reyda

Belim çalışabileceğim kadar iyileşmediği için vicdanımı rahatsız etmeyen bi tatil gününe döndü gün. Bi noktada kulaklıkla müzik dinlerken baktım kalkmış keyiften dans ediyorum. 'Dansla fizik tedavi' falan diye düşünürken camdan polis arabasının ışığını gördüm; bizim apartmana yaklaşıyor.

İlk defa timeline akıyor. Hem de güzel akıyor!

Memleket izin vermedi.

Evet, zor iş.

Bu ara otantikliğe takıldım. Kendin olma klişesinin ötesinde özgürleştirici ve canlandırıcı bir hal olur gibi hissediyorum. Diğerlerinin düşüncesini önemseme ya da anlamlandırma alışkanlığında değişiklik yapmayı gerektiriyor. Bu da çok zor ve nasıl bir değişiklik? Sınır nerede?

Prestijli denilebilecek bir yerde sergi gezmek asla vakit kaybı değil. Beğenirsen zaten iyi, beğenmezsen de o işlerin sergilenebilmiş olması kendi üretimlerine ya da üretme isteğine daha az yargılayıcı yaklaşmanı sağlıyor.

Çaresizliğin avuntusu.

X'ten çıktım. Deactivated.

İlk kar, yalnız yaşam vs. düşüncelerine hazırlanıyorken bi telefonla hastane lobisinde kuzenlerim annelerini kaybedecekler mi diye bekliyorum.

15 dakikada kış mı gelir??!

Günaydın. Yeni gün bi şekilde ferah oluyor ya. En fazla sen onun tazeliğinden faydalanamayacak bir durumda oluyorsun. Bunu hatırlamak lazım, özellikle akşamları.

İki dakika dinleneyim diye oturduğum koltuktan kalkabilirsem işten eve gelmiş olacağım. Atölyeden çıkınca dışarıda takılmaz da eve gelirsem bu beyaz koltuk engeline takılıyorum. Üstümü falan değiştirmeden oturup 3 saat kalkmadığım oldu ya. (Salondan çıkmadan bi viski koymuştum, yalan olmasın).

Sesi kapatmayı unutmuşum, kalite de çöpe dönmüş. Bluesky acemiliği diyelim.

Ev yemekçisinde güzel menü umarken Mutlu'da döner teklifiyle gün döndü. Hava tam çalışmalık. Bakalım.

Ben bu sabah yaşamımı pek anlamlı kılamadım. Kırk saat uyanmakla sonra kitapla oyalanarak direndim. Artık kalkıp atölyeye gidiyorum. Günden isteğim arkadaşlar dışında kimseyle 30 saniyeden uzun konuşmak zorunda kalmadan tornada oturabilmek. Ve belimi ağrıtmaması. Ve ev yemekçisinde iyi menü olması.

The room next door'da Faulkner'dan yaşamı anlamlı kılanlar bağlamında bahsedilince okumamış olmaya hayıflanmıştım. İkinci sayfadayım. Kendi dilinde okunması gereken kitaplardan olduğundan şüpheleniyorum.

🥂

Her yerde de konuşulmuyor ki. Alakasız starry night göndermesi olmadan da yeterince itici bir tabak.. Bi de 380 lira vericem şuna. Baya üzgünüm şu an. (Malzemeler kaliteli, mekan sahipleri tatlı. Haksızlık olmasın).

Bir mühendislik fakültesi havası olmaya başladı benim feedde. Kadınlar nerede?

"Hey Levi, what do you wanna eat today?"deki Levi'ın hayatı nasıl olacak diye merak ettim birden.

Sanırım icq.

Cevap yazmıştım, silinmiş. Takipten demek istemiştim de kötü veya hadsiz şakaydı sanırım, anlaşılmayınca pişman oldum. :) Geri alayım.

Herkes mutsuz ya da huzursuz. Ben niye değilim? Tüm koşullarım müsait oysa ki.

Çabuk sıkıldım.

Takipten. Kısa şakaydı. Kötüymüş anlaşılmadığına göre. Geri alayım.

Kendimiz mi çıkıyoruz? Nasıl oluyor?

Beni her takip edeni takip etmek istiyorum ama sadece kişisel hesaplar ilgimi çekiyor. Çeşitliliğe burada merağım yok. Benzer bakış açısında olduğumuzu düşündüğüm ya da benden iyi bakan kişileri takip edeceğim.

İçerik toplayıcı hesapları özellikle takip etmemeye karar verdim.

🥂

+1

Twitter'ın ilk zamanlarında herkes güvenilirdi. Mention'laştığın herkesin gönül rahatlığıyla görüşebileceğin kadar düzgün olduğunu bilirdin.

Burada da aynı histeydim sonra f.tö m.tö bi şeyler okudum.

Kurtulamıyor muyuz?

90'lar hissini arayüz engelliyor bende ama her girdiğimde Twitter'ın ilk zamanlarının nostaljisini yaşıyorum.