R.S.

恋に落ちる瞬間

ในวินาทีที่เธอหันมา พูดด้วยน้ำเสียงอันมั่นคงว่าพวกเราจะมีชีวิตรอด

โลกของผมก็ได้เปลี่ยนไปอย่างแท้จริง

“โดนตัดเพื่อนล่ะค่ะ”

“เธอบอกว่าฉันน่ารังเกียจ แย่ที่สุด…น่ะ”

“ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ฉันก็ปฏิบัติกับเธอไม่ได้แย่นี่คะ? ไม่เคยแม้แต่ซ่อนเครื่องดักฟังหรือกล้องไว้สังเกตด้วย”

“หรือเพราะเรื่องของAซังที่ย้ายโรงเรียนเพราะหาหลักฐานว่าฉันแอบตามสังเกตไม่ได้เหรอคะ? ทั้งคู่ไม่ได้สนิทกันสักหน่อยนี่?”

“…อืม ยากจริงๆด้วย การมีเพื่อนที่ยอมปล่อยผ่านงานอดิเรกของฉันน่ะ”

รินะ ชุดฮู้ดที่ใส่ปกติ(หมายถึงปกติเวลาทำเรื่องลับๆล่อๆ) กับชุดบลูสแควร์เต็มยศ

อ๊ะ แต่ที่จริงก็ไม่ใช่ว่านอกจากรินะ จะไม่มีลูกคนอื่นที่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่ำหรอก เกรซนี่ก็ใช้ได้เลย

แต่กรณีเกรซเป็นเพราะความรู้สึกในฐานะมนุษย์มันต่ำน่ะสิ จะคอมม่อนเซ้นส์หรือศีลธรรมมันก็เลยไม่ค่อยมี แต่เพราะมีเอนด์ ทุกวันนี้เลยยังพอเป็นคนปกติได้ ขอบคุณเอนด์ที่ทำให้โลกสงบสุข

“เดิมที ถ้าคนแบบพวกเรามีของอย่าง ’ความรู้สึกผิด‘ ล่ะก็ คงจะไม่มาถึงจุดนี้หรอกค่ะ“

”จะเพิ่งมารู้สึกอะไรอย่างนั้นเอาตอนนี้ มันน่าตลกออก“

คิดว่าส่วนอดีตของรินะที่เคยวางไว้ออกจะดีเกินไปหน่อย หมายถึง มันจะสบายไร้อุปสรรคเกินไป

ก็เลยคิดว่า เมื่อก่อนคงมีบางคนที่รู้สึกตัวว่าโดนรินะสตอล์ค ถ้าถาม เจ้าตัวก็คงยอมรับทีเล่นทีจริง แต่ “ไม่มีหลักฐานสักหน่อยนี่?” เพราะรินะระวังเรื่องพวกนี้มาก สุดท้ายก็ไม่มีใครเคยเอาผิดได้จะๆ

…ยิ่งคิดยิ่งนิสัยแย่ลงเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้จะให้เป็นคนดีแต่แรกอยู่แล้ว เพร่ะงั้นก็ไปให้สุดเลยเหอะ

“ถ้ามันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์อย่างนั้น ก็คงจะดีสิคะ?”

“รุ่นพี่มิคาโดะออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

“? คิดว่าฉันไม่รู้เหรอคะ”

“ก็เห็นตั้งแต่รุ่นพี่ฟื้น เธอก็ไม่เคยเหยียบเท้าเข้าไปเยี่ยมเลยนี่? แถมถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ใช่ว่าเธอคงเป็นคนแรกๆ ที่โผล่ไปแสดงความยินดีที่รุ่นพี่ออกจากโรงพยาบาลเหรอ?“

”นั่นมันไม่ใช่หน้าที่คนอย่างฉันนี่คะ“

”หลบหน้าอยู่รึไง?”

“อาโอบะห่วงฉันด้วยเหรอคะ?”

“เปล่า แค่สงสัยว่า คนอย่างเธอก็รู้สึกผิดเป็นด้วยสินะ…น่ะ”

”ฮ่ะๆ“

เพราะงั้นถึงในบรรดาออริจะมีพวกคลั่งรักหลายคน แต่ไม่มีใครอาการหนักเท่ารินะอีกแล้ว

แถมไม่มีใครจะเห็นดีเห็นงามกับทุกอย่างของอีกฝ่ายเท่ารินะด้วย เพราะคนอื่นน่ะยังมีเส้นศีลธรรมกั้นไว้…

ถ้าว่ากันแล้ว ถึงรินะจะนิยามว่าความรู้สึกต่อมิคาโดะของตัวเองคือความรัก แต่ไม่พูดถึงเรื่องเป็นความรู้สึกแบบโรแมนติกรึเปล่า มันก็ไม่ได้มีแค่ความรักแน่ๆ

โดยเฉพาะช่วงที่จมดิ่งสุดๆ มันมีส่วนผสมของความคลั่งไคล้และเทิดทูนบูชา เหมือนกับคนคลั่งลัทธิ เหมือนกับข้ารับใช้ที่เชื่อฟังกษัตริย์โดยไม่โต้แย้ง บ้าคลั่งขนาดนั้นแหละ

รินะไม่มีอดีตที่เป็นปม ไม่มีอะไรบีบบังคับ แถมโดนเตือนตั้งแต่ครั้งแรกแล้วว่าตัวเองทำเรื่องผิด

แต่ยังทำต่อ ไม่มีความรู้สึกผิดหรืออะไรทำนองนั้น ไม่มีความเห็นใจต่อคนอื่น ขอแค่ได้ตอบสนองความสนใจตัวเอง

อย่างนั้นแหละ

ชอบสร้างลูกที่มีส่วนนิสัยไม่ค่อยดี แบบที่ถ้ามีปมก็มักจะเป็นเพราะทำตัวเองส่วนนึง แต่ก็ไม่ค่อยมีใครทำตัวแย่แบบผิดกฎหมายและศีลธรรมเท่าไหร่ ถ้าจะมีคนทำ หลายคนก็ทำเพราะเป็นหน้าที่หรือสถานการณ์

ยกเว้นรินะ

เมื่อคืนปาดๆรูปรินะแล้วก็คิดว่าปรับดีไซน์ฮู้ดหน่อย ไปๆมาๆ ค้นพบว่า ทำไมเราไม่ใส่หน้ากากฟันฉลาม

จีเนียส ทำไมถึงไม่เคยคิดถึงไอเทมนี้มาก่อน

ถ้าพูดถึง ออริกินทามะอย่างคิตะกับซาโยริก็เป็นอีกคู่ที่มีความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ถูก…

ซึ่งอะไรแบบนี้ถ้าอ่านจากคนอื่นจะพูดทันทีเลยว่า นี่มันความรักชัดๆ แต่พอมาจากตัวเองก็ อืม ไม่รู้อ่ะ

อาหารที่เกรซชอบที่สุดคือสตูว์ฝีมือเอ็นด์ เพราะนั่นคืออาหารปกติมื้อแรกที่ได้กินหลังหนีออกมา

ทั้งที่จริงๆ เอ็นด์ไม่ได้ทำออกมารสชาติมหัศจรรย์อะไรเลย แต่ความทรงจำได้ปรุงแต่งรสชาตินั้นให้กลายเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดสำหรับเกรซเพียงคนเดียว

เพราะงั้นเด็กในบ้านถึงไม่มีใครมีคู่สักคน ถึงแม้จะมีคนที่ความสัมพันธ์น่าสงสัยไม่น้อย แต่ก็เป็นแค่นั้น

ถ้านี่เป็นเรื่องของคนอื่นแล้วเจอคนที่ความสัมพันธ์แบบเอ็นด์กับเกรซ คงตบโต๊ะบอกว่าแฟนกันชัดๆ แต่พอเป็นลูกตัวเองดันคิดไม่ออก

เป็นคู่ที่คิดมานาน จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืออะไร เป็นเพื่อนที่สนิทและไว้ใจกันมากที่สุด เป็นผู้ช่วยเหลือของกันและกัน เป็นคู่หูที่คงจะอยู่ข้างกันไปตลอดกาล

คำถามเดียวคือ นี่คือความรักในเชิงโรแมนติกรึเปล่า?

เอ็นเดียร์ กับ เกรเซียส
คู่หูในเรื่องราวที่อยากเขียนสักวัน

ไวลด์ ลูกศิษย์(แต่งตั้งตัวเอง)ผู้เคารพบูชาฟรีดพอๆกับความอิจฉาต่อใครก็ตามที่ดูสนิทหรือได้รับความสำคัญจากท่านอาจารย์ :

มันควรเป็นข้า!!

เห็นมังฮวา the last adventurer มีฟรีดโผล่เลยแวบไปส่อง คนที่เป็นตัวเอกมีแหวนของฟรีด แถมเพื่อนบอกว่าน่าคงถูกฟรีดเลือก

แล้วก็เลยคิดถึงปฏิกิริยาของลูกชาย

โชโกะ > คางาริ(อุซามิมิ)

“ทฤษฎีสะพานแขวนครับ…ฮ่ะๆ ตอนแรกก็คิดอย่างนั้น แต่ไม่ใช่หรอก ผมคิดว่าตัวเองผิดหวังกับผู้คนและโลกนี้มากจนเป็นความเกลียดชังแล้ว”

“แต่คางาริคุงบอกว่า…ผมผิดหวังเพราะยังคาดหวัง ยังใยดีโลกนี้ เลยอยากให้เขารอดแค่คนเดียวก็ยังดี—แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะเราจะรอดไปด้วยกัน…น่ะ“

รินะ > มิคาโดะ

“ไม่มีจังหวะที่ชัดเจนหรอกค่ะ…แต่คิดว่าหัวใจของฉันสั่นไหวเป็นครั้งแรก ก็คือตอนที่ได้รู้ตัวตนของมิคาโดะคุง ตอนที่ได้รับฟังแผนการ ตอนที่แสงสนธยาตกกระทบใบหน้าของเขา—หลังจากนั้น พอได้เฝ้าสังเกตมิคาโดะคุงไปเรื่อยๆ ฉันก็คิดว่านี่คือความรัก?”

จะว่าไป ก่อนหน้านี้เจอหัวข้อยูเมะ ประมาณว่าตกหลุมรักแคนอนได้ยังไง

มูจบไปแล้ว แต่สตอรี่ในหัวยังไม่หมดอ่ะดิ คงหาเวลาเวิ่นแหละ

ที่จริงสตอรี่ขาดอันนึง

คือต้องมีตอนเคลียร์กับมิโยะ อยากให้เป็นโรลดูเอลกันด้วย

แต่ขี้เกียจแล้วอ่ะ

ถ้าไม่ได้อยู่ๆ เกิดมีไฟขึ้นมา คิดว่ารูปของมิดาเระคงหมดแค่นี้แล้วแหละ…

ย้อนลงเพราะก่อนหน้านี้ขี้เกียจเข้าแอค

รูปตอนงานรร. ชาวบ้านเขาใส่ชุดเอส แต่เราใส่หน้ากากพอ

ส่วนอีกอันเป็นรูปโรลดูเอลอันสุดท้าย ไปยืนพูดกับการ์ดอยู่ตรงท่าเรือ