Kichiku ❇️ 1-F (Slow)

(ผมเป็นเพียง จอมเวทย์ ธรรมดา แสนใจดี)

#THK_RPG

" อ๊ะ? เธอเองก็หลุดเข้ามาที่นี่เหมือนกันหรอ? "

ภูติดอกไม้ที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยทักทาย

ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ [คุณ] จะเจอเข้ากับเครื่องเกมเก่าประหลาด ๆ ตกอยู่ตรงริมถนนทางเดินบนเกาะ พอคุณจับมันก็ได้เข้ามาติดในเกมเป็นเวลา 1 วัน ? ( เท่ากับ 1 ชม.ในโลกจริง ) จะทำไงดีล่ะ...?

สุ่มอาชีพในเกมตรงนี้ จิ้ม👉 bit.ly/thkrpg

(มาเปิดแท็กวาดเล่นค่ะ มาเล่นกันเยอะ ๆ น้า!)

เขาไม่เห็นฝนตั้งแต่เดินเข้ามา จึงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างสงสัย

เมื่อหญิงสาวแปลกหน้าก้มแนะนำตัว เขาถึงดึงสายตากลับมามองเธออีกครั้ง

"ชิมูระ..." ทวนชื่อเหมือนจดจำ

"โยชิวะ คิจิคุ"
"ฉันเอง ก็เพิ่งย้ายเข้ามาที่เกาะนี้เหมือนกัน"

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรเป็นพิเศษ เรียบนิ่งจนเหมือนแข็งทื่อ

"เธอเห็นฝนตั้งแต่เมื่อไหร่" ก่อนจะย้อนกลับไปสงสัยในจุดเริ่มต้นของท่าทาง

สายตานิ่งมองปริบๆ

"ประมาณ 15 นาที" ก่อนเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ที่นายจำฉันสลับกับคิตสึกิ"

มือยกขึ้นทัดผมกับใบหู เมื่อลมรอบตัวเริ่มพัดให้บรรยากาศเย็นลง
ใบหน้าที่เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่ใช่ ยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ไม่เจอกันตั้งนานแท้ๆ ถือว่าเก่งอยู่นะ"
"ฉันพนันไว้ว่าอย่างน้อยก็ 1 ชั่วโมงแท้ๆ"

"กีฬา?" ละความสนใจไปมองอีกที
"เธอจะเหม็นเหงื่อนะ" (...)

เขาให้ความเห็น ก่อนจะเงียบไปกับคำถาม "...เพราะพี่คิตสึกิ"
"เธอเคยอยู่ในชมรมนั้น ถ้าฉันเข้าไปชมรมเดียวกัน ก็อาจจะรู้อะไรขึ้นมาบ้าง?"

"..." เขาไม่ตอบทันที อาจจะเพราะลังเลกับการสันนิษฐานนั้นเช่นกัน

"ครับ"
"แต่ผมไม่มีข้อมูลอะไรเลย"

เขาแบมือที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างออกมาตรงหน้า ก่อนจะมองมันเงียบๆ

"ขอโทษที่ถามอะไรแปลกๆนะครับ"
ก่อนจะหุบมือทั้งสองลง แล้วเงยมองฮิเดกินิ่งๆ

"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ"

สายตาจ้องมองนิ่งๆ นิ่งอยู่หลายนาที ถึงค่อยเปิดปากพูด

"ไม่โดนดุหรอกครับ"
"ผมไม่เห็นคนเดินตรวจด้วยซ้ำ"

พยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

"บางที ยามที่นี่อาจจะไม่ได้ขยันอะไร"

เพราะระหว่างทางนั้นเงียบสนิท...เหมือนมีเขาอยู่บนโลกนี้คนเดียว

"?"

ทำไมถึงเลือกที่จะไม่ตอบตรงๆกันล่ะ-

แบมือรับลูกอม มองของกินที่ให้มาตาปริบๆ

"อืม" ก่อนจะพยักหน้าไม่ถามอะไรเพิ่ม "คงจะอย่างงั้น"

"งั้นฉันไปพักล่ะ..." สีหน้าดูเหนื่อยขึ้นจริง เขาแกะลูกอมเข้าปาก แล้วขอตัวเดินออกไปก่อน

(มาปิดโรลดีๆให้ค่ะ 😔)

(ต้องเอามาใช้สิครับ /ห้อยกระเป๋านักเรียนไว้)

"ไม่เป็นไร...แค่รู้สึกเหมือนเรียนหนักจนเห็นภาพหลอน...เลยว่าจะไปเอายาแล้วค่อยกลับห้องเรียน"

แอบมองอีกรอบ ยังเห็นชุดเดิม

"ชิฮารุ ฉันถามจริงๆ"
"ตอนนี้ใส่ชุดอะไร"

(...)

ไม่แน่ใจเลยว่ากับคนนี้ความจริงหรือภาพลวง

คิจิคุหรี่ตาลงคล้ายอยากตั้งสติ

"ไม่เป็นไร...นายกินเถอะ"
"แต่ ห้องพยาบาลไปทางไหนนะ.."

มือยกบังข้างขมับ เริ่มคิดว่าตัวเองป่วยจริงๆ

เอย์ชินกินคุกกี้ที่ได้มาจากรุ่นพี่ชมรมคหกรรมก่อนจะรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา

"หืม? อยากกินด้วยเหรอครับ?"

บางทีเบื้องหลังฟีลเตอร์สาวน้อยเวทมนต์ที่มองเห็นมันอาจจะเป็นชุดกระโปรงจริงๆก็ได้นะ(?)

คิจิคุกำลังหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาเปิดเพื่อเตรียมอ่าน

เหลือบมองคนตรงหน้าแค่ไม่กี่วิ

ทันเห็นภาพสะท้อนในกระจกสายตา
แต่มันเบลอเกินกว่าจะรู้ชัดเจน

ความสนใจจึงกลับมาที่ตัวหนังสือตามเดิม

"ป่าว"
"ฉันส่งใบสมัครเข้าชมรมไปแล้ว...ชมรมวิจัยสิ่งลี้ลับ"

"ฮิโยริล่ะ? ส่งใบสมัครรึยัง?"

(มั่ย)

(ดีใจที่เป็นเหตุผลให้ได้วาดค่-- )

ขณะกำลังเขียน เงาสายหนึ่งพาดทับกระดาษ

"?"

เขาหันหลังกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมาตั้งใจเขียนพู่กันอีกครั้ง

ไม่คิดมากอะไร

ส่วนเครื่องรางที่ได้รับ...เขาแค่ดูมันสักพัก ก่อนเก็บมันไว้ร่วมกับของสะสมจากชมรมอื่นๆ

ภาพเปิดรับสมัครสมาชิกชมรมเขียนพู่กัน จากนักเรียน ฮิคิงิริ คุอง ห้อง1-F @thk-kuon.bsky.social

#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม #THK_ชมรมเขียนพู่กัน

หยดหมึกคือเสียงสะท้อน… ปลายพู่กันคือจิตวิญญาณ
ทุกเส้นที่ขีดเขียน คือเสียงของหัวใจ
ทุกจังหวะที่วางลง คือศิลป์แห่งความสงบ

ร่วมถ่ายทอดตัวตนผ่านปลายพู่กัน
กับ ชมรมเขียนพู่กัน – 書道部

รายละเอียดของชมรม : bit.ly/3EouNE2
สมัครเข้าร่วมชมรม : bit.ly/4lzN2XB

[ กิจกรรมของชมรมเขียนพู่กัน - ข้อความถัดไป - ]

#THK_COMMU

“ เลือดบนตัวเธอ… สวยจังเลยนะ หืม? ผมพูดอะไรแปลกๆไปเหรอ? “

” กินลูกอมไหม? หวานนะ~ “
_____________

秋山 光祐| Akiyama Kousuke
186 / 72 | Y.3
ชมรมจัดดอกไม้

Doc. - bit.ly/3XDgWQE

โค โรล เวิ่น >> DM 24/7

กักคุรันในสายตาของเขาตอนนี้มันแปลกๆน่ะสิ...

"ไม่ครับ..เหมาะมาก" ในอีกแง่

"ขอตัวก่อนนะครับ..ผมรู้สึก มึนๆนิดหน่อย"

โค้งให้นิดหน่อยตามมารยาท ก่อนจะเดินแบบยกมือบังขมับ เหมือนกำลังเลี่ยงภาพหลอนรอบตัว

เขาเงียบอยู่นาน ดวงตาไม่สื่ออารมณ์จ้องมองอยู่แบบนั้น

จนกระทั่งพยักหน้า

"ผมล้อเล่นน่ะครับ จำได้สิครับ" ก็มีความหลังน่าจดจำขนาดนั้น-

"รุ่นพี่มาหาถึงห้อง มีอะไรรึเปล่าครับ?"

"เคยเจอเพื่อนสนิทของคิตสึกิไหมครับ?"

'เพื่อนสนิท' ที่มักเกาะติดเธอไปทุกที่
แต่กลับเหมือนไม่มีตัวตน

มองหน้าตาปริบ

รู้แค่นั้นคงดีกว่า (...)

"โยชิวะ...คิจิคุ ครับ"

เขานึกย้อนข้อมูลในบัตรนักเรียน คนตาไวพอจะจดจำได้อยู่บ้าง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่ฮิเดกิ"

ก่อนสีหน้าที่นิ่งสนิทมาตลอดดูจะเริ่มประหม่าขึ้นนิดหน่อย

"ผมไม่แน่ใจว่ารุ่นพี่จะรู้เรื่องนี้ไหม.." เพราะอีกฝ่ายเป็นเบาะแสเดียวที่มีอยู่ เขาจึงมีคำถามมากมาย

"ถ้าพูดตามตรง ฉันแค่ไม่เชื่อในคำสาป"
"อย่างน้อยก็ไม่เคยเห็น" และยังไม่เคยโดน

สายตามองผ้าเช็ดหน้าที่ไม่ถูกใช้งาน บางทีเขาอาจโดนรังเกียจ?

หรือ

"ที่เธอไม่ใช้มัน เพราะจะเก็บไว้ทำเรื่องที่ว่าจริงๆล่ะ?"

"ถ้าแบบนั้น...ฉันคงไม่ต้องช่วยเหลือใครในเกาะนี้แล้วล่ะมั้ง?"

คนบนเกาะนี้ล้วนไม่ปกติ ใช่ไหมล่ะ?

เป็นสิ่งที่เขาพอจะรู้เรื่องก่อนมาที่นี่อยู่แล้ว

แต่กับท่าทางที่เคลื่อนไหวราวเป็นผีสางซะเองนั้นเพิ่งเจอเป็นครั้งแรก ถึงแบบนั้นสีหน้าก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกไป

ระยะห่างยังคงที่

.o(น่ารัก)

"ขอบคุณครับ"

#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม #THK_ชมรมเย็บปักถักร้อย

กิจกรรมโปรโมทชมรม 'สุ่มของจุ๊กจิ๊ก จากชมรมเย็บปักถักร้อย'

"นี่! ไหน ๆ ก็เดินผ่านมาแล้ว ก็แวะสุ่มของเย็บปักสักชิ้นสิ เป็นผลงานของสมาชิกในชมรมพวกเราเองน่ะ"

ลิงก์ชินดัน: en.shindanmaker.com/1238242

Cr. @thk-sakie.bsky.social

#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม #THK_Sciclub

" รบกวนรับเอาไว้ด้วยนะคะ ถ้าเข้าร่วมกิจกรรมของเรา หรือเข้าร่วมชมรมด้วย จะขอบคุณมากๆ เลยค่ะ "

ริริกะในชุดเสื้อกาวน์ที่แสดงถึงความเป็นชมรมวิทยาศาสตร์ ยืนแจกใบปลิวให้ทุกคนที่เดินผ่าน แม้น้ำเสียงจะเรียบเฉย บวกกับสีหน้าที่ดูไม่เป็นมิตรนักตามปกติของเธอ

แต่นั่นก็ดูจริงจังเข้ากับความเป็นวิทยาศาสตร์ดีใช่ไหมล่ะ?

(มีต่อด้านล่าง ⬇️)

Cr. @thk-sakie.bsky.social

#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม

ในใบปลิวระบุถึงกิจกรรมการทดลองเปลี่ยนสีดอกกุหลาบ โดยใช้การวัดความเป็นกรด-ด่างด้วยอินดิเคเตอร์

นอกจากจะได้เรียนรู้วิทยาศาสตร์แล้ว ยังสามารถนำไปเป็นของประดับ หรือของขวัญได้ด้วย

สามารถโควทผลลัพธ์แล้วติด #THK_Sciclub ได้เลย

th.shindanmaker.com/1238261

(ขอบคุณรูปภาพทั้งหมดจากผปค. @thk-sakie.bsky.social นะคะ 🙇🏻‍♀️)

จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากเอาตัวเองไปอาบแสงแดด ไล่จับแมลง ปีนขึ้นที่สูง แต่เพราะยูระปีนต้นไม้ไม่เป็นก็เลยทำได้แค่นั่งจ๋องอยู่ใต้ต้นไม้อย่างนั้นแทน

อือ... ง่วงจังเลยน้า

คนกำลังจะลุกเงยหน้ามองคนที่มาหา

สบตาปริบๆเหมือนกำลังประมวลผล

"ครับ"
"ผมเอง"

ครุ่นคิดชั่วครู่ "ใครครับ?"

(รวดเร็วมาก เซมปายยยยย)

"รุ่นพี่...."

ขยี้ตาอีกทีนึงเพราะรู้สึกเคืองๆ บางทีเขาอาจจะนอนดึกเกินไป..

"ตอนนี้ใส่ชุดอะไรอยู่หรอครับ"

เช็คชัวว่าทั้งหมดนี่เขาเห็นคนเดียวแน่หรอ