W.ร่มสีขาว

สเกจ
#ไมค์โจ๊ก #マイジョカ #Mikejoker #麦裘

เกือบพลั้งมือให้เขาเยดกัน

555 จริงมั้ยคะ โดนอ่านความคิดได้อีกแล้ว คุณยูอยู่ใต้เตียงเราปะเนี้ย!?

พระเอกหนังntrก็ต้องถูกntrนั้นแหละนะ

"ฉันชอบนายที่สุดรู้มั้ย ชอบใบหน้านายแบบนี้ที่สุด"ไมค์มองใบหน้าแดงก่ำและอิดโรยอย่างพอใจก่อนจะอุ้มอีกคนขึ้นวางบนชักโครกช้าๆ

"เราคงต้องอยู่ที่นี่อีกยาวแล้วล่ะ"ไมค์ยิ้มออกมา

ในขณะเดียวกับแชทของโจเซฟก็มีแจ้งเตือนจากโจ๊กเกอร์ว่า

'ผมคงไม่ได้ไปกินข้าวแล้วล่ะครับรุ่นพี่ พอดีติดธุระด่วนน่ะ...'

.
.
.
Fin

ริมผีปากหนาต้องแตะสัมผัสกันเบาๆก่อนที่ลิ้นร้อนจะกอบโกยความหอมหวานในโพลงปากของกันและกัน

"ไมค์..."เสียงเล็กๆดังกระเส่าเรียกชื่อคนรักเบาๆอย่างโหยหา

การแลกลิ้นแสนเร่าร้อนและหนักหน่วงดำเนินไปอยู่สักพักก่อนที่โจ๊กเกอร์จะเริ่มเหนื่อย

เสียงหอบครางเล็กๆดังเตือนให้อีกฝ่ายหยุดเพื่อพักหายใจ

ไมค์ถอนจูบมาช้าๆ น้ำลายสีใสยืดยาวเป็นเส้นจากริมฝีปากของกันและกัน

"ฉันชอบนายนะ ชอบมากไม่อยากยกให้ใครทั้งนั้น"ไมค์พูดทำใบหน้าออดอ้อนเหมือนลูกหมาขี้เหงา

"อื่อ ฉันเองก็ชอบนายเหมือนกัน"โจ๊กเกอร์ตอบอย่างเคอะเขินแต่ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องโกหก

เมื่อความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ด้วยกันความรู้สึกที่เหมือนกับว่ามีแรงดึงดูดต่อกันและกันก็เกินควบคุม

ไมค์ค่อยๆเคลื่อนบนใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสและผสานกันอย่างหนักแน่น

ไมค์ค่อยเงยหน้ามองอีกฝ่าย

"เพราะคิดว่านายจะทิ้งฉัน ปล่อยให้ฉันอยู่ลำพัง ฉันก็เลยออกมาเพื่อหนี...หนีความจริงที่ว่าฉันกำลังโดดเดี่ยว..."โจ๊กเกอร์ก้มหน้าหลบสายตาจากอีกฝ่าย

ไมค์ถอยออกเล็กน้อยให้อีกฝ่ายพอเคลื่อนไหวได้แต่ก็กอดร่างสวยๆนี้ไว้ไม่ห่าง

"จริงเหรอ"ไมค์มองใบหน้าอีกฝ่าย

โจ๊กเกอร์ผงกหัวรับช้าๆ

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้เหงา"ไมค์ว่าพลางเลือนมือขึ้นมากอดที่แผ่นหลังบางของอีกฝ่าย

โจ๊กเกอร์ไม่รู้เลยว่าไมค์เป็นคนแบบนี้ แต่ดูจากคำพูดที่เหมือนจะชมแต่ก็โกรธในเวลาเดียวกันบอกว่าอีกฝ่ายสับสน

เขาเองก็เป็นแบบนี้ในช่วงที่ตกหลุมรักไอดอลหญิงคนหนึ่งเช่นกันและทางเดียวที่จะทำให้อีกฝ่ายหายได้คือ

"ไมค์ ฉันขอโทษ"

การยอมรับผิด และสารภาพความจริง

"จริงๆแล้วฉันเหงามากเลย"โจ๊กเกอร์พูดก่อนค่อยๆกอดร่างหนาที่ดันเข้ามา

"เพราะนายไม่ตอบแชท และวันนี้ก็เป็นวันแห่งความรัก"

"ไมค์ มันไม่มีอะไรเลยฉันมากับพี่เขาเพราะว่าง"โจ๊กเกอร์ตอบ

"ฉันเห็นกับตา เห็นนายกำลังป้อนป๊อปคอร์นให้ไอ่หมอนั้น ทำไมมือเล็กๆสวยๆของนายต้องเข้าใกล้มัน ทำไมร่างบางๆน่าทะนุถนอมต้องแนบชิดกับมัน ทำไมผมสวยๆส่งกลิ่นหอมต้องเปื้อนด้วยกลิ่นน้ำหอมแปลกๆของมัน ฉันไม่ชอบเลย"ไมค์พร่ำเพ้อออกมาเหมือนคนเมาแต่ไม่มีกลิ่นเหล้าจากตัวเขาสักนิด

โจ๊กเกอร์รู้ทันทันทีว่ามันคืออาการหึงหนักจนวิตกจริต

"ไมค์ฟังก่อนนะ ฉันแค่มาเที่ยวตามประสาเพื่อนไม่ได้..อือ.."โจ๊กเกอร์ตกใจอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายดันตัวเข้ามาใกล้และซุกหน้าลงบนไหล่ของเขาเบาๆเหมือนเด็กขาดแม่

"ฉันดูแลนายไม่ดีเหรอ?"ไมค์ถามช้าๆ ถูหน้าลงบนไหลเล็กเบาๆ

"ไมค์มันอึดอัด..."โจ๊กเกอร์หอบเพราะอากาศเริ่มร้อนบวกกับการถูกบีบอัดชิดกำแพงแบบนี้ทำให้เขารู้สึกหายใจลำบาก

"ทำไมนายถึงอยู่กับหมอนั้น ทำไมกัน...?"ไมค์ยังคงครวญคราง

เขาสาบานว่าเห็นคราบน้ำตาหยดเล็กๆบนแก้มสีพีชที่มีกระของอีกฝ่าย

"ทำไมต้องโกหกกันด้วย"ไมค์พูดก่อนกดแรงลงบนตัวของอีกฝ่าย โจ๊กเกอร์ถอยไม่ได้ ที่นี่ทั้งเล็กและอึดอัดเกินสำหรับคนสองคน

"ฉัน..แค่กลัวว่าจะไม่ใช่นาย..."โจ๊กเกอร์ตอบเสียงสั่น

"ไม่จริง นายโกหกเพราะอยากอยู่กับหมอนั้นใช่มั้ย?"

'หมอนั้น!?'โจ๊กเกอร์ตกใจ จริงๆอีกฝ่ายรู้แต่แรกแล้วว่าเขามาที่นี่กับใคร เพราะงั้นไมค์ถึงดูโกรธสินะ

"ทำไมต้องโกหก"เสียงกระซิบดับขึ้นด้านหลังของโจ๊กเกอร์ก่อนที่คนตัวเล็กจะรู้ตัวเขาก็ถูกคนลากขึ้นไปในห้องน้ำและลงกลอนปิดสนิท

"ไอค์!?(ไมค์)"โจ๊กเกอร์ตะโกนเสียงอู้อี้เพราะตอนนี้เขาถูกชายผมบลอนด์ที่เขารู้จักดีดันตัวติดผนัง ใช้มือหนาปิดปากเขาไว้แน่น ใบหน้าอีกฝ่ายคาดเดาอะไรไม่ได้ ทั้งดูเหมือนคนโกรธ กลัว เหงา วิตก และเศร้า

"ไมค์...?"โจ๊กเกอร์ค่อยๆจับมือที่ลดแรงลงช้าๆ"เกิดอะไรขึ้น?"

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายขี้หึงขนาดไหน ไมค์เคยมีแฟน2-3คนก่อนมาเจอเขาและไม่เคยมีข่าวว่าเขาหึงแฟนหนักจนก่อปัญหา แฟนเก่าของเขาทุกคนก็บอกว่าไมค์เป็นคนน่ารัก บางทีอีกฝ่ายอาจโดนแฮคมือถือ

'เกิดอะไรขึ้น นายโอเคมั้ย?'โจ๊กเกอร์ถามเพื่อเช็ค

'นายอยู่ที่ไหน?'

ยังเป็นคำถามเดิมที่อีกฝ่ายถามมาตลอด2ชั่วโมง

'อยู่บ้าน'โจ๊กเกอร์ตอบเพื่อเลี่ยงปัญหาและหากว่าเป็นคนไม่ดีมันก็จะไม่รู้ตำแหน่งจริงๆของเขา

"นี่มันเหี้ยไรเนี้ย!?"โจ๊กเกอร์อุทานออกมาหลังแชทของไมค์เด้งขึ้นไม่หยุด ตลอดทุกๆหนึ่งนาทีตั้งแต่ที่เริ่มดูหนัง

เมื่อเขาเปิดแชทและขึ้นข้อความว่าอ่านแล้วแชทของไมค์ก็เหมือนจะหยุดลง

"คือฉัน.."โจ๊กเกอร์กัดฟันเขาไม่รู้ว่าควรตอบอีกฝ่ายว่ายังไง ทำไมแชทถึงเป็นแบบนี้ อีกฝ่ายมีปัญหาเหรอ? หรือกำลังสติแตกจากเรื่องอะไร ถ้าบอกว่ามาเที่ยวกับรุ่นพี่แบบนี้จะเป็นเรื่องใหญ่กว่ามั้ย

หลังจากเปิดเน็ตขึ้นมาเสียงแจ้งเตือนจำนวนมากก็ถาโถมใส่เขามากที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้น

'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์!'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'
'โจ๊กเกอร์อยู่ไหน?'

"เราไปกินข้าวกันต่อมั้ย?"โจเซฟเอ่ยถาม

"เอ๋ แต่..."โจ๊กเกอร์ลังเลเล็กน้อยที่จะไปต่อกับอีกฝ่าย

"เรามีธุระต่อเหรอ?"

"ก็เปล่าครับ"

"งั้นไปกินข้าวกันนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเราเอง พี่มาร้านโปรดอยู่แถวนี้ไอศกรีมอร่อยมากๆ เราไปกับพี่เนอะ"

"ค...ครับ"โจ๊กเกอร์ตอบช้าๆ"งั้นผมขอไปเข้าห้องน้ำแปบหนึ่งนะครับ"

"โอเค พี่รออยู่ข้างนอกนะ"

คนตัวเล็กเดินไปเข้าห้องน้ำและก็อยากเช็คโทรศัพท์ด้วย

โจ๊กเกอร์เดินออกจากโรงพร้อมโจเซฟ

"เป็นไงบ้าง สนุกมั้ย?"โจเซฟถาม

"หนังไม่เมคเซ้นส์เลยสักนิดครับ พระเอก นางเอกทำตัวแปลกๆ"

"อะไรกันพี่ว่าออกจะโรแมนติกนะ"

"ตรงไหนกันครับ"โจ๊กเกอร์ส่ายหัว

ในชีวิตจริงไม่มีทางที่จะเกิดเหตุการณ์แบบที่พระเอกนางเองเข้าไปติดอยู่ในห้องแคบๆได้หรอ

โจ๊กเกอร์ส่ายหัว

"ผมเหมือนได้ยินเสียงคนเรียก"โจ๊กเกอร์กล่าวก่อนพยายามหันไปมอง

"พี่ไม่ได้ยินเลยนะเราฝาดหรือเปล่า"โจเซฟกล่าวก่อนเดินจุงมืออีกฝ่าย

โจ๊กเกอร์รู้สึกคาใจเล็กน้อยแต่ก็คิดในแง่ดีอย่างที่อีกฝ่ายพูด

ใครจะเรียกเขาได้กัน เขาแทบไม่มีเพื่อนแถมคนที่อยากให้เรียกที่สุดคงไม่มาทางมาที่นี่ได้หรอก

'ก็หมอนั้นมีงานต้องทำนิ'

เวลาผ่านไปจนหนังจบ

เพราะเขาละเลยหรอ หรืออีกฝ่ายแค่มาเที่ยวตามประสาคนรู้จัก

ในวันวาเลนไทน์เนี้ยนะ

ความรู้สึกตื่นตระหนกแทนที่ด้วยความโกรธ ไมค์พยายามเดินเขาไปหาคนทั้งคู่แต่เหมือนจะช้าไป

"โจ๊กเกอร์! โจ๊กเกอร์!"ไมค์พยายามเรียกแต่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน

แม้จะพยายามทั้งเรียกหรือเดินฝ่าไปแล้วแต่คนทั้งคู่เดินเขาไปในโรงหนังก่อนที่ไมค์จะถึงตัว

ป็อปคอนในมือให้หน่อย

"รุ่นพี่ก็กินเองได้แท้ๆ"โจ๊กเกอร์บ่นแต่ก็ทำตามที่ขอแต่โดยดี

"ก็กินแบบนี้อร่อยกว่า"โจเซฟหัวเราะก่อนย้ายเรียวนิ้วขึ้นมาลูบหัวอีกฝ่ายแทน

ทั้งหมดอยู่ในสายตาไมค์ เขารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดที่อกซ้ำ

พวกนั้นกำลังมาเดทกัน โจ๊กเกอร์ของเขากำลังมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น

จริงอยู่ที่เราไม่ได้มีสถานะชัดเจน แต่ก็เรียกได้ว่าใกล้คบกันเต็มที่แล้ว แต่..ทำไม

แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ไมค์คิดว่าจะละสายตาออกจากอีกฝ่ายแต่เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นกำลังเดินไปหาใครหัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นศัพท์

เขาไม่เห็นหน้าของคนที่มากับโจเซฟ แต่ว่าร่างเล็กๆ ชุดสีดำที่เหมือนไม่อินกับเทศกาล และผมสีแดงสดเหมือนเชอร์ลี่สุกนั้นจะเป็นใครไปได้อีก

"โกหก..."ไมค์พยายามเดินเข้าไปใกล้

"เราไปกันเถอะนะ"โจเซฟสัมผัสไหล่คนตัวเล็กเบาๆก่อนขอให้อีกฝ่ายช่วยป้อน

"แหวนเงินสักคู่จะดีมั้ยนะ"ไมค์งึมงำกับตัวเอง เขาเดินออกมาจากร้านปัจจุบันเดินเบียดเสียดกับพูดคนก่อนจะสั่งเกตเห็นชายผมเงินที่ยืนอยู่ไม่ไกล

'หมอนั้น โจเซฟสินะ วันวาเลนไทน์มาดูหนังกับสาวหรือไง'ไมค์มองตามคนตรงเข้า เขาพอรู้ว่าหมอนี้สเน่ห์แรงแม้จะไม่เข้าใจก็ตามว่าทำไม ในสายตาเขาอีกผ่านเหมือนเสือผู้หญิง และไม่ชอบใจนัก

เขายุ่งจนไม่มีเวลาให้อีกฝ่าย ทั้งที่วันนี้เป็นวันพิเศษ จริงๆเขาเตรียมของขวัญตั้งแต่วาเลนไทน์ที่แล้วแล้ว แต่ก็ไม่ได้ที่ถูกใจสักที พอคิดว่ามันจะดีแล้วเขาก็เจอของใหม่ที่คิดว่าดีกว่า บทสรุปสุดท้ายคือไม่ถูกใจสักอัน

'ให้ตายสิ แบบนี้คงต้องเตรียมดินเนอร์ไว้ชดใช้แล้วสิ'ไมค์คิดแผนการ เขาคงไปหาอีกฝ่ายพร้อมของขวัญไม่ทันบ่ายนี้ เพราะงั้นไมค์เลยติดสินใจที่จะซื้อของขวัญแล้วมอบให้อีกฝ่ายที่ภัตตาคารหรูแทน

'ตายสิ งานเยอะ คนเยอะชะมัด วันนี้พวกคนควรอยู่บ้านแล้วจัดกันทั้งวันทั้งคืนไม่หรือไง'ไมค์บ่นในใจเมื่อทางเดินในห้างอึดอัดเกินจะเดินไปมาอย่างสบาย เขาแต่งตัวปกบิดใบหน้า ทั้งแมช ทั้งแว่นตา เพียงหวังให้ออกมาเดินช็อปปิ้งได้โดยที่ไม่ถูกขอถ่ายรูป

คนผมบลอนด์เดินเตร่ไปทุกร้านที่มีของขวัญวันวาเลนไทน์ขาย หาซื้ออะไรที่คิดว่าเข้ากับโจ๊กเกอร์ที่สุด

"พี่จองตั๋วหนังไว้แล้วใช่มั้ยครับ"โจ๊กเกอร์พูดขึ้นขัดเรียกให้รุ่นพี่ตรงหน้าออกจากภวังค์

"ครับ..ใช่ๆ แต่เดี๋ยวพี่ไปกดตั๋วก่อน เราไปซื้อป๊อปคอร์นได้ไหม"

โจ๊กเกอร์ผงกหัวอย่างว่าง่าย ก่อนรับเงินและคำสั่งมา

"เอาคาราเมลครับ"คนตัวเล็กยืนสั่ง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนังที่อีกฝ่ายพามาดูคือเรื่องอะไรแต่ก็ตามออกมาเหมือนเด็กหัวอ่อน

ที่มาคงเพราะตอนดูหนังคงจะทำให้เขาเลิกที่จะจดจ่ออยู่กัยจอมือถือมากกว่า

โจ๊กเกอร์มองตุ๊กตาหมีอย่างตกใจ เขารับมันไว้ในมือยืนนิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิดจนทำคนให้รู้สึกตกใจ

"ไม่ชอบเหรอ!? คือพี่มีที่ซื้อมาอีก4ตัวที่บ้าน เดี๋ยวให้คนขับรถเอามาให้ หรือบางทีเราไปเลือกตัวใหม่ที่ร้า---"

"ขอบคุณครับ"โจ๊กเกอร์ตอบช้าๆ"ผมชอบมันนะ"

หัวใจโซฟเต้นระรัว

ราวกับได้รับพรจากเทพธิดา รอยยิ้มเล็กๆของเด็กชายชั่งน่ารักเกินต้าน ต่อให้ต้องซื้อตุ๊กตากี่ตัวเพื่อแลกก็ยอมทั้งนั้น

"ขอโทษที่พี่มาสายนะ น้องจะไปไหน"รุ่นพี่ชายเดินเข้ามาใกล้

โจ๊กเกอร์เหมือนยกภูเขาออกจากออก เขาไม่ได้ถูกแกล้งแค่อีกฝ่ายไม่มีความรับผิดชอบแค่นั้น

"ผมนึกว่าพี่จะไม่มาแล้ว"โจ๊กเกอร์ท้าวเอวพูด

"โทษทีพอดีพี่กำลังคิดน่ะว่าตุ๊กตาตัวไหนเหมาะกับเรา"โจเซฟพูดก่อนยื่นตุ๊กตาหนีสีแดงสดออกมา

เจ้าหมีหน้าเศร้ากับขนนุ่มนิ่มสีแดงสด

"ปุ๊บปั๊บไปหน่อยเลยใช้เวลาแต่พี่ว่ามันเหมือนเรานะ"

'นี่หรือว่าฉันโดนหลอก'โจ๊กเกอร์กุมขมับ บางทีนี่อาจเป็นการกลั่นแกล้งของอีกฝ่าย เขาอาจดูตลกและน่าสมเพชที่ถูกทิ้งในวันแห่งความรักนี่จนทำให้อีกฝ่ายนึกสนุกและหลอกเขาให้อับอาย

โจ๊กเกอร์ยืนขึ้น ยกกระเป๋าหนังสะพายข้างสีดำเตรียมกลับบ้าน

ในขณะที่โจ๊กเกอร์สาวเท้าด้วยความอับอายเสียงเรียกของโจเซฟก็ดังขึ้น

"น้องโจ๊กเกอร์!"ชายผมเงินโบกมือทักทายช้าๆ

โจ๊กเกอร์ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงตัวเองแต่สุดท้ายก็ตอบตกลงที่จะไปเที่ยวกับอีกฝ่ายไปแล้วอย่างเต็มใจ

'พอมาถึงตอนนี้เริ่มอยากกลับซะแล้วสิ'โจ๊กเกอร์ยืนมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

นี่มันสายไปเกือบ30นาทีแล้วนะ หรือว่าเขามาผิดที่

คนตัวเล็กก้มมองโทรศัพท์อีกครั้ง อ่านทวนข้อความจากล่างขึ้นไปบนอีกครั้งอย่างถี่ถ้วน แต่ก็เหมือนเดิม