帝

ทว่าเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นก็ทำให้ต้องหันขวับไปยังทิศหนึ่ง เสียงฝีเท้าเหยียบลงกับกิ่งไม้ เขาหันไปมองเพื่อนข้างกาย

ราวกับอ่านใจกันได้ พวกเราทั้งสองออกตัววิ่งไปยังทิศที่ได้ยินเสียงในทันที

เพื่อไปตรวจสอบว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นคือคน .. หรือสิ่งเหนือธรรมชาติที่ไม่สามารถหาคำมาอธิบายได้กันแน่

【 Route End 】

มิคาโดะยังคงเฝ้ามองเพื่อนของเขาคนนี้เสมอ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นจะเป็นตัวเขาที่สามารถช่วยได้

เพราะดูจากการเกิดแล้ว มันคงเป็นการขยับตัวที่ลำบากมาก

พอเดินกันมาจนพื้นที่นั้นเปลี่ยนแปลงแล้วพร้อมกับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ เช่นนั้นจึงได้ยกมือขึ้นมาปิดจมูกและปากไว้ครู่หนึ่ง

กลิ่นแรงมาก .. มันต้องมีเยอะขนาดไหนกันนะถึงทำให้กลิ่นแรงขนาดนี้

( + )

“ โทวกะอยากไปที่ไหนไหมครับ ผมอยากจะไปซื้อหนังสือเล่มใหม่ ”

“ เผื่อว่าผมดูหนังสือเสร็จแล้วจะได้พาไปได้ ”

แน่นอนว่าในเมื่ออีกฝ่ายอยากมาด้วยเขาก็ไม่อยากที่จะให้อีกฝ่ายมาตามใจเขาเพียงอย่างเดียว

อีกอย่าง .. ถ้ามาแค่ร้านหนังสืออย่างเดียวในขณะที่มีคนมาด้วยมันก็คงจะน่าเบื่อมากทีเดียว

รู้สึกได้ถึงมือที่ถูกดึงไป ชั่วจังหวะหนึ่งกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาที่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ได้โดดเดี่ยวหรือต้องเผชิญหน้ากับความกลัวด้วยตัวคนคนเดียว

พอได้ยินเช่นนั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังออกมาจากลำคอของชายหนุ่มร่างสูง ที่เธอพูดมาก็ถูก

“ นั่นสิ ถ้าเกิดเรย์รู้เข้ามีหวังโดนบ่นหูชาแน่ครับ ”

ทว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนเท่าไหร่นัก

( + )

“ ไม่แน่ใจว่าคุณชอบวรรณกรรมแนวนี้ไหม ”

“ วรรณกรรมจากรัสเซียที่เล่นประเด็นเกี่ยวกับนักช่างฝัน .. ที่ไม่ได้ตกหลุมรักในตัวบุคคลทว่าเป็นความคิดที่จะมีหญิงสาวมาเป็นนางเอกเคียงคู่กับตัวเองมากกว่า ”

“ ลองเปิดอ่านดูคร่าว ๆ ดีไหมครับ ประกอบการตัดสินใจน่ะ ”

พอได้ยินคำถามเช่นนั้น ก็เงียบลงไปครู่หนึ่งมือกอบกุมปลายคางราวกับกำลังนึกคิดในขณะที่สายตาก็จดจ้องไปทั่วชั้นหนังสือวรรณกรรมเพื่อมองหาหนังสือที่ต้องการ

และสายตาก็หยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนึ่งก่อนจะคว้ามันไว้แล้วหยิบมาเพื่อตรวจสอบหน้าปก

รอยยิ้มอยู่บนใบหน้าพร้อมกับถือหนังสือให้ดูหน้าปก

「White Nights」

หัวคิ้วเลิกขึ้นมองแก้วพุดดิ้งกาแฟที่ถูกดันมาหา เช่นนั้นจึงได้รู้แล้วตัดสินใจที่จะหยิบช้อนขึ้นมาเพื่อตักพุดดิ้งตรงหน้า

เป็นคำเล็กในช้อนแล้วนำเข้าปากของตัวเอง

ปากขยับเคี้ยวแล้วกลืนลงคอเพื่อรับรส ทว่าครู่หนึ่งดวงตาก็เงยขึ้นมองคนตรงข้าม

“ ... อร่อยดีนะครับ ” ไม่เคยชิมมาก่อนแม้จะขึ้นชื่อว่ากาแฟทว่ามันก็เป็นรสชาติที่ไม่หวานและไม่ขมมากจนเกินไป

นุ่มลิ้น เป็นรสชาติที่พอดีมากเสียจริง

“ คุณอินาบะ พอจะมีหนังสืออ่านแนะนำบ้างไหมครับ ”

ตัดสินใจเอ่ยถามหาความเห็น เพราะดูท่าแล้วก็หมดหนทางแล้ว

“ จะเป็นเนื้อหาแบบไหนก็ได้ ถ้าคุณคิดว่าสนุกผมก็ว่าจะลองอ่านดูครับ ”

“ หาวรรณกรรมเล่มใหม่อ่านอยู่ครับ ทว่า .. ยังไม่รู้สึกว่าเจอเรื่องไหนที่มีเนื้อหาน่าสนใจ ”

รอยยิ้มจางพร้อมเปลือกตาที่ปิดลง ท่าทีหน่ายใจนั่นบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่ายังไม่พบสิ่งน่าสนใจ

“ คุณคงชอบหนังสอมาก ”

เพราะสังเกตเห็นว่าในอ้อมแขนเล็กนั่นมีหนังสือหลายเล่มเลยทีเดียว แม้จะสังเกตเห็นหนังสือเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนอยู่ด้วยก็เถอะ

( + )

เมื่อได้สดับฟังถึงอุปกรณ์พิเศษ เช่นนั้นรอยยิ้มจางจึงได้ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม ก่อนที่ศีรษะจะผงกลงเป็นการตอบรับ

“ เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นอุปกรณ์ที่น่าสนใจมากเลยทีเดียวครับ ”

“ ได้เลยครับ เชิญคุณนำทางได้เลย ”

แล้วเขาก็ผายมือเพื่อให้สุภาพสตรีได้เดินไปก่อนในขณะที่เขาเองก็เดินเคียงข้างไปพร้อมกับอาวุธยาวที่สะพายไว้

“ เป็นความคิดที่น่าสนใจมากเลยนะครับ ดัดแปลงอุปกรณ์พิเศษแบบนั้น ”

“ ถ้าอย่างนั้น—ให้ผมซื้อหนังสือเล่มนี้แล้วคุณลองไปอ่านก่อนดีไหมครับ ”

“ ผมอยากได้คนที่จะมาเล่าเนื้อหาคร่าว ๆ ให้ฟังประกอบการตัดสินใจมากกว่านี้พอดี ”

“ ถ้าผมอ่านแล้วถูกใจผมจะขอเก็บเล่มนี้ไว้เองถ้ามันไม่ถูกใจผม หนังสือเล่มนี้จะกลายเป็นของคุณ ”

“ ว่ายังไงดีครับคุณทาดาโนะ สนใจไหม ? ”

หูสดับฟังเรื่องราวที่คนตรงหน้าได้เล่าให้ฟังคร่าว ๆ พร้อมกับสังเกตท่าทีไปด้วย เข่นนั้นรอยยิ้มจางจึงปรากฏบนใบหน้า

เป็นท่าทีที่ดูออกง่ายเสียจริงด้วย

“ เนื้อหาฟังดูน่าสนใจมากเลยทีเดียวครับ ผมสนใจเข้าให้แล้วสิ ”

แล้วหลังจากนั้นชายหนุ่มร่างสูงก็เงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังพิจารณาถึงการตัดสินใจอยู่

และแล้วความคิดบางอย่างพลันแล่นเข้ามา

( + )

เมื่อได้ยินคำถาม รอยยิ้มจางก็ยังคงอยู่บนใบหน้าพร้อมกับศีรษะที่ผงกลงเป็นการตอบรับ

“ ชอบครับ มันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นดีนี่นะ ”

“ สิ่งมหัศจรรย์ที่รอพวกเราไปค้นพบ แม้ในสายตาคนอื่นดูเป็นสิ่งเพ้อฝันทว่า—อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งเหนือจินตนาการที่สามารถนึกคิดได้ไม่จำกัด ”

“ คุณหนูอยากได้ไปลองอ่านดูไหมครับ พี่จะซื้อเป็นของขวัญสำหรับการพบกันของพวกเรา ”

หลังจากผ่านไปชั่วอึดใจเสียงทุ้มก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับมือที่กำข้อมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ เหมือนกับว่า .. จะถูกตามให้กลับไปลงนรกเลยนะ ”

“ ... ขอบคุณครับเรย์ ”

“ เรย์คง .. ตกใจมาก แต่ว่าตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ ไม่ต้องห่วง ”

เมื่อกล่าวจบมือที่จับก็ปล่อยออกจากข้อมือของเพื่อนแล้ววางไว้บนตักของตัวเองแทน

“ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ครับ ? มาตามหาเบาะแสเหมือนกันเหรอ ? ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะพูดอย่างไรให้เข้าใจง่าย มือยังจับข้อมือเพื่อนไว้เพื่อยึดเหนี่ยว—

“ ตอนแรกไม่แน่ใจว่าใช่ไหม เพราะร่มที่บังและฝนที่ตกทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ”

“ ทว่าในช่วงจังหวะที่รถบรรทุกพุ่งเข้ามา สายตาเหลือบไปเห็น .. ใบหน้าของเด็กสาววัยห้าขวบ ”

“ เหมือนเมื่อเก้าปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ”

หลังจากนั้นจึงได้เงียบไป ไม่แน่ใจว่าควรพูดสิ่งใดต่อ

( + )

มือคว้าข้อมือของเพื่อนดึงมาให้นั่งลงข้างกัน เนื้อตัวของคนทั้งคู่ที่เปียกปอนไปด้วยน้ำสีแดงก็ไม่ได้ทำให้เดือดร้อนแต่อย่างใด

ปากเผยอออกและปิดลงหลายคราราวกับไม่แน่ใจว่าจะกล่าวสิ่งใด จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากตั้งสติกลับมาได้

เสียงทุ้มก็ดังขึ้น

“ เมื่อกี้ .. ผม ... ”

“ เห็นน้องสาวที่เสียชีวิตไปแล้วยืนถือร่มสีแดงอยู่ฝั่งตรงข้าม ”

( + )

ร่างสูงถูกยกขึ้น แม้จะอยากต่อต้านทว่าเสียงกลับไม่ออกมาจึงทำได้แค่ใช้แขนตัวเองดันทว่าในตอนนี้ตัวเขากลับไร้เรี่ยวแรงจนยอมถูกอุ้มแต่โดยดี

พอถูกวางลงบนที่นั่ง มิคาโดะก็ยังไม่ได้พูดสิ่งใดออกมามาราวกับ .. ยังตกใจไม่หาย

และโชคดีที่อาการหวาดกลัวนี้ยังไม่รุนแรงจนไม่อาจควบคุมสติ

ทว่ามันก็ ... ชวนให้ใจหวิวเหลือเกิน

( + )

เมื่อได้รับคำถามดวงตาหลุบลงเหลือบมองไปยังฝั่งตรงข้ามอีกครั้งและหันกลับมาก่อนจะส่ายศีรษะเป็นคำตอบ

“ ไม่มีเลยครับ ”

“ ตั้งแต่ฝนสีชาดนี้ตกลงมาก็ดูเหมือนจะโกลาหลกว่าเดิมจนคดีคนหายเหมือนถูกกลบไปเสียอย่างนั้น ”

แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องตัวเปียกเช่นนี้ ไหนจะร่างหนึ่งที่กางร่มแดง ดันมีลักษณะคล้ายกับ .. อา ...

“ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีเบาะแสให้ตามหานะครับ ”

ขอแสงสว่างโปรดนำทางท่านกลับบ้าน

✘ #OMTK_commuSS2 ✘

————————

"ภารกิจเสร็จสิ้น..อืม ห้องเรียนฉัน..จะยังสงบอยู่มั้ยนะ–"

"..แม้ว่าจะมีกำลังที่ดีแต่สมองเองก็เป็นสิ่งที่ทุกท่านมีไม่ใช่เหรอคะ..หากใช้ควบคู่กันไป คงจะเป็นประโยชน์ได้ไม่น้อยเลยค่ะ"

✶⋆.˚₊‧°.⋆✮⋆.°.‧₊.°.⋆⸝⸝.ᐟ⋆.˚
⋘ 𝑙𝑜𝑎𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑑𝑎𝑡𝑎... ⋙
⤷ 𝙻𝚢𝚜 𝙼𝚒𝚗𝚗𝚎𝚏ø𝚕𝚐𝚎
⤷ 𝟹𝟷 𝚈 | 186 cm
⤷ Onmyōdō Instructor
₊‧.°.⋆✮⋆.°‧₊₊‧°.⋆✮⋆.°.‧₊˚.⋆🔭

หูอื้อจากฝน ดวงตาพร่าลงไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะน้ำฝนสีชาดหรือของเหลวสีใสที่ไหลออกจากดวงตาคู่นี้

ทว่าเมื่อลองปรับภาพตรงหน้าให้ชัดจึงได้พบว่าคนที่ดึงเขากลับมาคือเพื่อนของเขานี่เอง

“ เรย์ .. เรย์ ...? อะ—อา ... ”

เป็นครั้งแรกที่นึกคำพูดไม่ออก มันติดอยู่ในลำคอจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้อย่างเต็มที่

ภาพช้าที่เขาเห็นคือรถบรรทุกที่พุ่งมาหาด้วยความเร็วโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

เมื่อครู่เขาตรวจสอบด้วยความแน่ใจแล้วว่าไม่มียานพาหนะใดเคลื่อนเข้ามาหาจึงได้ทำการเดินข้ามอย่างไม่คิดสิ่งใด

ใครจะไปรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น

เสียงแตรรถที่ดังขึ้นทำให้สติของเขาหลุดในทันใด จนรู้ตัวอีกคราคือตอนที่ถูกกระชากตัว

ใบหน้านั้นตื่นตระหนก หวาดกลัว อย่างที่ไม่เคยปรากฏให้ผู้ใดเห็นมาก่อน

( + )

สติหลุด—รอบข้างเสียงอื้ออึงพลันดับลง มิคาโดะนิ่งค้างอยู่บนพื้นในสภาพที่ถูกดึงล้มลง

ลมหายใจถี่รัวยิ่งขึ้นราวกับความหวาดกลัวที่เก็บสะสมไว้กำลังระเบิดออก สายตาของเขายังคงจ้องไปยังฝั่่งตรงข้ามที่เคยมีร่างหนึ่งยืนอยู่พร้อมร่มสีแดง

ทว่าบัดนี้กลับอันตรธานไร้ร่องรอย

พลันช่วงจังหวะเมื่อครู่แล่นผ่านสมอง

( + )

ผ่านไปสักพัก ราวกับได้สติกลับคืนมา เขามองไปยังร่างที่ก่อนหน้านี้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของแรงดึง

“ อะ—อา .. ครับ ขอบคุณครับอาจารย์ .. ”

ความสุขุมพลันหายไปชั่วครู่ ไม่แน่ใจเลยว่าควรทำยังไงต่อ ทว่าตอนนี้อย่างน้อยเขาก็ยังปลอดภัยดี

มองเห็นสายตาของคนข้างกายจึงได้เอ่ยถาม

“ เมื่อครู่ .. อาจารย์ก็เห็นใช่ไหมครับ ? ”

ร่างกายนิ่งค้างไป เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขาสติหลุดไปชั่วขณะ จากใบหน้าที่ในคราแรกยังคงความนิ่งสงบ—

ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอออก ลมหายใจสะดุดราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขานึกถึงตัวเองเมื่อสิบสามปีก่อน

เด็กหนุ่มยังไม่ได้ตอบรับผู้เป็นอาจารย์ในทันที ทว่ามือที่มีมาบุกลับกำแน่นจนในไม่ช้ามันคงหักคามือเป็นแน่

( + )

https://pin.it/7e8kkg1Sa

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

【 โรลเปิด — แยกรูท 】
【 ถนนเส้นหนึ่ง — 09 : 10 PM. 】

วันนี้เขาออกมาตรวจสอบคดีคนหาย ทว่าครั้งนี้มีเพียงแค่ตัวเขาคนคนเดียวเท่านั้น

ฝนสีชาดที่ตกลงมาทำให้เขาเปียก สายตามองไปอีกฟาก พบร่างหนึ่งพร้อมกับร่มสีแดงจึงได้คิดจะไปสอบถาม

ทว่าเสียงเบรคที่เกลียดนักและยานพาหนะที่พุ่งเข้ามาก็ทำให้เขาเกือบต้องประสบพบกับเหตุสลด

คุณคว้าตัวเขาไว้

( เพื่อนสาวผมคนนี้เท่มาก )

( คอน คอน~ )
cr. Pretty Good Job [FB]

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงได้ไม่ลังเลในการใช้ง้าวในมือจัดการกับวิ่งตรงหน้า ใบมีดแหลมคมแทงทะลุปากที่ฉีกกว้างจนกระทั่งมันสลายหายไป

... มีชั่วขณะที่เผลอคิดลังเล เพราะเกรงว่าจะทำให้เพื่อนเจ็บไปด้วย โชคดีที่ยังรั้งมือไว้ได้

เช่นนั้นจึงได้กวาดสายตามองดูรอบข้างอีกครั้งด้วยความตื่นตัวเพราะเกรงว่าจะมีอันตรายอีก

“ ... ดูเหมือนว่าเมื่อครู่จะยังไม่ใช่สิ่งที่พวกเราตามหานะครับ ”

... ตั้งสติหน่อยเถอะ

เขาบอกกับตัวเองเช่นนั้นก่อนจะใช้ง้าวในการพยุงร่างกายที่กำลังมึน แล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาจากผู้เป็นอาจารย์มาเช็ดริมฝีปากก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าซ่อนภายในชุด

สังเกตเห็นผู้เป็นอาจารย์และเพื่อนรีบพุ่งตัวไปในทิศทางหนึ่งที่เป็นป่าทึบ จึงได้รีบก้าวเท้าออกตัววิ่งตามด้วยความเร็ว

พอไปตามทางจึงได้พบกับร่างเงาที่ไม่คุ้นตา

( + )