Maryam

خیلی. منم.

منم خیلی غمگینم. امروز برادرم زنگ زد دو دقیقه حرف زدیم. گفت نزدیکشون رو زدن و خیلی ترسیدن.

والا من خودم به عنوان زن ایرانی نوعی اسلاموفوبیا در خودم دارم. ولی واقعا چزوندن همکار مسلمون بی‌آزار روزه‌دار رو در خارجه رها کنید. چرا نمی‌تونین عیسی به دین خود، موسی به دین خود باشین.
از سوی دیگر همکار چینی به ما ایرانیا گفت هپی رمدان، طرف حمله‌ور شده که ایرانیا روزه نمی‌گیرن. ول کن مرد.

ولی فک کنم اینا واقعا سایبری باشن. منم از این چیزای محیرالعقول اونجا می‌بینم جسته گریخته

وای :))))

محتوای اینستاگرام و مراسم چهلم‌ها از توان روانی‌ام خارجه. فرو می‌پاشم. می‌رم توییتر، محتوای خشونت‌آمیزش از تحملم فراتره. تلگرام، غیر از گروه دوستای نزدیکم و معدودی کانال، دریا دریا جفنگ.

وای دقیقا. هر روز می‌گم زنگ بزنم، بعد یادم میفته همون روزهای سیاه ایران بودم، پروازم کنسل شده بود و چقدر نگرانی‌های بقیه از خارج به نظرم اضافه‌کاری و استرس دادن بی‌جا بود.

نه لزوما کهن‌سال نیستن. من خیلی می‌بینم و دیدم در داخل و خارج و فکر کنم جوان‌ترها تحت تاثیر مدیا هستند و در جستجوی شکوه از دست رفته.

دلم برای اون وقتی که دایرکت اینستاگرامم پر از ریلزهای بیمزه و بامزه و دانستنی‌ها و این سردیه، اون گرمی و اجرای قدیمی فلان خواننده و... بود، تنگ شد. غر می‌زد آدم ولی اینطور عزادار و بی‌دل و دماغ نبودیم.

دیگه واقعا با هر چیزی گریه‌ام می‌گیره. مثلا بچه‌های زیبای دخترخاله‌ام برای ویدئو فرستادن و از هدیه‌های تولد که قبل برگشتن براشون گرفته‌بودم و سپرده‌بودم بدن بهشون، تشکر کردن و بوس فرستادن. بعد من یه ساعته با اونم داره گریه می‌کنم. در حالیکه در حالت عادی گریه نداشت.

ایران که بودم با خاله‌ام که تنها بازمانده این سه خواهره، هر روز چند بار تلفنی حرف می‌زدم. سرشار از جزئیات بیهوده روزمره. الان دیگه نمی‌شه. اون طفلی تا فیلترشکنش کار می‌کنه، بهم زنگ می‌زنه. ولی خب اینطوری که نمی‌شه... واقعا آدم روش هم نمی‌شه از دغدغه‌اش بگه، بس که رنج دیگران بزرگه.

از اینکه روی مخالفت اسم تحقیرآمیز بذاری و دائم استفاده کنی هم بدم میاد. حالا من خودم شخصا به چندتاش موردی خندیدم. ولی شرافتمندانه‌اش اینه که با اسم درست درباره‌شون حرف بزنیم.

مرتبط به ماجراهای اخیر، می‌گه [چرا و کجا بماند] تو هرچی هزینه کمتری بدی، مواضعت رادیکال‌تره. حقیقا این چکیده رفتار عموم آدمها در دیاسپوراست. هزینه کم و مواضع رادیکال. از همه ور.

وقتی هم نمی‌شه سریع مسئولیت میفته گردن مردم ایران که به اندازه کافی تلاش نکردن اینا برن و حقشونه هرچی سرشون میاد. وگرنه ما که یه ساعت رانندگی کردیم تو سرما رفتیم دان‌تان واستون شعار دادیم.

به خدا. اگر فهمیدن.

خیلی سفر سختی بود.
به دلایل درونی و بیرونی، زندگیم به قبل و بعد این سفر تقسیم شد.

قبل از این روزهای جهنمی برای کار واجبی که مدتها به تعویق می‌انداختم، رفتم ایران و اونجور شد. الان تو فرودگاه در راه برگشتم.
و چیزی که کم و بیش بهش معتقد بودم، باز برام مسجل شد که من در دوردست، درک درستی از مردم ایران ندارم و مشاهداتم برای تعمیم دادن و نظر صادر کردن به جای مردم، بسیار محدوه.

مبارکه :))

در چنان وضعیت اره در ماتحتی قرار گرفته‌ام که اخبار ونزوئلا رو روخونی کردم و رد شدم. خیلی درگیر مسائل پر استرسی‌ام و همه‌اش هم تصمیم شخصی خودم بوده.
به قول شاعر کس را چه گنه تو خویشتن را بر تیغ زدی و زخم خوردی.

ولی از طرفی تعداد کمی از ساختمونهای مهم برای اون زلزله کذایی طراحی می‌شن.
اتوبوس و ساختمون شاید قیاس مع‌الفارق شه، ولی تو یه اتوبوس می‌تونه ۹۰ درصد صندلی‌ها برای متوسط جامعه و ۱۰ درصد برای آدمهای چاق باشه.

این نکته در پادکست جدید که چرا تو اتوبوسها برای آدمهای چاق صندلی مخصوص نیست، فکرم رو واقعا مشغول کرد.
اول فکر کردم برای طراحی یه چیز عمومی معمولا متوسط جامعه رو درنظر می‌گیرند. مثلا ساختمونها رو برای بدترین زلزله‌ای که ممکنه ۱۰۰۰۰۰ سال یک بار اتفاق بیفته طراحی نمی‌کنند. چون احتمالش کمه و اقتصادی نیست.

اه. چقد منم اینو در جوانی دوست داشتم

یه همکار ایرانیم برگشته به اون همکار غیر ایرانیم گفته تو ایران دیگه بارون نمیاد. :/
طرف اومده امروز ازم می‌پرسه واقعا تو ایران دیگه بارون نمیاد؟
گل من یه چرتی رو گفتی، مسئولیت توضیح پدیده گرمایش زمین و سوء مدیریت زیست محیطی رو گردن بقیه هموطنات ننداز. کامل خرفهم کن مخاطبو.

امروز یه روزی بود که ایرانی بودن و پاسپورت ایرانی باعث شد از یه فرصت خیلی جالب توجهی در محل کار نتونم استفاده کنم که حقم هم بود.
خیلی افسوس نمی‌خورم‌ ولی اگه بگم اصلا ناراحت نشدم، دروغه.

کلی صبر کردم تا پسر صاحب مغازه ازم پرسید چی می‌خوای. یه گل سینه پروانه بدلی سفید صدفی خریدم. فرداش تولد مامانم بود. بهش دادم. سالها همونو به یقه پالتوش زده بود. تا شکست.
بعد که فوت شد، تو وسایلش پیداش کردم.

۷ سالم اینطورا بود. سر کوچه یه مغازه خرازی بود. از اینها که همه چی دارن. هرچی پول داشتم، برداشتم، رفتم اونجا و اون‌طور که تو ذهنمه مدتهای طولانی وایسادم. زنها میومدن خرید می‌کردن و می‌رفتن. منم کوچیک و خجالتی وایساده بودم و کسی ازم نمی‌پرسید چی می‌خوام.

گاهی هم خوش‌شانسی الکی موجبات خوشحالی آدم رو فراهم می‌کنه

Wordle 1,634 2/6

⬜⬜⬜🟨🟩
🟩🟩🟩🟩🟩

آفرین. دقیقا

رفتم فیلمهای ماراتن کیش رو باز کردم و نمی‌دونم چرا به عنوان یه زن ایرانی گریه‌ام گرفت. احساساتی شدم نم‌دونم چرا.