誠(ติดค.ม.ช)

#OMTKSS2_INK
[TW:เปิดพุงนิดหน่อย|หัวกระโหลก]
[เหตุการณ์ฝนสีชาด]

— ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำสีของมันกลับดูราวกับเลือดที่ล่วงตกจากท้องฟ้า

เขาที่ออกมาทำภารกิจสอดแนมในชุดนักเรียน ไม่ได้มีมาบุติดตัวออกมาหากเดินต่อไปก็คงจะอันตราย ก็จำเป็นต้องวิ่งฝ่าหาที่หลบพักพิง

แต่ทว่า ท้องถนนที่ดูจะไม่มีคน..กลับมีเสียงของหญิงสาวพร่ำร้อง

‘ช่วยด้วย ช่วยด้วย’
เสียงกระซิบแหบพร่าและน่าขนลุก
+

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

เปิดโรล | เวลา 11:20น. | ที่ท่าเรือแบบสุ่ม

ฤดูร้อนมาถึงพร้อมเทศกาลตกปลาประจำปีตัวของเธอกระตือรือร้นตั้งแต่เช้าแวะจุดตกปลาพร้อมอุปกรณ์ที่ยืมจากคนสนิทที่บ้านมาก็เกือบจะใกล้เที่ยงแล้วก็ยังไม่ได้ปลาสักตัวเลย

“ เฮ้อออง๊ากกก ไหนบอกว่าปลาตกไม่ยากยังไงเล่า “ เธอหาวพร้อมบ่นพึมพำเล็กน้อยเหมือนแอบผิดหวังเล็กน้อย

จนกระทั่งคุณแวะเข้ามาทักเธอ(บวกได้นะคะ)

[ Platform : Instragram ]

Fallguy_0105 : 🌊🐚🌴

( แวะมาแปะพี่อากิระสกินซัมเมอร์ค่ะ เข้ามูมาอีกทีก็หน้าร้อนซะแล้ว~ จะกลับมาแอคทีฟเร็วๆนี้ค่ะ 💕 )

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

[โรลปิด | เวลา 16:00]

หลังเลิกเรียนวันนี้ เอสก็ออกมาเดินสำรวจและหาเบาะแสของความผิดปกติที่เกิดขึ้นตามประกาศของโรงเรียน โดยแยกกันไปคนละทางกับน้องสาว

ระหว่างเดินไปตามทาง สายตาก็ไปปะทะเข้ากับคนคุ้นหน้าคุ้นตาเข้า

เจ้าของเรือนผมสีเข้ม ยืนครุ่นคิดว่าควรจะทักอีกฝ่ายดีหรือไม่

@iori-omtk.bsky.social

#OMTK_commuss2

"𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘣𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘱𝘳𝘪𝘷𝘦𝘥 𝘰𝘧 𝘱𝘦𝘢𝘤𝘦,
𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘰𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺 𝘪𝘴."
"𝘚𝘰 𝘐 𝘴𝘢𝘺, 𝘔𝘺 𝘴𝘱𝘭𝘦𝘯𝘥𝘰𝘳 𝘪𝘴 𝘨𝘰𝘯𝘦
𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘭𝘭 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘐 𝘩𝘢𝘥 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘥 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘵𝘩𝘦 𝘓𝘰𝘳𝘥."
- 𝘓𝘢𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴 𝟥:𝟣𝟩-𝟣𝟪 -

---------------------------------------

寒月 亮平 l Kangetsu Ryōhei l Y.2
doc: shorturl.at/U94Hx
DM for Co always open

#OMTKSS2_INK

[ตี 2 | สถานีตำรวจเมืองไมซุรุ ]

เป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์ประหลาดในนครไมซูรุ ทว่าความประหลาดครั้งนี้ ดันไม่ได้มาจากสิ่งเหนือธรรมชาติ แถมมันได้เล่นงานสึมุกิจังเสียแล้ว...

สาวน้อยผมสีขาว-เทา เอนหลัง นั่งไขว่ห้าง พิงเก้าอี้ภายในห้องขังของสถานีตำรวจประจำเมือง นัยน์ตาสีทับทิมดูงงงวยกำลังมองดูตำรวจสองคนมีปากเสียงกัน

ผู้กำกับ สน. : แกจับลูกสาวฉันมาทำไม!!

+

(อยู่ในหนังสยองขวัญ= ขิตคนแรกๆ)

(ปีนออกมาเองกันแล้ว555555)

"นี่ดื่มสิแทนคำขอโทษฉันเองที่ฉันพูดมาก"

เขายื่นแก้วที่มีของอุ่นๆในนั้นให้ กลิ่นมันห๊อมหอม

"กาแฟซัลวาดอร์น่ะ ทำให้ตื่นทั้งคืนเลยนะถ้ากินเข้าไปน่ะ"

"ตอนแรกฉันว่าจะสั่งมัทฉะลาเต้แต่มันหมดไปซะก่อน แต่ซัลวาดอร์นี้ก็ใช้ได้เลยแหละถึงจะไม่หวานก็ตาม ข๊มขม"

"ถึงปกติแล้วฉันจะกินแต่ของหวานแต่จริงๆแล้วฉันน่ะก็กินอะไรที่มันขมๆได้นะ"
เขาก็ยื่นให้กับโคอิจิก่อนจะเปลี่ยนเป็นยัดใส่มือของอีกฝ่ายแทน

ทามกลางความเงียบ เขาเริ่มที่จะคุ้ยหาบางอย่างออกมาจากถุงผ้า

"เอาจริงไหมวันนี้นายแปลกนะ ไม่สดใสเลยสักนิด"
"ฉันพูดมากขนาดนี้อาจจะโดนนายต่อยปากแตกไปแล้วก็ได้"

เขาหันไปพูดกับโคอิจิอีกครั้ง เป็นน้ำเสียงที่ร่าเริง ดวงตาสีม่วงอมฟ้ามันเปร่งประกาย

+

"เอาจริงนายก็ยังมีเพื่อนเยอะแยะ...และฉันคิดว่านายคงจะเจอใครสักคนที่ไว้ใจมากพอที่จะเล่าเรื่องบางอย่าง..."
"หรือทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมา"
น้ำเสียงของเขากลับไปเป็นน้ำเสียงที่เรียบๆ

หลังมือของมาโกโตะแตะไปที่หลังมือของโคอิจิเบาๆ
เพราะวันนี้อีกฝ่ายดูแปลกไปจากเดิม ปกติแล้วการที่เขาพูดมากขนาดนี้เขาอาจจะโดนต่อยไปแล้วล่ะ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่ไม่โดนอ่ะนะ

+

ตลอดการเดินทาด้วยกันเนี่ย มาโกโตะพูดรัวมากกับโคอิจิ เขาไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูดไหม? แต่เขาก็คิดว่า โคอิจิอาจจะฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ก็ไม่เป็นไรเขารู้อยู่แล้วล่ะ

"ก็—อย่างที่บอก"
"ไม่เป็นไรนะ ถ้านายยังไม่อยากพูดตอนนี้"
"ฉันไม่ได้หายไปไหนอยู่แล้ว "

+

"ถึงตอนนี้ฉันจะไม่ได้รู้ว่านายเจออะไรมาแต่เราไม่จำเป็นที่จะต้องแบกเรื่องบางเรื่อง"
"หรือทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเองหรอกนะ"
"บางครั้งเราก็ต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคน"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆ เดินไปกับโคอิจิอย่างช้าๆ บนทางเดินสาธารณะที่เริ่มไร้ผู้คน
"อัดอั้นอะไรก็ตะโกนมันออกมาดังๆระบายบ้างซะเถอะนะ" ^^

+

"ความไว้ใจมันไม่ใช่ของที่ต้องรีบใช่ไหม"
"ถ้านายยังไม่พร้อม ฉันก็ไม่จำเป็นต้องได้คำตอบตอนนี้นะ"

"แค่รู้ไว้ว่าถ้าวันไหนอยากพูด ฉันพร้อมรับฟังอยู่นะ เพราะนายก็ถือว่าเป็นคนสำคัญเหมือนกัน"
"ถ้านายรู้สึกหนักใจ…อย่างน้อยฉันอยู่ข้างนายได้"

เขาเนี่ยพอพูดจบก็เอานิ้วจิ้มไปที่แก้มของอีกฝ่ายแป๊บๆ อย่างหยอกล้อ

+

"แต่คำแนะนำของฉันคือ... บางทีถ้าลองเอาไปเล่าให้อาจารย์ที่สนิทฟัง บางทีเขาอาจจะช่วยนายได้ก็ได้นะ"
"แต่ถ้าเรย์จะไม่เล่าให้ใครฟังก็...ไม่เป็นไรนะ"
"ถ้าเรย์ไม่มีคนที่ไว้ใจเลย"
เขาก็ค่อยๆเดิมตามอีกฝ่ายอย่างช้าๆ...

"เอาจริงถึงจะได้คบกัน"
เขาหัวเราะเบาๆ แค่นิดเดียว
"ฉันก็ไม่ได้คิดว่าต้องรู้ทุกอย่างของนายทันทีนี่นะ? ใช่ไหม?"
"ฉันขอโทษด้วยนะที่ถามนายบ่อยๆ มันเป็นนิสัยของฉันน่ะ"

+

มาโกโตะก็...เดิมตามหลังอีกฝ่ายไป คล้ายกับลูกเจี๊ยบที่เดินตามหลังแม่ของมัน

"แล้วนายจะเล่าให้ฉันฟังตอนไหนหรอ?"
ไม่มีเสียงตอบกลับมา
...
เขาเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ
"โอ้ที่รัก~~"
"ระหว่างนี้ไม่ต้องตอบสิ่งที่ฉันพูดก็ได้นะ"
เขาพูดก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ฮะฮะ..."
"เอาจริงแล้ว ฉันเองก็... ช่วยอะไรเรย์ไม่ได้มากหรอกนะถ้าเป็นเรื่องพวกนี้"
เขายอมรับเสียงเรียบ

+

มาโกโตะก้มหัวลงเล็กน้อยรับหัวโคอิจิที่ซบลงบนลาดบ่ารอยยิ้มอ่อนๆ ปรากฏบนใบหน้า
มือช้าๆ โอบหลังอีกฝ่ายและลูบหัวเบาๆ
มาโกโตะไม่พูดอะไร
ปล่อยให้ความเงียบและช่วงเวลานี้ไหลผ่าน
เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเจออะไรมา วันนี้ถึงทำตัวแปลกจัง แต่เขารู้สึกถึงความเหนื่อยและความหนักที่โคอิจิวางลงแต่ไม่ได้อึดอัดแค่รับรู้และอยู่กับมัน หรือบางทีมาโกโตะอาจจะแค่คิดไปเอง

ก่อนที่อีกฝ่ายเริ่มปริปากพูด
+

ไม่รู้ว่าพวกเขาตายไปนานเท่าไหร่แล้วไม่มีแม้แต่เศษเนื้อหรือเลือด มีแต่เพียงเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ย พอไม่มีดินกลบพวกเขาเสียงเนี่ยมันก็ชัดเจ๋วมากๆ

"พวกเขา..."
เขาถอนหายใจออกมา

"นี่น่าจะเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกที่น่าสงสาร..."
"พวกเขาน่าจะถูกฆ่าและถูกฝังใต้นี้"
"ลูกพวกเขา...ยังเด็กอยู่เลย..."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆไม่ได้เป็นน้ำเสียงที่รู้สึกสงสารหรือเสียใจ เขาพูดจบก็ค่อยๆหันไปมองโคอิจิ

"โชคดีที่ฉันแข็งแรง ใช้เวลาขุดแป๊บไปก็เห็นบางอย่างแล้ว... เอ๋?..."

"กระดูกหรอ..."

เขานิ่งมองมันสักครู่...มาโกโตะใช้เวลาในการขุดเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ไม่นานก็เป็นหลุมขนาดกลางๆ พอที่จะให้คนนอนลงไปได้

"เรย์..."

เขาใช้มือสะกิดอีกคนให้ก้มลงไปมอง...
กระดูกที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่2คนและเด็กอีก1คน
+

เศษไม้กระเด็นไปทั่วพื้น หยักไย่ที่เต็มไปหมดก็ถูกฉีกขาดออก จนกระทั่งเห็นพื้นดินใต้พื้นบ้าน มาโกโตะก็หย่อนขาลงไปข้างล่าง เหยียบไปที่พื้นนั่น มันตื้นๆเอง

"โอ้ที่รัก..."
"เสียงมันมาจากในดินน่ะเรย์" ^^
เขาใช้เสานั่นเสียบไปที่ดินก่อนจะขุดมันออก เสียงโหยหวนได้ยินชัดขึ้นมากๆ มาโกโตะใช้เวลาแค่ประมาณ6-7นาทีในการขุด เขาก็เริ่มเห็นบางอย่าง

+

มาโกโตะรับที่ขุดที่ทำมาจากเศษเสานั่นมา เพียงแค่ออกแรงไม่มาก กระแทกไปที่พื้นไม้ที่พวกเขาเหยียบอยู่2ครั้ง พื้นไม้มันก็แตกออกเหมือนกับว่ามันเคยถูกเจาะมาแล้วครั้งนึง

"หืม?..."
"แปลกจังทำไมมันแตกง่ายขนาดนี้นะ?"

ถึงจะเป็นบ้านเก่าแต่ไม้ก็ไม่น่าจะอ่อนแอขนาดนี้ มาโกโตะทำการใช้มือทั้ง2ที่สวมถุงมือสีดำจับไปที่พื้นไม้พวกนั้นก่อนจะกระชากมันออก...

+

(จมไปด้วยกัน)

#OMTKss2_INK
@yuran-omtk.bsky.social

หลังจากเจอเรื่องแย่ๆที่ศาลเจ้ามา
ยูรันและมาโกโตะระหว่างกลับก็ได้กลิ่นบางอย่างลอยมากับอากาศ

มันมาจากบ่อน้ำเก่าๆ มาโกโตะเนี่ยเลือกที่จะไม่สนใจ แต่พอเห็นรุ่นน้องยืนจ้องลงในบ่อ ความอยากรู้อยากเห็นของเขาเองก็พลอยถูกจุดขึ้นมา

มาโกโตะเดินตามไปอย่างไม่คิดมาก ยืนใกล้ขอบบ่อ ดวงตาจ้องลึกลงไปข้างล่าง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็... ตกลงไป

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด l 08.00น]

ตั้งแต่คดีคนหาย
ไม่มีวันไหนที่นอนได้อยากสงบสุข
ตื่นเพราะฝันร้ายซ้ำไปมา
สภาพเหมือนคนที่อดนอนมาหลายวัน

ทันใดที่ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว
วินาทีที่ก้าวขา คือจังหวะเดียวกับที่เสียงบางอย่างดังก้องในหัว

มันสะเปะสะปะปนเปจนเขาชะงัก
[คุณ] คว้าไหล่เขาเอาไว้ กระชากมันกลับมา
ให้พ้นจากรถบรรจุที่ฝ่าสัญญาณไฟมาอย่างหวุดหวิด

#OMTKSS2_INK
⚠️ TW: บา/ดแผลเลือ.ดออก

วันที่ฝนสีชาดได้ร่วงโรย

‘ ชิ…ใกล้ได้กลับบ้านซะแล้วเชียว ’

‘ ไหนต้องไปซื้ออาหารแมวต่ออีก…จะมีร้านเปิดไหมนะ? ‘

( ฝากงานหลังจากที่ไม่ได้ลงสีมานานแสนนานค่า💖 )

#OMTKSS2_INK

ระหว่างวิ่งไปโรงเรียนเธอเร่งฝีเท้าเผื่อไปให้ทันคาบเรียนแรก ด้วยความเร่งรีบพร้อมฝนประหลาดที่ตกเป็นสีแดงทำให้เธอเผลอลื่นตะไคร่น้ำในแอ่งไปด้านหน้าอย่างจัง

“อุค!!?”

“ฮือออวันนี้ต้องโดนคนที่บ้านดุแหงเลย…”

เหมือนวันนี้คุณจะไม่เห็นเธอในคาบเรียนช่วงเช้านะ

#OMTKSS2_INK

[ วันฝนสีชาด ]

เขาตื่นมาตอนเย็นด้วยความอึดอัดและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แต่กระนั้นร่างกายเขากลับหนาวสั่น

ผลจากการนอนไม่หลับและฝันร้ายติดต่อกันหลายวัน
วันนี้จึงลาป่วยอยู่บ้าน

ท้องฟ้าเป็นสีแดงแบบที่มันไม่ควรจะเป็น
ยิ่งมองยิ่งทำให้รู้สึกแย่

(วันเกิดไอ้ติ๋มขี้แย)

[ 釣り大会 • Tsuri taikai ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาเล่นอีเว้นท์ :: 6 ก.พ. 2569 เวลา 13.30 น. - 12 ก.พ. 2569 เวลา 23.59 น.

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

(คนหายไว้ก่อนขอแวะตกปลาแปป)