Sad

خیلی همین دقیقا.

اینفلوئنسرهای ایرانی خارج از کشور بار دیگه نشون دادن چقدر پهن مغزن. ویدئو ساختن که ویدئو کهریزک دروغه.
چقدر تباهن. چقدر اشغالن. ملت دارن کشته میشن این ابله ها توهم توطئه دارن. بمیرم برای مردم که اسیر این ابله ها شدن.

مستند ترانه علیدوستی رو دیدم و نیاز داشتم یه جایی راجع بهش حرف بزنم.
که این زن چقدر درسته، چقدر قویه، چقدر تفکر بزرگی داره. چقدر قشنگه ❤️ و در طول همه سال های فعالیتش قدم به قدم برای آزادی، برای عقایدش تلاش کرده و جنگیده. صرفا تحول یه لحظه ای نبوده.
از همون اول بزرگ بوده و جنگیده.

تو ان قضیه فرق گذاشتن بین بچه‌ها، وقتی اونی باشی که بیشتر هواشو داشتن، خیلی حس بدیه و عذاب وجدان ابدی میاره.
حالا من حد وسط بودم، به اندازه اون دو تا محبوب نبودم ولی از بقیه وضعم بهتر بود. باعث میشه از خودم بدم بیاد.

تک تک اعضای خانواده ‌ام دچار مشکل شدن
خودم هر روز بیشتر تو افسردگی غرق میشم.

آنقدر نمیام اینجا، که هر دفعه اپ رو باز میکنم اول چندین دفعه کرش میکنه تا باز شه

اضطراب داره منو میکشه. تو مسیری دارم قدم برمیدارم که تهش هیچ نقطه روشنی نیست. نمیدونم چیکار کنم.

این قضیه که هیچی نشدم هر روز بیشتر از قبل واسم روشن میشه و کم کم باید کاملا تسلیم بشم.

اینکه تایم‌لاین خالیه و مطلقا هیچی نیست که بخونم واقعا اذیت کننده است.
من نیاز دارم بخونم تا بتونم بنویسم.

چقدررررررررر خوبه 😍😍😍😍

کاش اجازه رو داده باشی. کار نیمه تموم نمونه.

دلم میخواد شوهر خواهرام رو مثل چی کتک بزنم.
و این قضیه احساس لحظه‌ای نیست، ده ساله که این حس رو دارم.

بعدش عذر‌خواهی کرد و تعظیم کنان استعفا داد یا نه؟

ساعت سه کلونازپام خوردم و هنوز اثری نکرده و الان ۴:۱۵ صبحه.
قدم اول مبارزه فعلا با شکست مواجه شد.

امشب بهم گفت تو هیچ وقت تسلیم نمیشی.
حقیقتا خیلی خسته‌ام و توان مبارزه ندارم. ولی دلم میخواد حرفش جادو کنه و من دوباره بجنگم. البته از صفر باید شروع کنم ولی میخوام بجنگم.

من همه انگیزه‌هام رو از دست دادم.
به زور جلو میرم.
از وضعیتم خسته ‌ام. از زندگیم خسته‌ام. تکلیف هیچیم روشن نیست هیچ وقت 😔

تایم لاینم خالیه. یه دونه پست از افخم فقط هست.
چیشد یهو؟

بعضی وقتها به این فکر میکنم که پس بچه چی؟
سریع وضعیتم رو مرور میکنم و میگم چه غلط‌ها
سن و سال هم که خب هر روز پیرتر میشم.

کتاب این اینفلوئنسره رو مسخره میکردم و میگفتم کدوم احمقی اینو میخونه. همونو بهم کادو دادن.
کجا تر زدم که به اینجا رسیدم ؟

من نمیدونستم یار داری. چقدر قشنگید ❤️❤️

من چند ماهه سفت و سخت ورزش میکنم به هدف آب کردن شکم. آب که نشد چاق ‌تر هم شدم

غم میون دو تا چشمون قشنگم لونه کرده.

از یکی مشورت گرفتم و خوب و با حوصله جوابم رو داد. آنقدر که آدم حسابیه. دلم میخواست بهش بگم بای ‌ د وی خیلی هم دلم برات تنگ شده و چقدر حیفه که آدم حسابی مثل تو دیگه ایران نیست. ولی روم نشد.
کاش خودش بفهمه.

من دوبار سعی کردم از توییتر معلم زبان پیدا کنم هر جفتش ناموفق بود. یکی واسه مکالمه که جلسه اول رو کنسل کرد و بعدش دیگه خبری ازش نشد. منم بی‌نظمیش زد تو ذوقم. دومی هم بدتر از اولی همش پلاس توییتره یه رایتینگ چک نمیکنه. یه عمر کلاس زبان نرفتم. خواستم خیر سرم رایتینگ رو اصولی کلاس برم. اونم انگار نمیشه

غم بزرگ رو به غواصی تبدیل کردم

❤️❤️❤️

رسیدم خونه کتاب دیپ لرنینگ گودفلاو رو که یکی دو سال پیش خریده بودم و نرسیده بودم بخونم رو ورق زدم. دیدم من معادلات و جزئیات ریاضی و همه چیز رو تو کمتر از دو هفته خوندم و یادگرفتم و نوشتم و ایده دادم و روش پورپوزال نوشتم. فصل به فصل جلو رفتم و گریه کردم. خیلی دلم واسه خودم سوخت. خیلی زیاد😔

یه طومار واست نوشتم

سوختیم و کسی آدم حسابمون نکرد

😍❤️