ขอพักผ่อนก่อนนะฮะ ผมรู้สึกล้ามาก 🥹
20.10.2024 18:35 — 👍 1 🔁 0 💬 0 📌 0ขอพักผ่อนก่อนนะฮะ ผมรู้สึกล้ามาก 🥹
20.10.2024 18:35 — 👍 1 🔁 0 💬 0 📌 0
‘สมุดจดความแค้นของซากุระ ฮารุกะครั้งที่ 2’
วันนี้มีนัดวิวาทกับพวกชิชิโท ได้เห็นไอ้หน้ายิ้มตาเดียวต่อสู้เป็นครั้งแรก หมอนี่แข็งแกร่งชะมัด อยากลองสู้ด้วยสักครั้ง แต่พอชวนท้าต่อยไอ้หมอนั่นไม่ตอบอะไรกลับมาแถมยิ้มให้อย่างเดียว กวนประสาทที่สุด !
‘สมุดจดความแค้นของซากุระ ฮารุกะครั้งที่ 1’
วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เข้ามาเรียนในฟูริน เจอแต่คนประหลาด จริง ๆ มันประหลาดตั้งแต่คนในเมืองนี้แล้ว โดยเฉพาะไอ้หน้ายิ้มตาเดียวนั่น มาหลอกว่าเป็นคนต่างชาติ มาหลอกลวงกันได้ แล้วก็ยิ้มอยู่นั่นแหละ กวนประสาทชะมัด !
#suosaku #สุโอซากุ 🫖🌸
feels good , ooc
I used to write your name and put it in a frame 📝
—————
👿
19.10.2024 15:46 — 👍 12 🔁 10 💬 0 📌 0
RT , appreciate 🫖🌸
#ออลซากุ #สุโอซากุ
Acrylic Keyring *7 cm — 75/each
พวงกุญแจอะคริลิค
A — ลายน้องซากุระโดนปราบ
B — ลายพี่สุโอสยบแทบเท้า
pre - order : t.co/VU7Q6UxLRE
🗓️ today - 2 nov (22.00)
(หรือปิดเมื่อครบจำนวน ต้องการขั้นต่ำอย่างละ 20 อัน)
#ตลาดนัดนักเลงล #ตลาดนัดWindbreaker
‘ยินดีด้วยกับการทำงานที่สำเร็จลุล่วงนะครับ หลังจากนี้คงยุ่งน่าดู ถ้ามีเรื่องเครียดหรือไม่สบายใจเกี่ยวกับงานสามารถมาพูดคุยกับผมได้นะครับ หวังว่าจะชอบคุกกี้อันนี้นะ แล้วถ้าอยากกินลาเต้เย็นเมื่อไหร่ ก็บอกผมได้ทันทีเลยนะ ผมยินดีไปส่งให้คุณลูกค้าคนสำคัญอยู่แล้ว หวังว่าจะได้เจอกันนะครับ :—)’
— Suo Hayato —
(end)
ซากุระหยิบถุงคุกกี้ขึ้นมาดูก่อนจะพบว่ามีกระดาษโน้ตแปะไว้บนถุงคุกกี้ ก่อนที่อ่านจบแล้วจะทำให้ซากุระยกยิ้มขึ้นมา
18.10.2024 14:41 — 👍 0 🔁 0 💬 1 📌 0
“อ้อ เพื่อเป็นการฉลองให้กับคุณลูกค้า ช่วยรับสิ่งนี้ไปทีนะครับ”
สุโอยื่นถุงคุกกี้ให้กับคนข้างหน้า ซากุระรับถุงคุกกี้มาก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณ
“ขอบคุณนะครับ”
คุณเจ้าของร้านใจดีที่สุดเลย
“ไม่แน่ใจว่าจะได้มาที่ร้านนี้อีกไหม แต่น่าจะต้องยุ่งมาก ๆ เลยครับ”
ซากุระต้องการที่จะใช้เวลาอยู่ที่ห้องเพื่อทำการซ้อมพรีเซนต์วิทยานิพนธ์ของตัวเองมากกว่า
“ผมเป็นกำลังใจให้นะครับ ขอให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะ”
“ขอบคุณครับ”
ซากุระได้ทำการปิดเล่มไปได้อย่างสมบูรณ์แบบตามความคิดของเขา ที่เหลือก็แค่พรีเซ้นต์วิทยานิพนธ์แล้ว
ตัวเขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะได้กลับมาที่ร้านนี้อีกไหม เพราะว่างานของเขาก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงมาก็คงไม่ได้มานั่งทำงาน ซื้อแปปเดียวก็กลับไป
ไม่มีข้ออ้างที่จะมานั่งที่ร้านนาน ๆ แล้วแหะ
“คุณเจ้าของร้าน”
“ว่าไงครับ?”
“เราทำงานเสร็จแล้วนะ”
สุโอไม่ได้ตอบอะไรแต่ก็ยกยิ้มให้คนข้างหน้าเขา
และสิ่งที่เขารู้สึกประทับใจกับลูกค้าคนนี้คือก่อนที่จะกลับทุกครั้งมักจะเขียนโน้ตเพื่อขอบคุณ บอกว่าอร่อยและจะกลับมาที่ร้านนี้อีกครั้งเสมอ
กับลูกค้าบางคนก็ทำให้เป็นเรื่องราวดี ๆ ของเขาในวันนั้นได้เลยล่ะ
แต่ดูเหมือนว่ารอบนี้จะเป็นรอบสุดท้ายของการทำงานของคุณลูกค้าหรือเปล่า
ถ้าเป็นอย่างนั้นจะแวะมาอีกไหมนะ ?
“วันนี้งานหนักไหมครับ?”
“หนักอยู่ครับ ครั้งนี้เป็นรอบสุดท้ายแล้ว”
ลูกค้าของเขาที่เขาพอจะทราบว่าน่าจะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยสักที่ บางทีเมื่อในร้านไม่มีคน เราก็พูดคุยกันเล็กน้อย แต่ตัวของสุโอก็ไม่ได้ชวนคุยอะไรมากนัก เพราะอีกคนเขาก็ทำงาน ไม่อยากที่จะกวนสมาธิ แต่ก็ถามไถ่เป็นครั้งเป็นคราวไป
ซากุระแวะเวียนมาที่ร้านนี้เป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์แล้ว เขาติดใจในรสชาติกาแฟของร้านนี้ ช่วงนี้เขาถึงไฟนอลดราฟท์ที่ต้องทำส่งอาจารย์แล้ว การที่ได้ออกมาทำงานนอกสถานที่ที่ต้องอุดอู้อยู่ที่หอมันทำให้เขารู้สึกมีแรงบันดาลใจที่จะทำมากกว่า
ส่วนความสัมพันธ์ของเขากับคุณเจ้าของร้านคือเรายังไม่รู้ชื่อของกันเลย
ซากุระที่เอาแต่เรียกคุณเจ้าของร้าน
และคุณเจ้าของร้านที่เอาแต่เรียกเขาว่าคุณลูกค้าเช่นเดียวกัน
กริ๊ง ๆ
“ขอลาเต้เย็นหนึ่งแก้วครับ”
“ได้เลยครับ”
“ขอนั่งทำงานด้วยได้ไหมครับ”
“ที่เดิมเลยไหมครับ?”
“ครับ”
‘ขอบคุณสำหรับกาแฟแก้วนี้แล้วก็ขนมนะครับ มันอร่อยมาก ๆ เลย ทุกอย่างเข้ากันได้อย่างลงตัวสุด ๆ เราชอบนะครับ ไว้เดี๋ยวเราจะมาทานอีกนะครับ ปล.เราพูดไม่ค่อยเก่ง หวังว่าจะไม่ถือสากันนะ‘
นี่เป็นเรื่องราวที่ดีที่สุดวันนี้ของสุโอเลยล่ะ
“ขอบคุณนะครับ ไว้โอกาสหน้ามาที่ร้านนี้อีกนะครับ”
สุโอบอกลาลูกค้าคนสุดท้ายของเขาในวันนี้ ก่อนที่จะเดินไปเก็บโต๊ะที่มีแก้วกาแฟกับจานเค้กวางอยู่ สุโอหยิบไปที่ถาดรองแก้วขึ้นมาเก็บก่อนจะค้นพบว่ามีกระดาษเล็ก ๆ แปะไว้อยู่
“ฮ่า ๆ ผมล้อเล่น อย่าทำหน้าเศร้าสิครับ”
“ยังไม่ปิดหรอกครับ ผมต้องเตรียมออเดอร์ล่วงหน้าไว้สำหรับพรุ่งนี้อีกน่ะ ไม่ต้องกังวลนะ”
“ขอบคุณมากเลยนะครับ”
“ยินดีครับ”
“ขอบคุณนะครับ ไว้โอกาสหน้ามาที่ร้านนี้อีกนะครับ”
“เอ่อ..ขอโทษนะครับ!”
“..ครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีครับ ตอนนี้งานของผมเสร็จแล้ว”
“ดีใจด้วยนะครับ^^”
“ไม่ทราบว่าร้านนี้..ปิดกี่โมงเหรอครับ”
“อืม..ความจริงปิดตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วแล้วครับ”
“..”
ซากุระใช้เวลาในการทำวิทยานิพนธ์นานกว่าที่คิดไว้ จนตอนนี้เป็นเวลาล่วงเลยลับฟ้าแล้ว เขาใช้เวลาได้เพลินมาก ๆ จนไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้างเลย
ซากุระนั่งบิดขี้เกียจก่อนจะคิดได้ว่าร้านนี้ปิดกี่โมงนะ ? เขากำลังนั่งเกินเวลาหรือเปล่า แถมเขายังมาอาศัยอยู่ที่นี่นานด้วย แถมที่กินไปก็มีแค่ลาเต้เย็นกับชีสเค้กที่เขาไม่เสียเงินอีก
เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา ก่อนจะหันไปถามคุณเจ้าของร้าน
ก่อนจะลอบมองไปที่เจ้าของร้านที่ตอนนี้กำลังหันมามองทางเขาอยู่เช่นเดียวกันก่อนจะยิ้มให้ ซากุระที่เผลอไปสบตาด้วย หน้าก็เริ่มขึ้นสีก่อนทำเป็นหันไปมองทางอื่น
“รสชาติถูกปากไหมครับ?”
“..ครับ”
สุโอเห็นปฏิกิริยาของคนผมสองสีก็อดไม่ได้มี่จะยิ้มอย่างดีใจ ถ้าที่เขาคิดไว้ไม่ผิดคือลูกค้าคนนี้ของเขาน่าจะชอบนะ
“งั้นทานให้อร่อยนะครับ ตั้งใจทำงานนะ”
ซากุระเริ่มดื่มลาเต้เย็นที่คุณเจ้าของร้านนำมาเสิร์ฟให้ มีความเข้มข้นของกาแฟรสชาติขมหน่อย ๆ แต่ก็มีส่วนผสมของนมที่ทำให้รู้สึกถึงความหอมมัน รสชาติไม่เข้มข้นมากนัก ทำเอาคนไม่ได้ดื่มกาแฟอย่างเขาต้องการที่จะลิ้มลองรสชาตินี้อีกครั้ง
18.10.2024 14:34 — 👍 0 🔁 0 💬 1 📌 0
ถ้าบอกว่าเป็นเทพบุตรหรือเทพเจ้าเขาปักหลักเชื่ออย่างแน่นอน
การที่มีคนทำอะไรให้เขาในช่วงเวลาแบบนี้มันทำเอาเขาใจฟูสุด ๆ ไปเลยแหละ
“ขอบคุณมากครับ”
แค่คิดซากุระก็เขินจนหน้าแดงแล้ว
สุโอมองภาพของลูกค้าตรงหน้าเขาและยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะปลีกตัวแยกออกมาเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนสมาธิของคนทำงาน
“นี่ครับ ลาเต้เย็นหนึ่งแก้ว หวังว่าจะชอบนะ”
“ขอบคุณมากครับ”
ยังไม่ทันที่คุณเจ้าของร้านจะเดินออกไป เขาก็วางชีสเค้กที่อยู่บนถาดเสิร์ฟลงบนหน้าเขา
“..ครับ? เราไม่ได้สั่งนะ”
“ผมแถมให้น่ะ เห็นหน้าคุณดูเครียด ๆ ลองกินขนมเพิ่มพลังนะ แน่นอนว่าไม่คิดตังค์ครับ”
เจ้าของร้านนี้..เป็นเทพบุตรไหมนะ ?
แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกเขาก็ต้องลองเข้ามาที่ร้านนี้แล้วลองถามดูก่อน ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ยอมตัดใจหอบงานไปทำที่มหาวิทยาลัยก็ได้
คุณเจ้าของร้านที่ทักทายเขาด้วยรอยยิ้มแถมยังให้เขาทำงานที่นี่ได้อีก ใจดีชะมัดเลย
ผ่านไปได้ไม่นานนักคุณเจ้าของร้านก็เดินมาพร้อมกับถ้วยกาแฟแก้วเล็กพร้อมกับชีสเค้กหนึ่งชิ้น
แล้วเขาก็มาสะดุดตากับร้านนี้
ตอนแรกเขาก็ลังเลว่าจะมาขอทำงานที่ร้านนี้ดีไหมนะ เพราะปกติแล้วตัวเขาไม่ค่อยดื่มกาแฟสักเท่าไหร่ ไม่ชอบความขมของกาแฟ แต่ถ้าเป็นพวกเค้กเขาก็ยังพอกินอยู่บ้าง ยิ่งช่วงนี้ยิ่งกินบ่อยเพราะค่อนข้างเครียดกับงานด้วย เลยต้องหาความหวานมาเข้าร่างกายหน่อย
ช่วงนี้ซากุระกำลังมีวิทยานิพนธ์ที่ต้องทำส่งในการจะจบการศึกษาแหละ นักศึกษาปริญญาโทอย่างเขาช่วงนี้นอนน้อยมาก และมีเรื่องเครียดตลอดเวลา เขากำลังหาข้อมูลการทำงานอยู่ดี ๆ หอพักของเขาดันไฟดับ !
เขาต้องส่งรายงานความคืบหน้าให้กับอาจารย์ภายในวันนี้ซะด้วย แต่ร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ที่เขาคิดจะไปนั้นดันมาหยุดวันนี้เสียอีก ทางเลือกอีกทางคือการหาร้านที่สามารถนั่งทำงานได้
“ผมไม่ได้จะว่าอะไรนะ อืม..งั้นเป็นเมนูแนะนำดีไหม ชอบทานหวานไหมครับ?”
ถ้านี่เป็นการดื่มกาแฟครั้งแรกของลูกค้าคนใหม่ของเขา เขาก็อยากทำเมนูที่เขาถนัดให้ดื่ม แต่ก็ต้องตามรสนิยมความชอบของลูกค้าด้วย
”ชอบหวานครับ“
“ได้เลยครับ งั้นรอสักครู่นะ”
“ได้ครับ นั่งริมนั้นได้เลยนะ”
สุโอผายมือเข้าไปที่ที่นั่งข้างในที่น่าจะเหมาะแก่การทำงานยาว ๆ ให้แก่คนผมสองสี
“ขอบคุณครับ..”
“อยากรับอะไรเพิ่มด้วยไหมครับ? ตอนนั่งทำงาน”
“อ่า..ขอกาแฟสักแก้วแล้วกันครับ”
“คุณลูกค้าไม่เคยดื่มกาแฟเหรอครับ?”
“..”
