)
รายละเอียดเกี่ยวกับร้านค้าและฟอร์ม : bit.ly/4m58ILN
**หากสต๊าฟตกหล่นข้อมูลหรืออยากให้แจ้งเรื่องใดเพิ่มเติมสามารถทักท้วงได้เลยนะคะ
