Edel. Phexter

นับตั้งแต่เรือรบเทียบท่าที่ฐานทัพ แพทย์สนามที่ประจำการอยู่กับที่ก็สวดภาวนาในใจว่าขอให้ไม่มีคนเจ็บให้ต้องแบกหามในวันนี้สามครั้ง ก่อนที่จะโยนเกลือข้ามไหล่ออกไป

“ ทางผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องเครื่องดื่มเท่าไหร่หรอกนะ… ”

เขาเกาหลังคอเล็กน้อยแล้วพยายามจะนึกแต่ก็นึกอะไรไม่ออกเลย

“ คงต้องให้คุณอันวาร์แนะนำแล้วล่ะครับ “

“ งั้นให้ฉันพากลับเอาไหม? รู้ทางกลับบ้านหรือปล่าวเนี้ย ”

เขาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาในอ้อมแขนก่อนจะยืนขึ้นช้าๆไม่ให้นายกลัว

“ ระหว่างทางเดี๋ยวฉันซื้อขนมให้ก็ได้นะ ”

“ ร้านดอกไม้กับร้านขนมหรอครับ? “

เขามองดูรอบๆสักพักก่อนจะเกาหัวเล็กน้อย

” มีสิ แต่ว่าอยู่คนละบล็อคกันเลยนะครับเหมือนว่าร้านที่อยู่โซนเดียวกันก็มักจะขายของเหมือนๆกันน่ะ “

เขาชี้ไปที่ถนนคนเดินแถบนั้นแล้วยิ้มให้

“ แถวนี้เป็นโซนร้านขนมพอดีเลยครับ ส่วนร้านดอกไม้เดินตรงไปสุดทางแล้วเลี้ยวซ้ายก็เจอแล้วล่ะ ”

“ รบกวนด้วยครับ ”

เดินเข้ามาในร้านแบบพึ่งหลงมาหมาดๆ

“ มีเครื่องดื่มหวานๆแนะนำไหมครับ ”

" อ๋า " 💧นี่ฉันแต่งตัวแปลกหรอ? เอ๊ะหรือลืมหวีผม

เขาปัดๆผมตัวเองทำให้ดูเรียบขึ้นมาหน่อยก่อนจะกลับมายิ้มใหม่แบบมั่นใจ

" งั้นถ้ามีอะไรช่วยทักผมได้เลยนะครับ อยู่แถวๆนี้ล่ะ "

ชอบเดินซื้อของแถวนี้พอดีเลย

" อะฮ่าๆงั้นเหรอ โทษทีนะ "

อะแสดงว่าฉันพูดถูกใจสิเนี่ย ดีจัง

" อื้มได้สิครับ "

" ..... "

เขายืนมองอีกฝ่ายพึมพำ กำลังคิดว่าอีกฝ่ายนั้นหลงทางหรือกำลังสับสนบางอย่างอยู่กันแน่

จะไปทักก็ดูจะสอดรู้สอดเห็นเกินไปสินะ

" มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณ " ยังไงปากก็ไปไวกว่าความคิดอยู่แล้วล่ะ- คงไม่เป็นไรหรอก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝑻𝒉𝒓𝒆𝒂𝒅​𝒔​ 𝒇𝒐𝒓​ 𝑶𝑪​

" โอ๊ะ? แหล่งวัตถุดิบ- "

" ว่างอยู่แล้วสิ..ว่างเสมอสำหรับนายเลย " อยากเปิดโลกน่ะ✨

เขาพยักหน้าตอบรับด้วยความยินดีมากๆ

“ อ๋า โทษทีนะแต่ทางผมไม่ค่อยชอบของขมๆเท่าไหร่ “

แต่ก็อยากไปจังเลยนะ งานสังสรรค์น่ะไม่ได้นานแล้วด้วย

” มีพวกน้ำส้มหรือน้ำองุ่นแทนได้หรือปล่าวล่ะ “

"นะ...ในที่สุด... วาฟเฟิลก็ได้กลับร่างเดิมแล้วค่ะ..." ร่างกายหมดแรงแทบทรุดลงไปนอนกองกับพื้น

*ตุ้บ* นอนไหล

" ดีจังเลยนะ มีเวลาฝึกซ้อมด้วย "

ทางนี้ยังเคลียเอกสารไม่เสร็จเลยล่ะ.. แถมยังมีมาเพิ่มเรื่อยๆ แหมะคิดแล้วก็เหนื่อยจริงๆน้า

" ว่าแต่จะไปไหนต่อหรอ? " เห็นเดินไปทางไหนก็เห็นตลอดเลย

“ ฮ่าๆงั้นเหรอครับ ทางนี้ทานขนมปังเมล่อนกับกาแฟน่ะ ”

คงจะตื่นเช้าน่าดูเลยน้า..ดูสิหาวเป็นดาวเป็นเดือนเชียว หรือนอนไม่พอกันแน่

” นอนดึกหรอครับ “

“ อ่าวไคโรซัง สวัสดีช่วงเช้าครับ “

เจอกันชักจะบ่อยขึ้นนะ..

” ทานอะไรหรือยังล่ะ “

" หืม "

คนหนุ่มสาวนี่ขยันซ้อมจังเลยเนอะ

ไม่ได้วาดพี่ครัชโคตรนาน💀

"แหม..คาเมลแกอยากไปเดินเล่นเหรอ.."

" หลงทางหรอ? น่าสงสารจัง " ลูบปุๆ

" มีช่องทางติดต่อผู้ปกครองไหม" คงไม่ปล่อยให้ลูกหลานมาเดินคนเดียวหรอกนะ ตัวเล็กแค่นี้เอง

จะว่าไปหน้าตาเจ้าตัวน้อยก็คล้ายกับใครสักคนอยู่เหมือนกันแฮะ..........

นึกไม่ออก

“ ….. ”

ใจโหวงแปลกๆแฮะ ที่บ้านพักก็เงียบเกินไป-

[𝐊𝐚𝐢𝐫𝐨]

" วิเศษมากเลยล่ะ "

ตั้งอกตั้งใจดูอย่างเต็มที่ ตัวการ์ตูนในหนังสือก็ดูน่ารักสมวัยดี

ดูเป็นความฝันที่...ไม่ไกลเกินความสามารถของเด็กคนนี้แน่นอน คงจะวาดฝันบรรยากาศในร้านไว้ซะสวยเลยสินะ🌸

" แล้วเคยลองชงให้คุณแม่หรือยังครับตัวเล็ก "

เธอคงมีพรสวรรค์น่าดูเลย

" ฉันหรอ? ก็คงเป็นคนธรรมดาที่เผอิญผ่านมาแถวนี้ละมั้ง "

เขายักไหล่ให้เล็กน้อยก่อนจะนั่งลงแบบเต็มตัวสักที มันเมื่อยน่ะ..

ผ้าคลุมที่สวมไว้ก็สะบัดไปจนเปื้อนหมดแล้ว

" ว่าแต่จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะถามว่าเธอกำลังอ่านอะไรอยู่เหรอ "

" อื้ม ไว้จะเอามาให้อีกเยอะๆเลยนะ "

ว่าแล้วก็เอามือไปลูบหัวปุๆด้วยความเคยชิน

" ว่าแต่จัสคุง... " จัสคุง? คำเรียกนี่ติดปากแปลกๆแฮะ

" จัสตินคุงบ้านอยู่แถวนี้หรอ? ผู้ปกครองไปไหนล่ะ มาคนเดียวอันตรายนะ "

" คนแปลกหน้า.. "

นายหรอ?

" ไม่เป็นไรครับ พอดีช่วงนี้พยายามลดน้ำตาลอยู่น่ะ "

ไม่อยากโดนหมอดุเหมือนคราวที่แล้วน่ะสิ-

" มียาวิเศษแบบนั้นด้วยหรอเนี้ย เหมืนในนิทานเลยนะครับ "

" ยา? มีคนวางยาเด็กด้วยหรอ?? " โหดร้ายจัง