Mārcus puer improbus

Faber malus instrumenta sua accusat.

Modum docendī mūtāre tibi opus est, ut discipulīs tuīs nihil prōsit.

Errat ratiō tua.

Veritas ex certamine emergi.

Proh dolor, falsos hostes impetis.

Ita vero!

militat omnes

hahahae! puer tantum sum quī nīdōs avium quaesītum ībō.

audiō hunc virum Hansum dē nōbīs librum scrīpsisse. mīrum.

audīvī eum togam ad amphitheātrum gessisse.

Coquus Quīntī amīcī meī, quī nōn frāter meus est, semper ēbrius est

Putō iūcundum esse Latīnum vulgārem legere

"Que" in sermōne vulgārī est coniūnctiō posterior, exemplī grātiā: "Pensō que bonum esset" versus "Putō quod/ut bonum sit"

cf - Hispanicē (hodiē): "Pienso que es bueno"

Avē, puer improbē!

Ego pensō que esseret delectōsum legere latīnum vulgārem...

Sed fortasse nimis Plautinum?

Narrātiōnem prīncipālem clāssicam servā, cum citātiōnibus dīrectīs interdum contrāctiōnēs adhibentibus ad colōrem?

Pendet ex tuīs cōnsiliīs dē lectōre ut opīnor

Sī stilum colloquentem quaerās neque nimis vulgārem, contrāctiōnēs parcē potius quam perpetuō adhibēre velīs.

Sed puer Rōmānus tantum sum...

Dē tē nesciō, sed nūllam pecūniam in saccō habeō

salve!

semper dīcō - nōlī ovem nigram in silvam īre sinere.

Iūlia mala rūrsus ōsculātur

Ecce! Iūlia nāsum foedum habent! Hahahae!

Dīcunt Sȳram fidē dignam nōn esse...

Quīntum in impluvium nōn impulsī. Mē crēde!

Māter et pater in vīllā Caeciliī pāvōnem edunt

Ad lūdum mihi eundum est. Posteā tē olēbō.

Minerva mihi arāneam dedit ut in lectō Iūliae pōnerem. hahahae.

Vesuvius semper tranquillus est praeter aprum

quis est numerus eōrum quī līberōs tuentur?

patris baculum celāvī. r.m. (maximē rīdeō)

Crās arbōrēs ascendēmus; quid malī potest accidere?

Quīntus est dweebus

Quīntus in impluviō natāns mē facit rīdēre