Nakh 🚶🏽‍♀️🍃

این‌همه سرگیجه دائم واس چیه؟
کل دنیا چند روزه می‌چرخه.
حاجی می‌دونم در گذره، رها کن بذار آروم بگیرم.

حالا چی ژوزه؟

یه‌وقتایی، یه‌لحظه‌هایی هست که تقریبا شک نداری که تموم می‌شی. بعضا آلردی تموم شدی.
یه فروپاشی به تمام معنا.
و عجیبش اینه که باز تموم نشدی.
خوب یا بد؟ نداریم
ولی زندگی همینه.

آدم معمولی بودن.
آدم معمولی بودن.

هم دلم تنگ می‌شه برای نوشتن هم از همه‌جا در گریزم.
کاش انسان شفا پیدا می‌کرد.🤲🏼🥲

مبهوت
مبهوت
مبهوت
مبهوت

Distance doesn't separate people.
Silence does.

چرا نوتیف نداره این بلو اسکای؟
) حالا اگر داشت اولین قدم میرفتی نوتیف رو خاموش می‌کردی زن )

ننوشتن برام بعد از مدتی تبدیل میشه به کلی صدا که تو مغزم پتک می‌کوبنن.
نوشتن هم وسط سکوت ازم جوووون مضاعف می‌گیره.
اینم وضعیت ماست آقای قاضی.

وان نوت خیلی کار راه اندازه و خوبه
اما notion رو تست کن مشتری می‌شی؛)

امروز رو نیز با عطسه آغاز کردیم.
چه جذاب.

دارم از دلتنگی خودم خفه می‌شم.
خودم در عجبم.

امروز به معنای واقعی کلمه با عطر اردیبهشت چشم باز کردم.
اردیبهشت محضه امروز.

سوالی برای تمام فصول:
کی می‌دونه چی پیش میاد؟

خسته
کلافه
مبهوت و کبود و گس

جسارتا اسمش تسهیلگریه، ذاتش لوبریکانته.

Same as here!

روز جهانی آرزوست.
آرزوم؟
هیهات

خواهی نخواهی

دلم از همین الان تنگه براش.

آلرژی امروز به اینجا رسید

حالا دو دقیقه هم لش کنی آسمون به زمین نمیاد

ظرافت در رفتار خیلی مهمه دوستان، خیلی.
رونوشت تا همیشه به خودم هم.

سالاد ولی یه مکتبه و من مریدشم.

آدمیزاد تو هر چیزی پی معنا می‌گرده.
گاهی برای یافتن چاره، گاهی بس که بی‌چاره حس می‌کنه خودش رو.
خلاصه که معنا گاهی همون حبل‌المتین حیاته انگار.

اینجا ولی بهتره
شبیه اون اکانت بی‌نام که هربار سوزوندم
منتها فرقش اینه که بازم من همونم
نمی‌گم
نمی‌نویسم.
سانسور سانسور سانسور
چرا واقعا نخ؟

گاهی یه ظرافتی به خرج می‌ده بشر که آدمیزاد وا می‌مونه.
مثلا قبل ۴ صفر.
#بمانددریاد

االان وقتش نیست. یه امشب رو حداقل نه.
واقعا نه.
اما خب دیگه معمولا اونجوری که دلمون میخواد نمی‌شه

در برابر این‌فضا همیشه عاجزترین می‌شم. همیشه گم می‌شم. غرق می‌شم. پیدا نمی‌شم.

هنوزم باورم نمی‌شه بتونه این‌حجم نفرت رو تو خودش نگه داره.
چطور ممکنه اون آدم؟