もも

#OMTK_O2
#OMTKSS2_ปฐมนิเทศ

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ !“

เสียงสดใสพูดดังฉะฉานเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมห้องทุกคนหน้ากระดานดำ พร้อมภาชนะวาววับสำหรับทำอาหารในมือ

“ดิฉัน คุสุริ ฮารุ เลขที่ 3 ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ !”

ว่าจบก็โค้งให้อย่างนอบน้อมพลางสอดส่องสีหน้าสมาชิกห้อง 2 ไปด้วย

“เรามาทำชาบูต้อนรับเปิดเทอมกันเถอะเจ้าค่ะ !”

“พรุ่งนี้ดิฉันจะนำเตาปิ้งย่างมาด้วยเจ้าค่ะ !”

[ กิจกรรมชมรม ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ลงทะเบียนชมรม :: forms.gle/2Pg6Sac7fZHJ...

ตรวจสถานะชมรม :: docs.google.com/spreadsheets...

ระยะเวลาอีเว้นท์ :: 15 ม.ค. 2569 เวลา 18.00 น. - 19 ม.ค. 2569 เวลา 23.59 น

#OMTKSS2_ชมรม

#OMTK_O2
(เรียงตามเลขที่แถวละห้า 🥺🫶✨)

#OMTKSS2_BB

โมโมก้มมองกระดาษคำใบ้ในมือ สีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย ดวงตากะพริบช้า ๆ

“เป็นมนุษย์… ผมยาว…”

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเผลอหัวเราะออกมา

“ผมยาวมีตั้งกี่คนกันนะ…”

ปลายนิ้วจับมุมกระดาษแน่นขึ้นนิดหน่อย แต่รอยยิ้มกลับอ่อนลงอย่างอบอุ่น

“แต่ว่า… เขียนมาแบบนี้ ก็ดูเป็นคนใจดีจังเลย”

“แบบนี้โมโมต้องดูแลของดีๆแล้ว”

(ฮิบิกิ สมัยยังถูกเลี้ยงดูแบบเด็กผู้ชาย)

(น่ารักกกกก😭💗 น่ารักทุกคนเลยยย ความรู้สึกโดนบอมกลับเป็นแบบนี้เองสินะ🔥)

#OMTKSS2_ปฐมนิเทศ
คาบบ่ายไม่มีการสอน
อาจารย์ก็ปล่อยชิลแสนสบาย ถึงงั้นหน้ากระดานก็ยังต้องการคนออกมาแนะนำตัวล่ะ!

[โควตไปแนะนำตัวหรือติดแท็ค #OMTK_O2 เผื่อหากันง่ายขึ้น โรลเล่นเกมทำความรู้จักภายในห้องกันได้ตามสะดวก
BG drive.google.com/file/d/1IJYJ...
ปล.อย่าลืมเข้าแชทดิสไว้รับข่าวสารห้องเลือกที่นั่งนะ ✨ ]

(ดีใจที่ชอบนะค้าบ💐💕 เดี๋ยวลูกอื่นๆจะตามมาทีหลัง-)

(💕🥺 ดีใจที่ชอบนะค้าบ ไว้มาใหม่-)

(อดใจไม่ไหว เด็กๆทุกคนน่ารักเลยฝากระเบิดมาให้ทุกคน🥺🫶)

( ดีใจที่ชอบก้อนๆทั้งหลายนะค้าบ🫶💕 แต่ประโยคหลังแปลกๆ- )

( ระเบิดลง- ดีใจที่ชอบนะค้าบ🥺💕)

( ดีใจที่ชอบนะค้าบ🫶✨)

( แค่เจ้าก้าวเท้ามาอยู่ห้องเดียวกับข้า เจ้าโดนแล้วว💣💕)

( @iroha-omtk.bsky.social @luoshion-omtk.bsky.social @omtk-shione.bsky.social @chikao-omtk.bsky.social @suzune-omtk.bsky.social @chiasaomtkcommu.bsky.social @omtk-julian.bsky.social @satsukiomtk.bsky.social @dojima-omtk.bsky.social @sat0-omtk.bsky.social )

( @akira-omtk01.bsky.social @kenzaburou-omtk.bsky.social @omtkhikaru.bsky.social @sou-omtk.bsky.social @yoshiaki-omtk.bsky.social @minamotoseiya-omtk.bsky.social @tsubame-omtk.bsky.social @omtk-shizuru.bsky.social @sashio-omtk.bsky.social @omtk-itsuki.bsky.social @r-yoheiomtk.bsky.social )

( @katagiri-omtk.bsky.social @hoshino-omtk.bsky.social @kusuriharu-omtk.bsky.social @nori-omtk.bsky.social @kochinatsu-omtk.bsky.social @rizeomtkcommu.bsky.social @komyokiyoko-omtk.bsky.social @yone-omtk.bsky.social @yuutsuki-omtk.bsky.social @kagura-omtk.bsky.social )

(บอมปี1 ห้อง2 💣💣✨)

เธอหยิบของกินชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ ระหว่างสะพายกระเป๋า ก่อนจะขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“งั้น… โมโมไปต่อก่อนนะคะ”

ก่อนจะหันเดินออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ

“สู้ ๆ นะคะ ขอให้ร้านลูกค้าเยอะๆ ค่ะ”

พูดจบก็เคี้ยวของกินต่อ พลางเดินกลับเข้าสู่เส้นทางวิ่งต่อ

โมโมจัดของใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฟัง เธอพยักหน้ารับเบา ๆ รับรู้ได้ว่าบรรยากาศมันเงียบกว่าที่คิดนิดหน่อย

เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงสัยนิดหน่อย ภาพท่าทางแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอะไรบ้างอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณนะคะ”
โมโมพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้พยายามฝืนบทสนทนา

+

มือเล็ก ๆ เอื้อมไปจับลำต้นใกล้ตัว ค่อย ๆ ขยับตัวช้า ๆ ตามสไตล์คนที่ไม่ถนัดปีนป่าย ไม่รู้ชะตากรรมต่อไปจะเป็นยังไง แต่ถ้าการแข่งขันนี้จบลงเธอคงมีเรื่องเล่าอีกยาวและจดจำอาจารย์คนนี้ได้อย่างดีแน่นอน

( ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ สนุกมาก ลูกก็อึ้งผปค.ก็อึ้ง ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ โมโมโดนทิ้งบนต้นไม้555555 ไว้มาโรลกันอีกนะค้าบ✌️✨️)

ถึงจะบ่นแบบนั้น แต่สีหน้าก็ไม่ได้โกรธจริงจังนัก มากกว่านั้นคือ อึ้ง งง มากกว่า โมโมค่อย ๆ ก้มมองพื้นด้านล่างที่ดูไกลกว่าตอนแรกนิดหน่อย ก่อนจะทำหน้าจริงจัง

“บางที นี่อาจจะเป็นการฝึกที่ยิ่งใหญ่ ก่อนเปิดเรียนอะนะ(?)”

เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ เรื่องประสบการณ์ เรื่องเส้นชัย เรื่องการได้เห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น

“ถ้าเป็นแบบนั้น… ก็ต้องลองดูสินะคะ”

+

โมโมนั่งนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นไปหลายวินาที
ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง เหมือนหยุดทำงานพร้อมกัน

“อ้าว…?”

เสียงรองเท้าที่หายไปพร้อมเงาร่างของอาจารย์ทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวจริง ๆ ว่า
ถูกทิ้งไว้บนต้นไม้แล้ว

“อะ… อาจารย์คะ…?”

ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ความเงียบ กับป่ามืด ๆ รอบตัว
เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ให้ตัวเอง

“นี่มัน… แกล้งเด็กชัด ๆ เลยนะคะ…”

+

[ กิจกรรมปฐมนิเทศและพิธีกรรมชำระล้าง ]

รายละเอียดกิจกรรม : docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาอีเว้นท์ : 08 ม.ค. 2569 เป็นต้นไป *สามารถเล่นย้อนหลังได้*

#OMTKSS2_ปฐมนิเทศ
#OMTKSS2_พิธีกรรมชำระล้าง

วิดีโอเนื้อเรื่อง - "ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนโอะมะกะโทคิ" | Welcome to Omagatoki School.

พอกลืนคำสุดท้ายลงคอ เธอก็สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย เหมือนรวบรวมความกล้า ก่อนจะหันไปทางฮันด้วยสีหน้าเกรงใจแต่จริงใจ

“เอ่อ… อาจารย์คะ ช่วยพาลงข้างล่างหน่อยได้ไหมคะ”

เธอยิ้มบาง ๆ และหัวเราะแห้ง ๆ
“หนูคิดว่า… ถ้าอยู่นานกว่านี้ หนูคงจะไม่ถึงเส้นชัยแน่ๆ”

โมโมฟังแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เหมือนยอมแพ้ให้กับเหตุผลของอีกฝ่ายโดยดี

“ก็… จริงด้วยนะคะ”

เธอหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างขัดเขิน มือที่ยื่นข้าวปั้นค้างอยู่ชั่วครู่ก่อนจะดึงกลับมาเอง

“ถ้าอย่างนั้น โมโมกินเองก็ได้ค่ะ”

พูดจบก็ยกข้าวปั้นเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ เหมือนตั้งใจเก็บพลังให้ครบถ้วน ทั้งที่ยังแอบเหลือบมองพื้นด้านล่างเป็นระยะ ร่างกายนั่งเกร็งอยู่บนกิ่งไม้แบบคนไม่ค่อยคุ้นกับความสูงนัก

+

📌 #OMTK_CommuSS2

“มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยังมีชีวิตอยู่และไม่ว่าต้องแลกมาด้วยอะไรผมก็ยอม“

“ถ้าคุณไม่ถือสา.. ขอผมบันทึกรูปนี้ไว้ได้ไหม? ผมแค่ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้เลือนหายไป“
_____

Ebihara Naoto - เอะบิฮาระ นาโอโตะ

Y.2 | M-2 | ชมรมถ่ายรูป

17y | 174/60
_____

Doc : shorturl.asia/XRScT

[ โค/โรล/เวิ่น dm 24/7🤲 ฝากเจ้าเด็กขี้อายคนนี้ด้วยค่ะ💖 ]

แต่ถึงอย่างนั้น มือที่กำข้าวปั้นไว้ก็ยังไม่ปล่อย โมโมยื่นมันขึ้นมาอีกครั้ง แม้ตัวเองจะยังมึนอยู่

“…แต่เอ่อ หิวมั้ยคะ อาจารย์”

น้ำเสียงยังซื่อเหมือนเดิม แต่ยังไม่ยอมแพ้ก็ยื่นให้อีกรอบ

“บนนี้… น่าจะกินได้เหมือนกันนะคะ”

โมโมหัวเราะแห้ง ๆ เบา ๆ พยายามตั้งสติ ทั้งที่ในหัวว่างเปล่าไปหมด

“มัน… เร็วมากเลยค่ะ อาจารย์…”

เธอสูดหายใจลึกหนึ่งที ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาปนทึ่งจริงใจ ก่อนจะตอบ

“ก็..อ่า สนุกแบบตกใจค่ะ”

“แต่หนูกลัวตกต้นไม้มากกว่านิดหน่อยแล้ว มันจะปลอดภัยจริงๆใช่มั้ยคะ..“

เธอยิ้มแห้งและมองบนพื้นก่อนจะหันไปมองอาจารย์อีกรอบ

+

โมโมนิ่งค้างไปทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับยังประมวลผลไม่ทันว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

“…เอ๊ะ…?”

รอยยิ้มที่ค้างอยู่บนหน้าเหมือนถูกแช่แข็ง ดวงตากะพริบถี่ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองพื้นดินที่อยู่ไกลกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

เธอค่อย ๆ เอามืออีกข้างไปจับกิ่งไม้ไว้แน่น เหมือนเพิ่งนึกออกว่าตัวเองควรยึดอะไรสักอย่าง สีหน้าเริ่มมีแววตื่นตระหนกเล็กน้อยปนงงงัน

“…เมื่อกี้ หนูขึ้นมาได้ยังไงคะ”

+