🍬Hyderia✨🎉

“อายุ....” ประมวลคำศัพท์สักครู่

“อ๋อ ฉันอายุสิบเจ็ด” ส่วนหลังจากนั้น----

“เอ่อ.. ไอจัง ฉันไม่เข้าใจ คำหลังจากอายุ หมายความอะไร”

เป็นคำศัพท์ที่ไม่ได้ให้ความสนใจมาก่อน และไม่น่ามีความเกี่ยวข้องในการใช้งานด้วย ดังนั้นจึงเป็นคำแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง

เสียงทำนองเพลงดังจากเครื่องของไฮเดเรีย

“โอเค ขอบคุณ”

หลังจากนั้นก็กดวางสาย แล้วก็ใช้ปลายนิ้วเลื่อนไปมา เป็นการใช้อย่างคล่องแคล่วด้วยมือข้างเดียว

“ไอจังโทรได้ ตลอด” นิ่งไปนิด เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเคยได้ยินใครสักคนบอก ว่าคนที่ประเทศนี้นิยมส่งข้อความหากันมากกว่า

“อ่ะ ข้อความก็ได้”

“ฉันจะรีบตอบ”

ก็ไม่แน่ใจนี่นา

“มือถือนี่” ชูเชือกในระดับที่ไม่ทำให้เจ้าสุนัขสนใจและคิดว่าชวนเล่นขึ้นมา

“แล้วก็ ดู เลขใหม่ด้วย”

ชูมือถือของตัวเองที่เพิ่งหยิบออกมา เพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าเธอเองก็จำเบอร์ใหม่ไม่ได้เหมือนกัน

“อื้ม...” ตอนแรกว่าจะรับมือถืออีกฝ่ายมา แต่เมื่อคิดได้ว่าต้องเจอกับภาษาท้องถิ่นแน่นอน คนที่พูดสื่อสารได้แต่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ก็ส่ายหน้าทันที

“คือฉันอ่านไม่ได้”

“เดี๋ยวฉันบอก ให้ไอจังจดดีกว่า”

แถมมือข้างหนึ่งยังจับเชือกไว้อยู่อีก แล้วก็ต้องใช้มืออีกข้างหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูเบอร์ที่เพิ่งเปิดใช้งานที่นี่ด้วย

+

“ไอจังเห็นทะเลตลอดเลยสิ”

“ฉันก็เมืองมีทะเล เล่นชายหาดสนุก” ดูเหมือนจะพูดศัพท์ผิดพลาดนิดหน่อย แต่น่าจะมีความหมายใกล้กันล่ะมั้ง

แต่พอได้ยินคำว่าทัวร์เมือง ก็ลืมเรื่องยิบย่อยเหล่านั้นทันที

“ไอจังจะพาทัวร์ โอเคเลย ฉันว่างตลอด”

ยังไงตอนนี้ก็ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้วนี่นา

“อ่ะ ต้องเมมเบอร์ไว้สิ”

“แต่จะบอกว่าย้ายมาอยู่ก็.....ไม่ถูก” คำพูดเว้นไปสักครู่เพราะหาคำที่สื่อความหมายตรงๆอย่างที่อยากพูดไม่ได้

“คือ...อาจารย์มาฮันนิมูน ก็เลยตามมาด้วยน่ะ อยู่นานไหม ต้องถามอาจารย์”

“ไอจังล่ะ คนที่นี่? อยู่นานหรือยัง?”

ดูจากที่รู้ที่ทาง ก็น่าจะเป็นคนที่นี่ล่ะมั้ง

(ป่วยเพิ่งฟื้นค่ะ ขออภัยที่หายไปนาน 🥲)

เดินตามไปโดยพยายามให้เจ้าสุนัขอยู่ห่างจากเพื่อน(?)ใหม่ให้ไกลที่สุดเท่าที่มันจะยอมทำตาม

ระหว่างนั้นก็ยังมองซ้ายมองขวาไปด้วย ดูท่าทางสนใจรอบตัวมากๆ

จนกระทั่งได้ยินคำถาม

“อ่ะ ใช่เลย เพิ่งย้ายมา” แต่พอพูดถึงสาเหตุ ก็เหมือนจะลังเลอะไรบางอย่างไปครู่หนึ่ง

+

“อื้ม... ไอ จาง ไอ... ไอจัง”

ลองปรับดูสักทีสองที ก็เหมือนจะพอเรียกได้

ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าเจ้าตัวนี้จะน่ารักน่าเอ็นดูจนอยากจะพากลับบ้าน แต่ถ้าหากให้มันพลัดพรากจากครอบครัว จากบ้านตัวเอง ก็น่าสงสารน่าดู

“โอเค โก..โก...”

“อ่ะ แต่ต้องให้ไอจังนำทางนะ ฉันยังจำไม่ได้ ว่าสถานีตำรวจอยู่ไหน”

ว่าแล้วก็อดหัวเราะแหะๆไม่ได้

ไม่ใช่แค่เพียงทางนั้น แต่เหมือนทางนี้ก็จะมีปัญหาการออกเสียงชื่อไม่ต่างกัน

“เอ่อ... มาส ชือ โม-----โต”

เหมือนจะจอดอยู่แค่นั้น

“เรียกว่าไฮเดรน หรือไฮก็ได้”

“แล้ว...เอ่อ... ฉันเข้าใจว่าที่นี่ เรียกนามสกุล แต่----- ขอเรียกว่าไอได้ไหม”

เห็นชัดเลยว่าออกเสียงคล่องๆอยู่แค่นั้น

ระหว่างนั้นมือก็ยังทำหน้าที่ลูบกับขยับหยอกเล่นกับเจ้าสุนัขไม่หยุด

แม้ว่าจะเห็นตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่าน่าจะเป็นน้องหมาใจดี แต่ก็ยังดีใจเมื่อได้รับปฏิกิริยาที่เป็นมิตรตอบ

กระทั่งได้รับคำขอบคุณ

“ไม่เป็น---- อ่ะ”

คำพูดสะดุดเพราะการกระทำของเจ้าสุนัขและการโต้ตอบอัตโนมัติของมนุษย์

ไฮเดเรียค่อยๆเอามือแตะและลูบคอสุนัขเบาๆ

“พี่สาวคนนั้นเขากลัวนะ เบาๆเสียงหน่อย”

ก่อนจะหันไปหาฝ่ายคน

“ฉันชื่อไฮเดเรีย อิมเบอร์ เพิ่งมาถึงเมืองนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

"ไม่ใช่---" คำตอบแรกนั้นสีหน้าที่ตั้งความหวังแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสลดทันที

แต่แค่เพียงครู่เดียว ก็กลายเป็นท่าทางฮึดสู้(?) ตามด้วยความมุ่งมั่น(??)เหมือนได้รับการมอบหมายสำคัญ

"ได้เลย ไว้ใจได้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย"

จบคำพูด ไฮเดเรียก็ค่อยๆเข้าไปใกล้ แล้วก็เอามือจับสายจูงขึ้นมา

"เด็กดี เด็กดี~ อยากจะเล่นกันไหม"

แกว่งเชือกในมือเบาๆ แอบหวังในใจว่าเจ้าของ(ตัวจริง)จะไม่มาในเร็วๆนี้

(มาทำความรู้จักค่ะ)

ไฮเดเรียออกมาเดินเล่นแล้วก็พบกับอะไรบางอย่าง

ดวงตาสีม่วงมองสุนัขตัวใหญ่ด้วยแววตาสนใจ ไม่สิ ต้องบอกว่าสนใจมากๆต่างหาก

แต่เห็นปลอกคอ(?)ก็น่าจะเป็นมีเจ้าของ(??) ดังนั้น--

เธอหันเหสายตามยังคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

"นี่ๆ" ภาษาญี่ปุ่นที่สำเนียงเปล่งหูแบบชาวต่างชาติ ไฮเดเรียส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนเด็กที่ขอของเล่น

"น้องหมาของคุณหรือเปล่า ขอเล่นด้วยได้ไหม"

(มามองด้วยความอยากรู้ค่ะ~~✨)

#UMN_Commu

“น่าสนุกจังเลย~”

“ขอแค่สนุกก็พอแล้วนี่นา✨”

"ฉันไม่เกี่ยวนะ~~~💧"

.

🍬 Hyderia Imber [ไฮเดเรีย อิมเบอร์] ✨🎉

17 ปี สูง 163 cm

อาศัยอยู่ย่านมิโดริ

Doc : bit.ly/UMN_Hyderia_...

.

----------
ทัก โค เวิ่น DM 🆗