🐈‍⬛

/วันนี้เนื้อตัวมอมแมมเพราะถูกรุมมา
/สาเหตุมาจากใบหน้านิ่ง ๆ ที่ดูเหมือนจะหาเรื่องคนอยู่เรื่อย

/พรุ่งนี้คงต้องใส่แมสก์ไปโรงเรียนเสียแล้ว

/ไม่ชอบแผลเลยจริง ๆ

#ปากครองทัวร์ท่องหัวหิน

📍หัวหิน
@baobeipkw.bsky.social @bluelandscapepkw.bsky.social
(ขออนุยาดบาเริ่ดทีเดียว2คนค่ะ เนิ้ดแท้เนิ้ดปลอมแอดหัวหิน)

เออๆแว่น

🫳🏻

📣 ประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อและ รหัสนักเรียน 📌

กรณีรายชื่อตกหล่นหรือหาไม่เจอสามารถพิมพ์ชื่อ ลำดับการวิ่งมาที่แชทคอมมูได้เลยครับ

ลิงก์ดูรหัสนักเรียน : docs.google.com/spreadsheets...

เฟบเดม

/วันนี้ผีเข้า
/ยอมกดโพสต์แล้ว

กลุ่มสาระการเรียนรู้แนะแนว ขอเชิญชวนนักเรียนร่วมตอบแบบสอบถาม เพื่อใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาหลักสูตร และเตรียมความพร้อมเข้าสู่ระดับมหาวิทยาลัย มาค้นหาเส้นทางสู่อนาคตที่ใช่กันเถอะ!

pakkhlongwitthayakhom-faculty-poll--bbengcanthr.replit.app?fbclid=IwY2x...

เผลอแสบตา

pin 🧷 #PKW_commu *⁠.⁠✧

— เข็มทิศ ; Thanathit Wijitbanjong
m.5 ; sport - sci ૮⸝⸝ ⸌̣ ﻌ ⸍̣ ⸝⸝)ა🐾

doc; bit.ly/4bgZx7W
( talk | co-op | role ; mention,dm 24/7 )

“อ่าฮะ”

“เป้ยด้วย กลับดี ๆ”

บอกลาแล้วหิ้วถุงเค้กกลับหอพักตัวเอง ใช้เวลาพักหนึ่งก็ถึง

ทักแชทไปส่งอิโมจิ 👍🏻 เพื่อเป็นการบอกว่าเขาถึงห้องแล้ว

( ขออนุญาตตัดจบตรงนี้เลยนะคะ ขอบคุณน้องเป้ยที่พาแมวยักษ์ตัวนี้ไปเที่ยวด้วยนะคับ 🫶🏻 )

“กลับเลยก็ได้”

ใจจริงก็อยากจะนั่งเล่นกับแมวที่นี่ต่ออีกหน่อย แต่อีกใจก็คิดถึงพวกแมวจรแถวหอพักตัวเองด้วย

ว่าจะแวะไปให้อาหารสักหน่อย

“กลับก่อนนะไอ้พวกอ้วน”

พูดกับแมวบนตักแล้วก็แมวตัวอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัว ยังคงเสรีบุลลี่แมวต่อไป

ก็มันอ้วนจริง ๆ ใครจะอดใจไหว

พอเห็นเป้ยลุกออกไปก็เผลอทำหน้าจ๋อยเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะโกรธหรือน้อยใจที่เขาไม่ไปกินข้าวด้วย

ปืนก้มลูบแมวบนตักและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อก็ต้องเงยหน้ามองเพื่อนสลับกับถุงที่บรรจุกล่องเค้กไว้

ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้รับของโปรดของตัวเอง ปืนรับมาถือพร้อมจ้องเค้กไปด้วย

เขาเอ่ย “...ขอบคุณ” เสียงแผ่วแต่ดังมากพอให้ได้ยิน

โดนขอร้องก็เริ่มรู้สึกกดดันแปลก ๆ ปืนหลุบตามองต่ำ กำลังคิดว่าควรจะเอายังไงต่อดี

"กินไม่หมดมันเปลือง"

ไม่ใช่ข้ออ้าง แต่พิจารณาดูแล้ว เขากินไม่หมดแน่นอน จะห่อกลับไว้กินต่อตอนเย็นก็กลัวจะไม่อร่อยแล้ว

“หรือแยกกลับตอนนี้ดี ?”

ไม่ใจอ่อนง่ายเสียด้วยสิ

ร้อน

“เราไม่กินข้าวเที่ยง”

“แต่นั่งเป็นเพื่อนได้”

ปกติเขาไม่ทานมื้อเที่ยงอยู่แล้ว แต่ถ้าอีกฝ่ายหิวมากเขาก็สามารถนั่งเป็นเพื่อนได้

“ร้อนเกิน”

มองสภาพอากาศแล้วไม่น่าไหว ยิ่งเสื้อผ้าที่ปืนใส่ค่อนข้างจะมิดชิด ขืนเดินทั้ง ๆ ที่แดดเปรี้ยงแบบนี้คงได้เป็นลมแน่

“จะกินอะไร”

ถอนหายใจอีกรอบ เหนื่อยที่จะเถียงด้วยแล้วเลยเลือกที่จะไม่สนใจคนข้าง ๆ แทน

ปืนก้มตัวไปอุ้มเจ้าแมวสีดำเมี่ยมขึ้นมาวางบนตัก มันนั่งนิ่งไม่ไหวติงสักพักก็เริ่มเคลื่อนไหวด้วยการนวดตัก ปืนแค่นหัวเราะ ลูบหัวกลม ๆ ของมันไปหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว

“จะไปไหนต่อไหม”

ให้ความสนใจกับแมวบนตักจนพอใจแล้วถึงหันไปถามเพื่อนร่วมห้องต่อ

“ขอบคุณ”

รับถ้วยขนมมาจากอีกฝ่าย เริ่มลงมือป้อนทีละตัวแถมยังมีการสั่งพวกก้อนด้วยว่าให้เข้าคิวมารับขนม มอง ๆ แล้วเหมือนครูกำลังให้ขนมเด็กอยู่

“อะไร”
“ก็มันอ้วนจริง ๆ”

ไม่สนใจเพราะไม่ยอมรับว่าตัวเองเหมือนหัวหน้าแก๊งแมว เสรีบุลลี่แมวอ้วนได้เริ่มขึ้นแล้ว

ตัวไหนรับขนมแล้วปืนก็ลูบหัวเกาคางเป็นการให้รางวัล

🫳🏻🐈🐾

ป้อนขนมแมวเสร็จก็ป้อนขนมตัวเองต่อ พอได้ทานของหวานก็อารมณ์ดีเชียวล่ะ

และสายตาที่เอ็นดูเวลาจ้องมองก้อนขนเดินได้ ด้วยใบหน้าที่ดูคล้ายแมวของปืน (ที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) ทำให้พวกแมวเหมียวชอบเข้าหาอยู่บ่อย ๆ

“น่ารัก”
“อ้วนทุกตัวเลยแฮะ”

วันนี้ได้เติมแมวแล้ว วันหน้าก็อยากเติมหมาบ้างจังแฮะ

ถ้าเป็นสถานที่ที่คนไม่เยอะแบบวันนึ้เขาก็จะยอมตกลงไปเที่ยวเล่นด้วยอีก อย่างน้อยก็ไม่ต้องหมกตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวัน

“สีหมอก” ปืนอ่านป้ายชื่อก่อนจะจ้องหน้าเจ้าเหมียวแล้วนึกสงสัยว่ามันเหมือนเขาตรงไหน

“เพ้อเจ้อ”

คำพูดติดปากถูกหยิบยกมาใช้อีกครั้ง พนักงานอวบอ้วนเริ่มแวะเวียนมาที่โต๊ะพวกเขาไม่ขาดสาย

พอเป็นสัตว์แล้วปืนดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งการใช้เสียงสองพูดคุยกับพวกมัน

+

ปืนมองหน้าอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ถ้าไม่อยากเจอคนจะมากับเป้ยเพื่อ”

ว่าจบก็ถอนหายใจอีกรอบก่อนจะเลิกสนใจคนข้าง ๆ แล้วก้มตัวลงไปลูบเจ้าแมวอ้วนกลมบ้าง

ด้วยความที่บรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบปืนเลยได้ยินสิ่งอีกคนพูด เรียวคิ้วขมวดอีกครั้ง

“อะไรนะ” แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ปืนผงกหัวเอ่ยขอบคุณเพื่อนที่เอาน้ำกับขนมมาวางไว้ให้ ดวงตาก็มองตามอีกฝ่ายที่เลือกนั่งห่างจากเขา ปืนขมวดคิ้ว

ไม่คิดว่าจะทำตามที่บอกจริง ๆ แบบนี้สำหรับปืนแล้ว เขาไม่นับว่ามาด้วยกันหรอกนะ

เขาเลยเลือกที่จะลุกขึ้น หยิบแก้วน้ำกับขนมตามไปนั่งด้วยแทน

“มาด้วยกันแต่แยกกันนั่ง บ้าเหรอ”

บ่นตำหนิอีกฝ่ายไป ไม่นานก็มีพนักงานตัวกลมเดินมาเอ็นเตอร์เทนลูกค้าวัยมัธยมสองคนด้วยการเอาหัวไถขาไปมา

เดินไปที่เคาน์เตอร์กับเพื่อนก่อนจะขยับไปยืนซ้อนด้านหลัง

“เป้ย สั่งให้หน่อย”

ทุกครั้งที่ออกมาคนเดียวเขามักจะสั่งอาหารหรือพูดคุยกับคนแปลกหน้าได้ แต่เมื่อไหร่ที่ออกมากับเพื่อน ปืนมักจะมอบหน้าที่นั้นให้เพื่อนเสมอ

“เอาอะไรก็ได้.. ที่มันมีช็อกโกแลต”

ยืนรอจนอีกฝ่ายสั่งเสร็จแล้วค่อยเดินไปหาที่นั่งที่ค่อนข้างจะหลบมุมเล็กน้อย

วันนี้จะมาบอก10ข้อดีของการมีแฟนเปนนักบอล

ปืนเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ที่ค้างอยู่หน้าเกม เขาปัดมันทิ้งก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเข้าที่เดิมของมัน

“ไม่นาน”

ดูจากสภาพอีกฝ่ายแล้วน่าจะรีบวิ่งมาเขาเลยยืนนิ่ง ๆ สักพัก รอให้เพื่อนหายเหนื่อยค่อยเข้าไปในคาเฟ่ด้วยกัน

ปืนมองซ้ายมองขวา สำรวจรอบร้าน เห็นแมวก็อมยิ้มเล็กน้อย มีแต่ตัวอ้วน ๆ

( ตุวจิ๋ว 🫳🏻 )

#สมัยอ้ายPKW

/ ลงภาพแบบไม่มีแคปชั่น แล้วก็หายไปเลย /

👍🏻

#PKW_COMMU 📌
______________________________

ลูก้า อาเดรียน เดอลาครัวซ์ l ลูก้า,ลุค 🍰
ศิลป์ - ญี่ปุ่น ม.4
______________________________
Co,role > dm
📁doc : shorturl.asia/gWuci

พี่ เท่หรือไม่ ตอบ

ก็หล่อหมด