20/12: D-Day!!! วันที่บอกลาWalking Bootและไม้ค้ำ ไม้ก็คือคืนหมอเลยแบบไม่มีเวลาให้เตรียมใจจ ไปหาหมออีกคนก็เดินแบบกระดึ๊บๆไป กลับบ้านก็เดินแบบช้าๆ🐛🐛🐛 ช่วงนั้นคือไปไหนก็ทุกคนรอผมด้วยย ผมไม่มีไม้ไม่มีรองเท้าเฝือกก็จริง แต่ยังเดินเร็วไม่ได้จ้าาา

17-19/12: ลองยืนแบบไม่ใส่รองเท้าและก็ลองเดินในห้องนอนแบบไม่ใส่bootและไม่ใช้ไม้ มันน่ากลัวแต่ก็รู้สึกดีนะ ดูใกล้ความจริงว่าเราจะหายแล้ว ดีขึ้นเยอะเลย ก่อนหน้านี้คือวางเท้าราบไปกับพื้นยังไม่ได้เลย

17/12: พี่นักกายภาพให้ผมเดินเท้าเปล่าแบบไม่ใส่boot! แล้วเขาก็สอนเดินเพราะท่าเดินผมคือบ่ได้เลย เดินเป็นแมลงก้นกระดก สอนวิธีก้าวขาใหม่ คือเริ่มเรียนวิธีเดินใหม่เลย สารภาพว่านี่คือลืมไปแล้วว แต่ก่อนเราเดินยังไงนะㅠㅠ บวกกับกล้ามเนื้อหายไป และร่างกายลืมเพราะไม่ได้ใช้นาน มีความเจ็บมาอีก ทำให้ท่าเดินมันแปลกมากกก เจ็บส้นแบบสุดๆๆๆ

4/12: เจอคุณหมอ ดัดขากันต่อไป อีก2อาทิตย์มาถอด ดัดขาคือความทรมานขั้นสุดดดด😭 ช่วงแรกๆคือดูไม่เห็นผลเลยย ท้อมากกกก
14/12: ออกซ่าจ้าาา เปิดประสบการณ์ไปดูคอนฯแบบนั่งรถเข็น ทุลักทุเลสุดๆ ขอบคุณเจ้หลินและสตาฟทุกคนที่ช่วยผมในวันนั้น🙇‍♀️
ตั้งแต่เข้าเดือน12มาก็เดินในบ้านแบบไม่ใช้ไม้แล้ววว+เริ่มๆพยายามก้าวข้าม ไม่ได้ก้าวชิดๆ(ยาก🥲 อะไรที่เป็นช่วงแรกคือยากหมด..มันเจ็บอะ)

24/11: เพื่อนมาหาที่บ้าน👯‍♀️🥹
ตั้งแต่20/11ก็ไม่มีส้นในbootแล้ว แต่คุณหมอก็ยังใส่bootต่อไปอีก4สัปดาห์
20/11-20/12นัดไปกายภาพรัวๆ(แต่ก็อาทิตย์ละ2ครั้งเพราะกายภาพbasemฮอตมาก) และก็เริ่มเดินๆไปไหนมาไหนในบ้านแบบไม่ใช้ไม้ค้ำ+walker แต่ออกไปข้างนอกยังใช้ไม้อยู่(เพราะไม่ค่อยอยากทำความสะอาดbootเยอะ😅) ดีที่ได้หยิบจับอะไรเอง อิสระเริ่มกลับมา🥹แม้จะเดินไปแบบก้าวชิดๆก็ตามม

20/11: เริ่มทำกายภาพ!
23/11: ได้ลองไปธาราบำบัดด้วย! ตอนแรกว่าจะไปลองดูให้รู้เฉยๆ555 แต่พอทำเสร็จก็รู้สึกว่าดีแฮะ น่ามาอีก คือได้เดิน+ยืนเท้าเปล่า(ในน้ำ)ในรอบ2เดือนน🥹 ขนาดเดินในน้ำยังเจ็บอยู่เนยย
ทำให้รู้เลยว่าสเตจฝึกเดิน/เปลี่ยนจากรองเท้าเฝือกเป็นรองเท้าปกติมันไม่ง่ายแน่ๆ ฮือออ แต่ผมจะสู้! อยากกลับไปเป็นปกติไวๆ

19/11: ลองเดินแบบไม่ใช้ไม้!! เดินได้ด้วย แบบ5-6ก้าวว🥹
ก่อนหน้านี้ก็เคยลองเดินแบบไม่ใช้ไม้ดู แต่ขาขวามันไม่ยอมก้าวตามมาแบบยกตามมาไม่ได้🥺 เพราะต้องลงน้ำหนักที่ขาซ้าย พอลงซ้ายมากๆก็เจ็บเลยไม่กล้าเดินหนักเข้าไปใหญ่ แต่วันที่19/11ลองฮึบดู อดทนต่อความเจ็บหน่อย แล้วก็...เย่ เดินได้~🚶‍♀️🥹

22/10-20/11: ใส่walking boot+เสริมส้นในบูท4ชั้นแล้วค่อยๆเอาออกที่ละชั้น แล้วก็เริ่มลงน้ำหนักที่ขาซ้ายได้แล้วด้วย เริ่มจาก20%แล้วค่อยเพิ่มเรื่อยๆ วีคแรกๆคือทรมานไม่ต่างจากเฝือกเลยย เพราะยังต้องใส่นอน🥲 หลังๆเริ่มชิน ยังดีที่เป็นบูทแล้วได้ถอดตอนอาบน้ำ ขาได้โดนน้ำในรอบ1เดือน💦😭 แต่น่องคือลีบเลยจย้าา เพราะไม่ได้ใช้เลย กล้ามเนื้อหาไปเลย55

ใช่ๆ ต้องเอาหมอนรองไว้ ยกขาสูงไว้ แต่พอวางตรงๆก็จะกดทับแผลเลยมีปัญหาทุกวันเลยต้องนอนยังไงง😣

ตอนนี้ถอดเฝือกแล้วๆ แต่ข่าวร้ายคือยังต้องใส่รองเท้าเฝือกนอนต่อไป55555 ยังดีนัที่ปรับสายรัดรองเท้าได้เลยไม่แน่นขาเท่าตอนใส่เฝือกก

บันไดลดการขึ้นลงเหลือแค่เช้ากับเย็น+ย้ายห้องนอนมาชั้น2เลยยังโอเค แต่ช่วงหนึ่งเดือนนี้ทรมานสุดคือตอนนอนเลยㅠㅠ ไม่รู้จะนอนท่าไหนดี ท่าไหนก็ไม่สบาย🥲

อยู่จนเบื่อเลยยย🥹 จริงๆในแพคเกจผ่าตัดหลังผ่าให้นอน2คืน แต่ขออยู่ต่อจนหายปวด แหะๆ😅 พ่อบอกว่าดีกว่ากลับมาทรมานที่บ้าน อยุ่รพเขาให้ยาแก้ปวดได้

Timeline
21/9: ตีแบด>เจ็บขาลงน้ำหนักไม่ได้คิดว่าขาพลิก/เตะขาตัวเอง(อันนี้ทุกคนบอกว่างั้นเลยเออออตามเขา แต่ในใจก็ยังไม่เชื่อว่าจะเตะตัวเอง)
22/9: รู้ว่าไม่ได้เตะขาตัวเอง รู้ว่าเอ็นร้อยหวายขาด..MRIครั้งแรกในชีวิต
23/9: หมอโทรมาคอมเฟิร์มผล ขาดจริง
25/9: วันขึ้นเขียงผ่าตัด😅
24-29/9: อยู่รพ.จุกๆ5คืน🥲
29/9-22/10: ใส่เฝือกอ่อน
22/10: ได้เปลี่ยนเป็นwalking boot🎿

よろしくー(@☆ㅅ☆@)！！