Rei.F

“ขอแรงช่วยส่องไฟจากมือถือให้หน่อยได้ไหม? เปิดแฟลชก็ได้ เดี๋ยวฉันลองเอื้อมดูเองค่ะ”

น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดูฝืนใจแม้แต่น้อย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังชวนเขาทำภารกิจสนุก ๆ มากกว่า

ร่างบางโน้มตัวลงเล็กน้อย เตรียมสอดแขนเข้าไปใต้ตู้พลางหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“อย่างน้อยก็ขอสู้ให้สุดใจก่อนยอมแพ้แล้วกันนะ”

“...ไม่ต้องขอโทษหรอก”

เธอส่ายหน้าช้า ๆ สื่อว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

สายตาหันกลับไปจดจ่อที่ช่องแคบใต้ตู้อีกครั้ง คราวนี้เธอทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น มือหนึ่งเท้าคางคล้ายกำลังประเมินภารกิจระดับชาติ

“ยังเห็นอยู่นะ เหมือนจะไม่ลึกเท่าไหร่ด้วย”

เธอถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อม สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันมาสบตาเขา

+

🔵❄️: ขอบคุณนะคะ ไว้เจอกันหลังเลิกเรียนนะ

สัมผัสจากน้ำเย็นจัดทำให้ปลายนิ้วของเธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ยังตั้งใจล้างแผลให้เขาต่อ พลางเอียงหน้าถามเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

"ว่าแต่โทจิมากับใครเหรอคะ?"

เรอิอาศัยจังหวะนี้คว้าข้อมือเขาไว้หลวมๆ แล้วกึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามไปไม่กี่ก้าว เมื่อถึงที่หมายเธอก็ประคองมือเขาไปล้างอย่างระมัดระวัง สีหน้าของเธอดูจริงจังราวกับกำลังจัดการแผลใหญ่โต ทั้งที่ความจริงมันเป็นเพียงรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น

"...เรื่องไปทำแผล... เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ"

เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายพยายามจะเลี่ยงคำถามก่อนหน้านี้ให้เนียนที่สุด

+

เพี๊ยะ!

เธอตีมืออีกฝ่ายเบาๆ พอให้เขาหยุดกะทันหัน ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอาใจ

"...แบบนั้นมันไม่สะอาดเลยนะคะ ใช้กับแผลไม่ได้หรอกค่ะ"

แม้ปากจะบ่น แต่แววตากลับแฝงความห่วงใยไว้ชัดเจนเสียจนตัวเองยังแอบรู้สึกขัดเขินที่เผลอทำตัวจุ้นจ้านใส่เขาเกินเหตุ และในจังหวะที่เงยหน้าจะพูดต่อ สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับบ่อน้ำล้างมือใกล้ๆ พอดี

"...อ๊ะ ตรงนั้นมีน้ำพอดีเลย"

+

เรอิกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างงุนงง คล้ายสมองกำลังประมวลผลคำปลอบใจที่ฟังดูแปร่งๆ จากปากอีกฝ่ายไม่ทัน

"...มันใช่ประเด็นที่ไหนกันล่ะคะ"

น้ำเสียงนั้นปนทั้งความเอ็นดูและอ่อนใจ เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับเลือนหายไปแทบจะทันทีที่เห็นทิชชู่ยับยู่ยี่ถูกหยิบขึ้นมาเตรียมจะใช้กับแผล
+

(ฟันเหยินกันถ้วนหน้า คิคิๆๆๆ ไว้มีโอกาสมาฮ้อปกันอีกนะคะ ต้องการเติมหวานสาวๆมาก🥹🤲)

"ต้องล้างแผลก่อนค่ะ ไม่อย่างนั้นเศษดินจะทำให้อักเสบเอาได้"

แม้จะยังหาที่ล้างแผลไม่เจอ และแผลที่มือตัวเองก็เริ่มส่งอาการแสบจี๊ดขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็เลือกจะเมินมันไปอย่างไม่ไยดี นาทีนี้ในสายตาของเธอมีเพียงรอยแผลบนฝ่ามือของคนตรงหน้าเท่านั้น

เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างลนลาน ในใจนึกตำหนิตัวเองที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวที่มีไปกับแผลของเธอเองเสียแล้ว ตอนนี้เธอเลยไม่มีอะไรเหลือพอจะซับเลือดให้เขาได้เลย

"แถวนี้มีบ่อน้ำหรือก๊อกน้ำบ้างมั้ยนะ..."

เธอพึมพำกับตัวเองพลางพยายามมองหาจุดที่พอจะมีน้ำสะอาด เรอิขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้าอีกนิด ลืมเรื่องระยะห่างไปจนเกือบชิด

+

คราวนี้เป็นฝ่ายเรอิที่รีบคว้าข้อมือเขาไว้บ้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที คิ้วคู่สวยขมวดมุ่นจนแทบเป็นปม ลืมความเจ็บแสบที่แผลของตัวเองไปเสียสนิท

"เมื่อกี้ตอนล้ม...นายรับแรงกระแทกแทนฉันใช่ไหม"

น้ำเสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย สั่นไหวด้วยความตกใจและเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวคล้ายตัดสินใจบางอย่างได้

"...งั้นสลับกันนะ คราวนี้ฉันจะดูแผลให้นายบ้าง"

+

เรอิกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้านิ่งคล้ายกำลังจับสังเกต หัวใจเจ้ากรรมแอบกระตุกวูบไปนิด หรือว่าเขาจะดูออกแล้วนะว่าเธอแอบโกหก แต่ยังไม่ทันได้แก้ตัวเสียง 'อ้าว?' ของโทจิก็ทำให้เธอชะงักงัน

"...เอ๊ะ?"
สายตาของเธอเลื่อนมองตามมือของเขาไปจนเห็นคราบเลือดสีแดงฉานบนฝ่ามือนั้นชัดเจน วินาทีนั้นหัวใจเหมือนหล่นวูบ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกทันที

"เดี๋ยวก่อน นั่นแผลนายเหรอ?"
+

🔵❄️ : ยังเลยค่ะ ฉันเองก็อยากลองทำเองเหมือนกัน ถ้าไม่รบกวนเกินไปคันตะชวนสอนได้มั้ย

(ยิ่งพูดงี้เค้ายิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ เดี๋ยวโดนแน่ๆๆๆ🥹🫵)

ท่ามกลางหิมะแรกที่ยังตกลงมาอย่างเงียบเชียบ จังหวะก้าวเดินที่สม่ำเสมอไปพร้อมกันนั้น...กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นยิ่งกว่าที่เคยเป็น โดยที่เจ้าตัวก็เพิ่งจะรู้ตัวเอาตอนนี้นี่เอง

(จะจบไว้ตรงนี้หรือต่อก็ได้นะคะ ขอบคุณสำหรับรูทค่ะ สาวๆมาเที่ยวด้วยกันน่ารักมากเลย เจ้าพวกเด็กโดขิๆกันใหญ่ ฟินชะมัดดดด😭🥹💕)

"...เราเดินกลับกันเถอะค่ะ ถึงทางแยกหมู่บ้านคงอุ่นขึ้นพอดี ถ้าขืนยังยืนตากหิมะกันต่อแบบนี้ เราอาจจะได้เป็นไข้ฉลองปีใหม่แทนก็ได้นะ"

น้ำเสียงนั้นแฝงแววขี้เล่นติดตลก เรอิขยับมือที่ยังสอดประสานกันอยู่เบาๆ เป็นเชิงชวนให้ออกเดิน เธอไม่ได้ปล่อยมือนานามิ แต่กลับกระชับไว้แล้วเริ่มก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันช้าๆ

+

"...อุ่นขึ้นก็ดีแล้วค่ะ"

เธอยิ้มบางๆ ทั้งที่พวงแก้มยังขึ้นสีระเรื่อ แต่คราวนี้เรอิเลือกที่จะไม่หลบสายตาหรือพยายามปกปิดมัน พอถูกทักเรื่องแก้มที่แดงจัด เธอก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"สงสัยจะหนาวจริงๆ นั่นแหละ"

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอากาศไม่ใช่สาเหตุเดียว เธอมองหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมา ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ

+

เธอหลุบตาลงเล็กน้อย คล้ายเป็นการยอมรับความจริงกับตัวเองเงียบๆ แม้จะแอบแย้งในใจว่าอาจจะเป็นแค่ความตื่นเต้นที่ได้ทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกก็ได้

ปลายนิ้วที่แตะแก้มอีกฝ่ายหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ละมือออกอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าหากขยับแรงกว่านี้เพียงนิด มวลความรู้สึกบางอย่างที่แสนเปราะบางอาจจะพังทลายลง
+

หัวใจเหมือนสะดุดไปชั่วขณะ...

ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงเพราะไอหนาว หรือไม่ก็ความประหม่าจากสถานการณ์ที่ไม่คุ้นชิน แต่พอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าในระยะประชิด ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจก็เริ่มเด่นชัดจนปฏิเสธไม่ได้

...อ๋อ

ที่หัวใจเต้นแรงจนผิดจังหวะขนาดนี้ คงเป็นเพราะคนข้างๆ คือพี่นานามินี่เอง

+

🔵❄️: ถ้าเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ช็อคโกแลตก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ

(กลัวๆๆๆ หมายความว่าไงมีอีกมากมายคะ???)

🔵❄️:คันตะเตรียมตัวรึยัง ใกล้ถึงวันแล้วนะ

🔵❄️ : ซื้ออยู่แล้วสิคะ

#จากใครไปถึงเธอ_UMS

🔵❄️: ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ ไม่คิดเลยว่าจะได้ด้วย สีสวยดีเหมือนฤดูใบไม้ผลิจริงๆ กินแล้วน่าจะสดชื่นน่าดูเลยค่ะ

🔵❄️: ส่วนข้าวปั้น ถ้าหนักไปหน่อยก็ไม่เป็นไรนะคะ แค่คิดถึงกันก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ

🔵❄️ : แต่ขอคำใบ้เพิ่มได้มั้ยคะ ฉันยังเดาไม่ออกเลยว่าใคร

เหรียญกลิ้งเข้าไปใต้ตู้กดน้ำอัตโนมัติอย่างไร้ปรานีเสียงโลหะกระทบด้านในดังแผ่ว ๆ ก่อนจะเงียบหายไป

"..."

เธอค้างอยู่อย่างนั้น สายตาจ้องช่องว่างใต้ตู้กดน้ำ เหมือนหวังว่ามันจะกลิ้งกลับออกมาเอง
แต่แน่นอน—มันไม่ออกมา

"...ดูเหมือน วันนี้ตู้กดน้ำจะไม่ค่อยใจดีกับพวกเราเลยนะ" สีหน้าฉายความเก้อจนแทบยิ้มไม่ออกหูหางลู่ลงแทบทันที

คำว่ารบกวนเกินไป ทำให้เรอิชะงักไปครึ่งจังหวะแต่ก็ยังยิ้มบางๆอยู่ดีเธอ

เขย่ากระเป๋าเงินในมือเบา ๆ ก่อนจะดึงเหรียญออกมานับในใจ—ร้อยเยน… สี่สิบ… น่าจะพอดี

"ไม่เป็นไรนะ แค่—"

กริ๊ง

เหรียญในมือเธอหลุดร่วงลงพื้น กลิ้งไปตามแรงเอียงของพื้นซีเมนต์ เรอิชะงักคุกเข่าลงแทบจะพร้อมกันแต่สายตาก็ตามมันไม่ทัน

+

"...ถ้าเป็นเพราะหนาว ฉันอยู่แบบนี้ได้อีกแป๊บนึงค่ะ"

น้ำเสียงฟังดูเรียบเฉยหากหัวใจกลับเต้นตึกตักจนไม่เป็นจังหวะ มือที่จับกันอยู่แน่นขึ้นเพียงนิดเดียวไม่แน่ใจว่าใครเป็นฝ่ายขยับก่อน

เรอิไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ควรถูกเรียกว่าอะไร แต่เธอรู้ดีว่า…มันไม่ใช่แค่เพราะหนาวแน่นอน

หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกถึงจังหวะมันชัดเจนขึ้นทุกวินาที

ใกล้เกินไป…
ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย
ใกล้จนเกล็ดหิมะที่โปรยลงมากลายเป็นเพียงฉากหลังเลือนราง

"แก้มพี่…ร้อนกว่ามือฉันอีกนะคะ"

เธอพึมพำออกมาเบาๆ คล้ายบ่นกับตัวเองมากกว่าตั้งใจถาม

พวงแก้มของเรอิเองก็เริ่มร้อนขึ้นไม่แพ้กัน สีแดงยิ่งเด่นชัดบนผิวขาวซีด
เธอหลุบตาลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมถอนมือออก

+

เธอรับรู้ได้แทบจะในทันทีว่าอุณหภูมิของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่มือที่จับกันอยู่…แต่แก้มที่ปลายนิ้วของเธอแตะอยู่นั่น กลับร้อนเสียยิ่งกว่าฝ่ามือของตัวเอง

เรอิชะงักไปเล็กน้อยกับคำขอ ดวงตากะพริบถี่ราวกับกำลังตั้งสติ แต่สุดท้าย…มือก็ยังไม่ถูกดึงกลับ

"...ได้ค่ะ" เสียงตอบรับแผ่วเบา จนแทบจะกลืนหายไปกับลมหายใจ

ปลายนิ้วของเรอิค่อยๆเกลี่ยเบาๆบนแก้มนั้นตามคำขอที่สุภาพเกินกว่าจะปฏิเสธได้
+

"เอ่อ… ถ้าจะซื้อจริง ๆ ตอนนี้ ขาดอีกกี่เยนล่ะ?"

พูดจบก็ยกกระเป๋าเงินขึ้นนิดหนึ่ง เหมือนจะบอกกลาย ๆ ว่า ช่วยได้นะ ถ้าไม่เกรงใจ