---เขมจิรา---

[ ยกไม่ขึ้น... ]

[ เลยแหละ ]

[ เดี๋ยวนะคะคุณพี่..ใ // ความหมายของชีวิตพี่คือหนูไงคะ // บิด เขิน ]

"ฮืมมมม เขมก็ถนัดไม่กี่อย่างนี่"

"นอกจากขนมกับงานบ้านเขมก็ไม่ถนัดอย่างอื่นแล้วนะจ้ะ"

"หรือพี่อยากกินขนม?"

เพราะด้านอื่นของเขมนั้นเรียกได้ว่าค่อนข้างขาดทักษะพอสมควร เรื่องแรงก็ตัดไปได้เพราะผอมแห้งแรงน้อย

งานที่ต้องใช้หัวเยอะๆ ก็ยากเพราะไม่ค่อยทันคนสักเท่าไหร่...

"โถ่ อย่าใจร้ายนักสิจ้ะ"

คนตัวจ้อยโอดครวญออกมาด้วยความคิดไม่ถึงว่าจะโดนไม้นี้ แต่เดี๋ยวกัน จริงๆ เขาควรคิดได้หรือเปล่านะ โดนแกล้งโดนหยอกกลับมาตั้งนานนมแล้ว

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรจ้ะ"

"ถ้าไม่คุ้มเขมไม่ยอมนะ"

"ถ้างั้นเขมจะทำให้มันฉีกออกไปเอง"

"เพราะงั้นบอกมาเลยจ้ะ ว่าพี่จะขออะไร?"

พอถึงโอกาสเจ้าตัวก็ไม่วายแกล้งอีกฝ่ายด้วยการถามถึงคำขอพรไปตรงๆ ก็บอกว่าลอยคนเดียวคนอื่นไม่รู้คำขอ งั้นเขาก็จะถามจะได้รู้ด้วย ทีนี้ก็จะเป็นการลอยคนเดียวแต่มีคนรู้พรแล้ว!

[ แย้มาก รู้อินเนอร์เลย ]

[ ดุหนูทำไมคะ ]

"ฮะๆ ลำบากแย่เลยนะจ้ะ แบบนี้"

เพราะเดิมทีแค่ใส่ชุดที่พอดีตัวมากๆ ก็อึดอัดแย่แล้ว แต่นี่ชุดราชการที่ทั้งหนาและหลายชั้น จากประสบการณ์ที่เคยรับเย็บมา ตอนใส่คงทรมาณมากแหงๆ

"อา....นั่นสินะ จะได้ลอยกับใครกัน"

พอพูดถึงเรื่อยลอยกระทงเขมจิราก็ได้แต่ทำสายตาปลาตายเพราะไม่มีคนให้ลอยด้วย เพื่อนรึก็มีไปลอยกับคนในใจ พ่อจ๋าก็ขายของอยู่

ส่วนพวกพี่ๆ ก็กระดกยาดองกันอยู่....

ในขณะเดินเที่ยวงานลอยกระทงเฉกเช่นทุกปีหางตาก็สังเหตุเห็นคนคุ้นตาอยู่แต่พอหันไปก็ได้แต่แปลกใจ

นี่ ใจคอจะลอยกระทงในชุดนี้จริงๆ เหรอ

"มาลอยกระทงด้วยเหรอจ้ะ"

"แหมมาซะเต็มชุดเชียว"

อดไม่ได้ที่จะแซวด้วยความขบขัน

"จ่ะ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะจ้ะ"

พูดจบเขมก็แยกกลับไปทำหน้าที่ต่อ จนกระทั่งเวลาผ่านไปใกล้ได้เวลาแยกย้ายจึงได้ตามเก็บผ้าไปให้ผู้เป็นพ่อแล้วถือห่ออาหารปิ่นโตไปยืนรอที่จุดนัดพบที่ได้พูดคุยกันไว้

"ตากับยายจ๋าจะชอบไหมนะ"

เจ้าตัวพึมพัมพลางมองห่อปิ่นโตในมือ

[ เดี๋ยวแวะมาแซว ]

"จะดีเหรอจ้ะ"

"แต่ผ้าที่ยืมมาฉันกะจะรีบเอาไปแช่น้ำทิ้งไว้ก่อน กลัวคราบจะซักยากน่ะสิ"

เจ้าตัวก้มหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย การจะติดไปกับอีกฝ่ายมันก็ดีที่ไม่ต้องไปไหนมาไหนคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็กังวลเรื่องผ้า

"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะให้พ่อจ๋าเอาผ้าไปแช่น้ำให้แทนแล้วกัน"

"เดี๋ยวจะได้ไปพร้อมพี่ด้วย"

สุดท้ายก็หาทางออกที่น่าจะดีที่สุดออกไปได้

"ได้จ่ะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ไม่คิดขัดเพราะก็เห็นเป็นพี่ชายคนสนิทที่รู้จักกันมาหลายปีจึงได้คอยเช็ดหน้าเช็ดตาให้อย่างเบามือ

"ไม่เป็นไรจ่ะ"

"ฉันว่าหลังเสร็จจากที่วัดจะเอาผ้าที่ยืมวัดมาไปไว้บ้านเตรียมซัก"

"แล้วค่อยจะเอากับข้าวห่อไปให้จ่ะ"

"ใช่จ้ะ แต่ฉันเห็นว่าวันนี้แดดออก พี่ๆ แต่ละคนก็เหงื่อออกเลยเอาผ้ามาให้จ้ะ"

"นี่จ้ะ เช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อยนะคะ"

กล่าวพร้อมกับยื่นผ้าสำหรับใช้เช็ดเหงื่อเช็ดตัวซึ่งเขมไปขอเบิกมาจากวัดเพื่อที่จะมาแบ่งให้แต่ละคน ก่อนจะมาเก็บกลับไปซักส่งคืนวันในทีหลัง

"เช็ดถนัดหรือเปล่าจ้ะ?"

ในช่วงที่ผู้คนกำลังแบ่งหน้าที่ร่วมด้วยช่วยกันเขมที่กำลังช่วยทำอาหารอยู่นั้นก็ผละออกมาเพื่อไปหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อไปแจกจ่ายทุกคน

"อ้าว พี่ฐาจ้ะ"

"พี่มาช่วยงานตรงนี้หรอจ้ะ"

ทว่าระหว่างที่กำลังแจกผ้าอยู่ก็พบเจอกับคนคุ้นหน้าจนอกทักออกไปไม่ได้เสียอย่างนั้น

[ ปักกก ]

"หืม?"

"ถ้างั้นเขมรบกวนพี่ดาคั้นน้ำใบเตยให้ทีสิ"

"จะได้เอามาทำขนมกับอีกส่วนขยี้พอหอมแล้วมัดพันกันไว้แช่น้ำเชื่อมจ้ะ"

ในเมื่ออีกฝ่ายนั้นอาสาจะช่วยตนเองก็ไม่เกรงใจบอกแก่ลูกมือจำเป็นไป เพราะถ้าอีกคนทำขนมต่อ ตนเองก็ย่อมช่วยกลับอยู่แล้ว

"คะสั่นก็บ่เป็นหยังดอก ย้านแต่พ่อค้าสิบ่ได้กำไร"

เจ้าตัวกล่าวพร้อมกลั้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็แอบดีใจที่ได้ปลาสดๆ ตัวสวยๆ มาทำกินในราคาถูก หากจะไปจับเองตนก็ไม่เก่งได้เพียงตัวเล็กๆ เท่านั้น

"นี่จ้ะ เงิน"

เขากล่าวพร้อมกับยื่นเงินตามจำนวนของที่ซื้อไปในวันนี้

[ ทำหน้าแบบนั้นทำไมคะ ]

[ หรี่ตามอง ]

[ อ๋อวว์ เดี๋ยวนะ นี่จะบอกให้ฉันนอนข้างหมาหรือนี่! ]

[ แล้วอกขวาละจ้ะ ]

"แมนจ้ะ"

"ฮึ ปลาค่อคือถืกแถะจ้ะ สิได้เงินพอกินเบาะ คะสั่น เอาสลิทจัก 4 โต"

"กับปลาค่อจัก 2 โลจ้ะ บ่ต้องเอาโตใหญ่เด้อ มันจะเฮ็ดแกงยาก"

เจ้าตัวเอ่ยบอกกล่าวกับอีกฝ่ายไปตามความต้องการของตนเองแต่ในตอนแรกเจ้าตัวก็แอบแปลกใจกับราคาปลาช่อนอยู่ เพราะแม้ปลาสลิทจะราคาไม่ต่างจากตลาดนัก แต่ปลาช่อนกลับถูกนัก

[ //ซบ ]

เจ้าตัวพยักหน้าเล็กน้อยพลางฟังที่อีกคนกล่าวไปด้วยโดยไม่รู้ตัวเลยว่า เพราะความต้องการที่อยากจะได้ปลาไปทำกับข้าวให้พ่อจ๋าจริงๆ นั้นส่งผลให้ร่างกายเผลอปล่อยกลิ่นหวานอ่อนๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ปลาสลิทกับปล่าช่อนขายยังไงจ้ะ"

"ขายเป็นตัวหรือชั่งเป็นกิโลขายจ้ะ"

เจ้าตัวยืนมองภาพปลาประเภทต่างๆ ตามคำบอกของอีกฝ่ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามด้วยเสียงใส

เพราะว่าวันนี้ขนมที่นำมาขายถูกซื้อจับจองหมดไปอย่างรวดเร็วทำให้หนุ่มน้อยหน้าจิ้มลิ้มได้มีเวลาเดินตลาดเช้ากับเขาเสียที

จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้ารายหนึ่งจึงหันไปมองด้วยความสนใจ

"สวัสดีจ้ะพ่อค้า"

"มีปลาอะไรขายยังไงบ้างจ้ะ"

ร่างเล็กเอ่ยถามหวังจะได้ปลาสักนิดสักหน่อยให้พอนำกลับไปทำอาหารร่วมกับผู้เป็นพ่อ

เสียงกระทบกันของเครื่องครัวที่ดังลอดออกมาจากในบ้านเรือนยามเช้าพบหนึ่งชายหวานและหนึ่งหญิงสาวร่วมด้วยช่วยกันทำขนมอยู่นั่นเอง

"เขมว่าจะทำพวกตระกูลทอง กับอินทนินสักหน่อยจ้ะ"

"จะได้ไม่ซ้ำกับพี่ดาด้วย"

เพราะจะได้เป็นตัวเลือกที่หลากหลายของผู้ซื้อรวมถึงจะได้ไม่เป็นการแย่งลูกค้ากันเองด้วยจึงเอ่ยกล่าวไป

[ บรึ๋ยทำไมจ้ะ ฉันจะบอกว่าฉันมีขายจ่ะ ]