zeynepisgone

saçımdaki beyazlar geçen seneye kıyasla bu sene siyah çoğunluğa karşı yükselişte. dengeli ve demokratik bir dağılımdan “black lives matter” ayaklanmasına doğru hızla giden bir kargaşanın içindeyim. yaş almamızın altından bile o turuncu piç çıkabilir, bunu bir düşünün derim.

elbet ateş de bir gün kül olur, oysa hiçbir kül yanmaz yeniden. büyürken sevemediğiniz o yangını, var edemezsiniz sönerken.

aramızdaki seslerin söz olduğu insanları seviyorum.

bir yaz yolculuk özeti : yunanistanbul

“hamdolsun” morrissey vip biletlerimiz konsere ve mutluluğa açılan o kapıdan geçmemize 2 gün kala çöp oldu.
harbi yeah açık hava konserleri.

evet çok seviyorum. 🤍

kediler dışında hiçbir şeye tahammülüm kalmadı +1

güliver gelir de çamaşırlarını kurutmak isterse 2 havlu atılabilir denmiş gibi bir yapı.

kara komik bir yerden baktım sadece, that’s all

anladım onu zaten. ben başka bir açıdan komik buldum kendimce “bir insan olsaydın ve şu anda ağaçta olsaydın” diye başlayan da bağlayamadık. neyse, iyi uçuşlar :)

ne hikayeler vardır, tam rakıya oturulup dinlemelik

bu sarkazmı tahmin ettim tabi ama insan olarak şu saatte ağaçta olmanı ve bu tuhaflar ötesi duruma açıklık getirmeni gerçekten çok isterdim.

haklısın ama neden ağaçtasın asıl merak edilen bu?

kemal kımıldaroğlu

hayatımızı algoritmalar yönetiyor biri de kemal kıçıdaroğlu.

ahah evet ya, yalaktı o hakikaten 🤫

biz farklı dünyaların sörkıllarıyız.

aynen, alt katı epey izbeydi ama hep aşina olduğumuz insanlar gelirdi. çıkışta da eski bronx yapardık. hey gidi günlers :)

rezil çok var ya. bağdat caddesinde gecenin bir yarısı bisikletten düşüp yağmurun altında 2 saate yakın uyumuşum. çantamda ipad pro, bisikletim benden 1 metre öteye savrulmuş vaziyette. kimse hırsızlık yapmaya teşebbüs etmediği gibi yine aynı kimseler “kalk yerine yat” da dememiş. epic fail bir gece

pendor esnafları sene 1913 :)

merkezdeki gezegene doğru çekilen uydular gibi birbirinizin sörkıllarında tatlı tatlı uçuşmanız ve bu göksel haritayı servis etmeniz bir açıdan keyifli. buradan çıkan sonuçla farkettim ki ben daha çok kendi yörüngesinde varolan ve outcast bir yaşamı seçen kepler-442b gibiyim, yani bir ötegezegen.

nereye?

bir ikizler burcu kadını olarak, süratle duygu değiştirmenin bir sonucu da karşımdaki insanların “şimdi hangi personası devrede?” diye düşünürken tepki sürelerini kısaltmak zorunda kalmaları. o yüzden bir süre kişiliklerimden sadece birine yerleşip değişkenlerimi optimumda tutmayı planlıyorum.

orası da finlandiya sanırım :)

matchbox heralde.

-“alkol var mı?”
-“ne memuru alkol bey”

evet alegori diye bir kavram var ama ben kendisiyle fonetik olarak benzerlik taşıyan allegroyu ve taşıdığı anlamı daha çok seviyorum. madem hayat çok çabuk geçiyor, en azından neşesi bol olsun.

They have no gods. They work magic, and think they are gods themselves. But they are not. And when they die, they become dust and bone, and their ghosts whine on the wind a little while till the wind blows them away. They do not have immortal souls.

vakit nakittir, akit fuck it’tir.

The Call Of The Flow Asaf Avidan · The Call Of The Flow · Song · 2025

silahlarını kuşandın madem şimdi cesur ol. beni en kaygan, en kızgın, en yaz yerlerimden vur.