🅥🅐🅝🅖🅔🅛🅘🅢

(สะบัดครีบคงไม่ไกลเกินวา ควรจะมีขาไว้โดดอย่างคนเขา)

"หลายครั้งเรื่องเสียมารยาทก็นำไปสู่การไขความลับของจักรวาล ฉันคนนี้ไม่รังเกียจหรอก"

อ้าม... หืม พายนี่อร่อยจังเลย

"เช่น... ฉันมาที่นี่เพื่อดูว่าป่าหลังโรงเรียนเปลี่ยนไปมากแค่ไหนนับจากที่ฉันหายไป1ปีการศึกษาเต็มๆ"

ตักกินอีกคำ อื้ม... มนุษย์นี่ทำอาหารแบบนี้เก่งจริงๆ

"นอกจากป่าจะยังเหมือนเดิมแล้ว ฉันก็ยังหลงเหมือนเดิมด้วย"

"แล้วเธอ... ชอบมาร้องเพลงกับเพื่อนตัวน้อยที่นี่เหรอ?"

ร้อยยิ้มเศร้าสร้อยที่เสแสร้งผุดขึ้นบนใบหน้าของวานเจลิส ไอที่เสแสร้งกว่าคงจะเป็นท่าเช็ดน้ำตา

...ด้วยกุญแจห้องพักของพวกเราทั้งคู่

"ฉันก็คงจะรู้สึกเศร้า... จนไม่อยากปล่อยมือจากเธอไปจากตรงนี้ แล้วเราก็จะไม่ได้กลับไปพักผ่อนกันซักที"

วานเจลิสนำกุญแจขึ้นมาแตะใบหน้าพลางครุ่นคิด

"หรือว่าฉันควรไปตามหามันเอง? ฉันไม่มีเซ้นส์เรื่องการหาของซะด้วยสิ ต้องใช้เวลาทั้งคืนแน่เลย~"

พอรู้สึกว่าอีกฝ่ายพยายามดึงมือออก วานเจลิสก็ยิ่งบีบข้อมือเน้นขึ้นสู้กลับแรงแกะ

"คนที่งดงามอย่างเธอน่ะ ฉันจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยล่ะ"

นั่นไม่ใช่การพูดพล่อยๆ วานเจลิสรู้ตัวดีว่าเขาโดนความน่าดึงดูดใจของคนตรงหน้าเล่นงานเข้าแล้ว ยิ่งได้รู้ว่าคนๆนี้สู้มือกว่าที่คิดก็ยิ่งรู้สึกคุ้มค่าที่ได้เชยชมใกล้ๆ

"น่าเสียดายจัง... งั้น ไปช่วยฉันหาที่โถงพิธีหน่อยได้ไหม?"

"มอร์แกน แอชบอร์น ปี2"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

ชายหนุ่มในชุดพิธีการเอ่ยแนะนำตัวออกมาพร้อมโคลงหัวน้อยๆอย่างสุภาพ

คำพูดที่เอ่ยออกมามีเพียงเท่านั้น สิ่งที่หลงเหลือไว้มีเพียงแค่รอยยิ้มอันแสนเป็นมิตรประดับบนใบหน้า

รอยยิ้มเคลือบไปด้วยยาพิษ เพราะเป็นเช่นนั้นถึงได้หลอกลวงใครมาได้นักต่อนัก

ถือว่าเป็นบุคคลที่ควรระวังไว้คนหนึ่ง

กลิ่นหอมของพายแอปเปิ้ลดึงดูดวานเจลิสได้ราวกับแสงไฟจากเรือตกหมึกเลยทีเดียว

"ว้าว... แม้แต่สิ่งนี้คุณก็ทำเองเหรอ?"

เจลิสก้มลงเอียงคอมองพายแอปเปิ้ล อุณหภูมิอุ่นๆและกลิ่นหอมจากความสุกของอาหารไม่ว่าคาวหรือหวานก็ทำให้เขาตื่นเต้นได้เสมอ

เขาค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงในบริเวณที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตะกร้าปิกนิก

"ถ้าไม่ว่าอะไร ก็ขอฉันซักชิ้นได้ไหม? คุณจินตกวีจากฮาร์ทสลาบิว"

เมื่อเห็นหมัดที่ง้างขึ้นมากลางอากาศ วานเจลิสผงะเล็กน้อย แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิด

"ใช่แล้ว"

วานเจลิสพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชี้ลงบนหัวเข็มขัดที่ตรงกลางหลุดแหว่งไป

"เห็นนี่ใช่ไหม?"

"เธอเป็นคนเดียวที่ฉันเดินชนในพิธี"

"พอจะเห็นบ้างไหมว่ามันหลุดหายไปไหน?"

แม้วานเจลิสจะไม่ได้เจตนากล่าวหาอีกฝ่ายว่าเป็นคนเอาไป แต่ก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยมือเช่นกัน

(มาปักไว้ก่อนค่า💕🤲🏻)

ก็นึกอยู่ว่าทำไมตลอดเส้นทางไม่เจอสัตว์เลยทั้งๆที่เป็นป่าแท้ๆ มาอยู่ที่นี่กันหมดนี่เอง

"สวัสดีตอนบ่าย"

...แต่ดูเหมือนเขาจะเป็นต้นเหตุให้พวกมันหนีกระเจิงไปซะแล้ว ก่อนจะแหวกพุ่มวิลโลวเพื่อมองหาต้นเสียง

"ไม่นึกเลยว่าคนของหอฮาร์ทสลาบิวจะมีคนที่มีน้ำเสียงน่าประทับใจแบบนี้ด้วย"

ยิ่งก้าวเข้าไปก็ยิ่งทำให้ฝูงสัตว์วิ่งกระเจิง คงเพราะเสียงฝีเท้าหนักเกินไปและกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยของตัวเขาเอง

(มาปักไว้ก่อนค้าบบ🤲🏻💕)

#TWD2_Orientation
โรลปิด | 21.00 น. | หอออคตาวิเนลล์
@elunetwd.bsky.social

ในจุดที่มีเพียงแสงไฟจากแพลงตอนเรืองแสงด้านนอกตู้กระจกของหอ เงาสะท้อนของเส้นผมสีซีดอมแดงทอดยาวราวกับกระแสน้ำอุ่นที่พัดมาจากเขตร้อน

เมื่อเข้าประชิด ข้อมือตรงหน้าถูกคว้า รอยยิ้มคลี่ออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อรู้ว่าไม่ผิดคน

"โดนรูมเมทผู้งดงามหลบหน้าตั้งแต่วันแรกที่พบกัน มันน่าน้อยใจนะ"

( 💬 : รีวิวการเป็นรูมเมทกับ @twdaqualis.bsky.social
เป็นงานมหาลัยที่ให้เนียนเส้นกับ BG ค่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ—

วาดไปวาดมา มาริทจะเรียนจบก่อน หรือเป็นปุ๋ยใต้ออคตาวิเนลก่อน ... )

(He used to the cold sea, but He's damn hot 🙂‍↔️)

(I've no mouth, but I need to scream😭🙏🏻💖)

🌑
#TWD2commu
——————————

"..."

He didn't speak but instead pointed to his phone screen

——————————
Machosias Hillingham
Year 3-C | 201-89
Giant phantom jellyfish
Octavinelle dorm

Doc: docs.google.com/document/d/1...

Co Role Talk DM: Always open

𓇼․⋆𓂃 #TWD2commu ․⋆𓂃˚ :ִ ࣪

『 เงินน่ะ…ซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอก 』

『 แต่ซื้อฉันได้แน่นอน 』

𓆡֮․⋆𓂃ꎺ֮𓂂 ✺𓇼 ․⋆𓂃˚ :ִ ࣪ 𓆢 ݁∶⋆𓂃 ⋆ ˚𓆞ꎺ

Blytha Ivygo • บลายธ์ธา ไอฟ์วิโก้
Y.3 Octavinelle | Great barracuda | ชมรมวิทยาศาสตร์

․⋆ Doc : shorturl.asia/UO3ms ․⋆𓂃
『 Co-op/Role ↬❥ Dm ◛ 』

(อยากฟังเพลงต้นไม้ของพ่อหรือสรรเสริญพระบารมีดีสุดหล่อ)

cms by I'Gee Ratchanakorn

#TWD2_Commu

" ฉันขอโทษนะ .. ผมของคุณมันแหว่งไปหมดเลย คุณจะไปโรงเรียนด้วยทรงนี้จริงหรือคะ "

" ตราบใดที่ภรรยาของผมเป็นคนตัด จะแหว่งวิ่นอย่างไรก็งดงามครับ "

_________________________

Jabruzgo Danvalith Farectarn
scarabia dorm year 3
bit.ly/4acE6Tu
DM 24/7 ทัก โค โรล เวิ่น

รักภรรยาครับ

_________________________

#TWD2_Orientation

[โรลเปิด | แยกรูท]

เขายืนอยู่เงียบ ๆ เช่นนั้น ไม่สุงสิงกับผู้ใด สายตาคอยจับจ้องเหล่านักเรียนคนอื่น ๆ รอบกาย

เข้าไปทักทายหน่อยดีไหม?

(+ได้ค้าบ)

cms.from Korn

#TWD2_Orientation

โรลเปิด|แยกรูท|ห้องปฐมนิเทศ|ทำความรู้จัก|20:30น.

ใครคนหนึ่งยืนเหม่อมองดูงานปฐมนิเทศตรงหน้าก่อนจะหันมาสบตากับคุณที่เหมือนเดินผ่านมาพอดีเขาจึงจับชายชุดเอาไว้เพราะความไม่ชินกับชุดนี้นักพร้อมรอยยิ้มทักทาย

"สวัสดีครับ ดูท่าผมจะเหม่อจนไม่รู้ว่าคุณมาอยู่ตรงนี้"
"ต้องการให้ผมช่วยอะไรเหรอ?"

(+ได้หมดทั้งคุยเล่น /อีเว้นยืมของ-ชิงธงนะคะ)

#TWD2_Orientation

“เอา—ละ—“

น้ำเสียงเอ่ยพึมพำเว้นช่วงไปพร้อมกับจังหวะที่เจ้าของเสียงเหยียดแขนเตรียมพร้อมร่างกายเบื้องต้น ก่อนจะใช้สายตาที่ถูกปิดบังอยู่ใต้ผืนผ้าจับจ้องไปที่กลุ่มนักเรียนปี 1

…โดยเฉพาะกลุ่มรุ่นน้องที่อยู่ร่วมหอกับตนเอง

”ไปวัดฝีมือกับรุ่นน้องคนไหนแลกกับยอมให้ชิงผ้าคืนดีนะ“

(( ปี1 ระวังไว้ค่ะ ตัวฉกผ้าพร้อมแล้วว ))

#TWD2_commu

“เอลูน เรียกแค่เอลูนก็พอ”

“ยินดีที่ได้พบครับ บังเอิญจริงๆ กระแสน้ำพัดให้เรามาเจอกันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ?”

======

Aurelune Nyxaris | ออเรลูน นิกซาริส
Octavinelle | Y.2-B
Sea Nettles Jellyfish

======

Doc : in bio

(Talk |Co|Role|DM 24/7)

"วานเจลิส เดียลิน่า ปี 3 หวังว่าในอีก20ปีต่อจากนี้เราจะยังจำกันได้"

"ฝากตัวด้วยนะ ทุกคนช่างน่ารักมากจริงๆ"

นั่นเป็นคำชมจากใจจริง

...ถึงจะแทบไม่คุ้นเคยกับใคร แต่ที่นี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแหะ พิธีปฐมนิเทศเป็นอะไรที่น่าคิดถึงโดยแท้

#TWD2_Orientation

[20.00 น.]

หลังจบพิธีปฐมนิเทศ บลายธ์ธาเดินนำเหล่าสมาชิกหอผ่านโถงกระจก ปรากฏภาพเบื้องหน้าเป็นอาคารปลูกสร้างขนาดใหญ่ใต้ผืนน้ำ ‘ หอออคตาวิเนลล์ ’

"พบกันในที่สุด.. ข้า เรเชน บาร์เนตต์ รองหัวหน้าหอพอมฟืโอเร่"

"ข้าจะคลายข้อสงสัยใดๆที่เจ้ามีและช่วยเหลือเจ้า โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเดียวคือจงพึงระวังกิริยามารยาทและบุคลิกภาพอยู่เสมอ เคารพคนที่ควรให้ความเคารพ และทำตัวให้เหมาะสมกับการเป็นนักเรียนไนท์เรเวนคอลเลจ"

"อะไร? นั่นไม่ใช่ข้อแลกเปลี่ยนข้อเดียวอย่างนั้นหรือ? ถูกต้องแล้ว ข้าเพียงต้องการจะทดสอบว่าเจ้าตั้งใจฟังหรือไม่"

“เบย์ ควีน. ลาเซเลส หัวหน้าหอพอมฟิโอเร่ ยินดีอย่างมากที่ได้พบกับทุกคน”

“สำหรับปีการศึกษานี้ ก็ขอให้ราบรื่นไปได้ด้วยดีนะ”

“เราไม่มีอะไรมากนัก แต่ในเมื่อนี่คือสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติ ก็หวังว่า เราจะได้เห็นอะไรที่ งามตา ในฐานะผู้ที่ถูกคัดสรรโดยกระจกแห่งความมืดเช่นกัน”

“รองหัวหน้าหอพักออคตาวิเนลล์ เอลิกเซียม เมมโน่”

“ยินดีช่วยเหลือเสมอ ไม่ว่าเรื่องอะไร…. ไม่จำเป็นต้องอายหรือเกรงใจกันหรอกนะ”

“มาสนิทกันไว้เถอะ ~ ”

“ บลายธ์ธา ไอฟ์วิโก้ หัวหน้าหอออคตาวิเนลล์คนปัจจุบัน ”

“ ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถมาปรึกษาฉันได้ตลอดเลยนะ อ้ะ แต่ว่าอย่ามีจะดีกว่า โอเคมั้ย ? ”

“ เอาเป็นว่า ยินดีที่พบนะ ~☆ ”