かますと🌻

ルカキリ　猫ﾝｽﾞ

อยากกินยำ

ล้างสมองอะราย

壁尻

ต่อยกันดีกว่าพี่

สภาพฉันตอนนี้

ルカキリ進捗
まにあえ…まにあえ……ｯｯ

ช่องฮีตเตอร์ในรถเมโทร ชีมีลูกเล่น

💛🤎BALL

มากกว่านั้น แกรนด์มาสเตอร์กองอัศวินแห่งฟาโวเนียสก็รีบจูงมือพาทหารประภาคารผู้เป็นมิตรสหายรักของตน พากลับไปที่กองสำรวจโดยทันที … ปล่อยให้ความเข้าใจผิดล่องลอย ขับเคลื่อนไปกับสายลม รอยยิ้มที่อยู่เบื้องหลังของผู้เป็นอัศวินผุดขึ้นมา ให้เขารู้ตัวเอง ย่อมจะดีกว่า…

—END—

ฉันได้ยินมาว่า… มีกบตัวนึงที่ไม่กล้าแม้จะกระโดดมาชักชวนถึงที่หมาย … สงสัยฉันคงต้องกลับไปนั่งพิจารณาให้ถี่ถ้วนเสียใหม่เกี่ยวกับคำชวน
⚔️ งะ งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า เดี๋ยวฉันพาคุณไปเยือนที่กองสำรวจและมาคุยเรื่องเหล้าที่จะไปดื่มตอนเย็นนี้ดีกว่านะ แฮะๆ

ก่อนที่จะเรื่องราวจะบานปลายไป

⚔️ ถ้าคุณยังติดค้างบางอย่างอยู่ในใจ … ถ้างั้นฉันพาคุณไปดื่มที่เรือธงตอนนี้ดีไหม เดเมียนเพิ่งนำเข้าเหล้ามาใหม่น่ะนะ
🕯️อ่า มองดูก็รู้ว่าการง้อขอคืนดีของคุณแฝงไปด้วยผลประโยชน์
⚔️ อะ เออ ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่หรอกนะคุณ ..ไม่หรอก ฉันก็แค่อยากเอาใจคุณเฉยๆ เอง
🕯️อื้ม … แต่ก่อนหน้านั้น—

คลับคล้ายสุนัขตัวน้อยที่เผลอทำกระทำตัวไม่ดีต่อหน้าผู้เป็นเจ้าของ ยิ่งเห็นก็นึกอยากหัวเราะ น่าเอ็นดูอยู่ไม่เบา และในเมื่อเพื่อนอัศวินยังไม่รู้ตัว ทหารประภาคารผู้เป็นมิตรสหายรักก็ปล่อยปะไปตามเลย ราวกับกองใบไม้ที่พัดพาไปกับสายลมโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก่อนหน้านั้น

จนทำให้คุณไม่พอใจ ไหนจะ … ปล่อยให้คุณรออยู่ในตะเกียงด้วย แฮะๆๆ

อ่า นี่เขาไม่รู้ตัวจริงๆ สินะว่าฉัน … ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด ทหารประภาคารผู้เป็นมิตรสหายรักยกยิ้มมุมปากครุ่นคิดในใจและมองแกรนด์มาสเตอร์แห่งกองอัศวินเกาไปที่หลังคอ ทำสีหน้าและแววตาไปในทางรู้สึกผิด

🕯️ ดูเหมือนผลลัพธ์ตรงหน้าที่ดีมากกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก
⚔️ อ่า … นี่มัน… หมายความว่าอย่างไร? สรุปแล้ว คุณไม่ได้โกรธฉันหรอกเหรอ
🕯️ โกรธเคืองคุณ? … โอว นั่นสินะ ฉันอาจจะเป็นอย่างคุณว่าก็ได้
⚔️ อ่า จริงด้วยสินะ ถ้างั้นฉันขอโทษที่เล่ยมุกอะไรไม่เข้าเรื่อง

ครั้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นในโสตประสาท ใบหน้าเข้มก็พลันรีบเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยจนเห็นมิตรสหายรักผุดยิ้มขึ้นมาแฝงความหยอกล้อ แกรนด์มาสเตอร์ชะงักค้างไปชั่วครู่กับท่าทีของอีกฝ่าย จากหัวใจที่เคยร้อนรนและหนักอึ้ง บัดดี้ กลับเต็มไปด้วยความมึนมนและสับสน

เห็นเช่นนั้น ภายในใจของผู้เป็นอัศวินก็ยิ่งร้อนรนและหนักอึ้ง มือหนาที่เหนียวรั้งรีบผละออกมา ริมฝีปากเข้มยิ้มเกร็ง หยาดเหงื่้ออาบท่วมไปทั่วใบหน้า กำลังจะเอ่ยพูดขึ้นมา ทำอย่างไรก็ได้ให้ผู้เป็นมิตรสหายรักหายเคืองและทำให้บรรยากาศกลับมาดีขึ้น

คิคิ…

ค่อยๆ ขยับตัวเข้าหา เตรียมจะยื่นมือเข้ามาโอบกอดจากข้างหลัง

แต่ราวล่วงรู้ในการกระทำ มือเรียวของผู้เป็นมิตรสหายรักของแกรนด์มาสเตอร์รีบจับข้อมือรั้งเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนเข้าหาและหันกายเข้ามาหา ดวงตาสีเปลวเทียนคู่งามจ้องมองเข้ามา ดูนิ่งสนิทจนยากที่จะคาดเดาถึงอารมณ์และความรู้สึก

อัศวินแห่งโบเรียสก็เกิดอาการลนลานด้วยความรู้สึกผิด ไม่นึกว่ามุกที่น่าขบขันจะสร้างความไม่พอใจได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้ง นึกคิดไปถึงว่าอารมณ์อีกที่ยังไม่คงที คงเป็นเพราะผลกระทบหลังจากสุงสิงในตะเกียงเหล็ก รอคอยตนนานถึงสองสามชั่วโมง มือหนารีบเก็บดาบใหญ่เอาไว้ข้างกายเช่นเดิมและ

มีเพื่อนร่วมดื่มมารับฉันไปดื่มเลยตื่นเพราะได้เวลาดื่มแล้วต่างหากน่ะ
🕯️ …..
⚔️ เฮ้ อย่าเงียบแบบนั้นสิ ฉันก็แค่เล่นมุกน่ะ เล่นมุกน่ะนะ ฮ่าฮ่าฮ่า…

เมื่อเขาผู้นั้นหรือมิตรสหายรักผู้ซึ่งเป็นถึงทหารประภาคารค่อยๆ พลิกกายหันหลังให้โดยไม่แม้จะตอบโต้บทสนทนากับฝ่ายตรงข้าม

เงยหน้ามองไปยังใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตาสีเปลวเทียนกลับทำให้กายหนาชะงักค้างไปชั่วครู่ คล้ายตกตะลึงไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ว่าน้ำเสียงทุ่มลึกที่เอ่ยขึ้นมา ก็ทำกายหนาสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย

🕯️ ไฟของฉันทำให้คุณตื่นหรอครับ?
⚔️ เปล่า ไม่ได้ปลุกฉันหรอก แค่คิดว่า

ทว่า ยังไม่ทันที่ผู้เป็นอัศวินจะคิดคำนึงถึงกิจกรรมในอนาคตที่ยังไม่มาถึง ตะเกียงเหล็กที่ล่องลอยอยู่ตรงหน้าก็เปลี่ยนรูปร่างกลายมาเป็นมนุษย์ดั่งเช่นตนเอง เส้นผมพริ้วไสวไปตามสายลมและกลิ่นอายของเปลวไฟสีน้ำเงินที่หลงเหลือให้เชยชม เขาผู้นั้นลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

ความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม รวมทั้งคอยรับฟังเรื่องราวบางอย่างที่ตนคอยแบกรับเอาไว้ โดยไม่ด่วนตัดสินใจไปก่อน

สิ่งแรกที่อยากจะทำหลังจากที่เขาออกมา … ชวนไปดื่มกันที่เรือธงดีไหม? หรือว่าจะไปเดินเล่นท่ามกลางแสงจันทร์ดีนะ? อ่า มีกิจกรรมที่อยากทำกับเขาเต็มไปหมดเลยแฮะ

ดาบใหญ่ข้างกายค่อยๆ ปักลงกับพื้นพสุธาเต็มกำลังและค่อยๆ โอนเอน พักพิงอยู่กับมัน แกรนด์มาสเตอร์ของกองอัศวินกอดอก ก้มมองเปลวไฟสีน้ำเงินในตำนานที่สว่างไสวและลุกโชนท่ามกลางดวงตะวันสาดส่องลงมาด้วยความเพลิดเพลิน รอคอยจนกว่าเขาผู้นั้นจะออกมาทักทายตามภาษามิตรสหายรักที่คอยอยู่เคียงข้างและ

ได้ถึงพฤติกรรมของดวงไฟสีน้ำเงินที่อยู่ในตะเกียง บางทีเขาผู้นั้นอาจจะงีบหลับ ดื่มด่ำกับความสงบสุขไม่ต่างจากตนเองหรือบางทีอาจจะกำลังใช้ความคิดอยู่เพียงลำพัง

การปล่อยให้บรรยากาศนำพาไปด้วยตัวเอง คงจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุด ไม่เป็นการรบกวนบรรยากาศอันสุนทรียภาพและการดื่มดำของธรรมชาติ

จะว่าไปแล้ว 「เขา」ที่อยู่ในตะเกียงตอนนี้ … หลับหรือตื่นอยู่กันนะ แฮะแฮะ แกรนด์มาสเตอร์ยืนครุ่นคิดในใจพร้อมกับใช้มือซ้ายเกาหลังคอด้วยความประหม่า ทำตัวไม่ถูกเท่าไร ถึงแม้ว่าจะเคยชินกับการเห็นภาพลักษณ์ที่อยู่ตรงหน้าเพราะเห็นอยู่หลายครั้ง แต่กระนั้นแล้ว ตนเองก็มิอาจคาดเดา

ล่องลอยอยู่ไม่ขยับไปไหน ริมฝีปากเข้มผุดยิ้มออกมา รู้สึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อยนัก มือหนาขวากำลังจะยื่นขึ้นมาเตรียมจะสัมผัสด้ามจับตะเกียงเหล็กเพื่อปลุกให้ตื่นขึ้น แต่ว่าจู่ๆ มือหนาข้างขวาก็กลับหยุดลงอย่างกะทันหันพร้อมกับสีหน้าและแววตาของแกรนด์มาสเตอร์ที่เต็มไปด้วยความลังเลในการกระทำ

ภาพตรงหน้าที่ได้เห็นหลังจากที่ตื่นขึ้นคือภาพของตะเกียงเหล็กที่ลอยอยู่เหนือศีรษะพร้อมกับเปลวไฟสีน้ำเงินในตำนานที่ลุกโชน เป็นตัวบ่งบอกว่าใครมาเยือนในคราวนี้

ก็ว่าแสงอะไรที่สะท้อนเข้าตา ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง แกรนด์มาสเตอร์ค่อยๆ ดันกายให้ลุกขึ้นยืนและก้มหน้ามองมายังตะเกียงเหล็กที่

ตกกระทบกับบางสิ่งบางอย่างและสะท้อนเข้าไปเปลือกตาทั้งสองที่ปิดสนิท ความแสบร้อนกระตุ้นให้แกรนด์มาสเตอร์กองอัศวินแห่งฟาโวเนียสตื่นขึ้นโดยพลันและรีบขยับแผ่นหลังขึ้นมาพักพิงกับต้นไม้ขนาดใหญ่ มือหนาทั้งสองข้างค่อยๆ ยกขึ้นขยี้นัยน์ตาสีครามดั่งอัญมณี ปรับความแม่นยำของสายตาให้ชัดแจ่มชัด

คือบุคคลคนนั้นผู้ซึ่งปลีกตัวหลบหนีออกมาก่อนพักกลางวันและใช้เวลาอยู่กับการงีบหลับใต้ต้นไม้ใหญ่ ดื่มด่ำอยู่กับความฝันอันยาวนานโดยไม่มีใครรบกวน ช่างเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่สงบสุข ปราศจากความวุ่นวายต่างๆ

ทว่า ดื่มด่ำกับความฝันอันยาวนานเหล่านั้นไปได้ไม่นาน แสงจากดวงตะวันก็สาดส่องลงมา