Öz'ün Şifası

Görmek de cesaret ister.
Yargıdan çıkıp kalpten bakmak,
kırılmışlıkların içinden adaletle konuşmak.
Ama işte orada başlar gerçek şifa.
Çünkü haklı ya da haksız değil,
Hakk’a yakın olmak iyileştirir insanı.

Ama onun da bir “hak” taşıdığını, bir sebebi, bir hikmeti olduğunu fark etmektir.Ve ne zaman ki birini görmeyi bırakırsın,
ne zaman ki sadece kendine odaklanır, kendi yarana sarınırsın
işte o an gözlerin değil, egon karar verir.+

"Sendeki hakkı görürsen Haklı, görmezsen haksız olursun."
Hakikat, yargının ötesinde bir görmeyi çağırır kalbinden.
İçgörüyle, tevazuyla, yüreğin gözleriyle bakabilmeyi.
Birini haklı görmek, her zaman onun davranışını onaylamak değildir.+

Görmekle Başlar Her Şey

İnsan çoğu zaman adaleti dışarıda arar.
Kimin haklı olduğunu tartışır, ölçer, biçer, yargılar.
Ama asıl adalet içeride saklıdır…
Çünkü her karşılaşma bir aynadır.
Ve bazen, karşındaki insanda seni öfkelendiren şey,
kendinde görmeye tahammül edemediğin bir parçandır.

Gerçek dönüşüm,başkasının alanında değil, kendi iç tapınağında gerçekleşir.
Ve o tapınak, yalnızca sen merkezindeyken parlar.

⚜️🐉

Oysa özgürlük, kimseyi dışlamadan ama kendini de kaybetmeden kendi ruhsal alanında merkezlenebilmektir.

Özgürlük, dönüşümün katmanlarını kendine ait ritimle, sevgiyle, zarafetle
açığa çıkarmaktır.

O kafes görünmez zincirlerden oluşur:
Onay beklentisi, suçluluk, fedakarlık,
ve başkalarının duygularına fazlaca empatiyle bağlanmak…

Başkalarının enerji alanından aldığımız etkiler bizi kendi merkezimizden uzaklaştırıyorsa, kendimizi bir kafese koymuşuz demektir.

İnsan da kendi yolculuğunu da pişerken öğrenir: sonuç değil, süreçtir asıl doyuran. Parçaların bir araya gelişi, sende bir tat bırakır bu tat, yaşamın içinden süzülen hakiki lezzettir.

Çaban, sabrın ve dikkatle kattığın her dokunuş; yalnızca bir sonuç değil, ruhunun yansımasıdır aslında. Çünkü bir yemeği eşsiz kılan şey, sadece onun tadı değil, pişerken içine karışan niyetin de sıcaklığıdır.+

Hayat, kimi zaman pişen bir yemeğe benzer. Her şey, kendi zamanında eklenir içine ne bir eksik, ne bir fazla. Aceleyle karıştırdığında tadı bozulur; sürecin içine girdiğinde ise içine işleyen bir koku yayılır ortalığa: emeğin kokusu, sevginin kokusudur bu esasında.+