Kurosaki Sakura(WIP)

#SKZ_Roleplay

[ โรลเปิด | แยกรูท | ช่วงสายของวันหนึ่ง ]
•

ในช่วงสายของวันที่แสนธรรมดาวันหนึ่ง คุณเดินไปที่แปลงเพาะปลูกอาจเพราะด้วยมีธุระบางอย่างหรือไม่มีเป้าหมายอะไรเป็นพิเศษนัก

ทว่า กลับบังเอิญเจอใครบางคนกำลังนั่งก้มๆเงยๆทำอะไรบางอย่างอยู่แถวแปลงผัก เกือบแอบจะดูน่าสงสัยนิดหน่อยเลยแหะ

และเหมือนพวกคุณจะเผลอสบตากันพอดี

( + ได้เสมอเลยคับ!🍀)

#SKZ_HigetsuDay1

เจ็บจัง ปั่นป่วน สับสน ไม่รู้เลย ไม่เข้าใจอะไรเลย

ทำไมล่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งๆที่ถูกฆ่าแล้วแท้ๆ ผมกำลังจะตาย ผมกลัว ทรมาน

แต่ว่า

-ในหน้าของผมมันทำได้แค่ยิ้ม-

ผมควรแสดงสีหน้าแบบไหนดีล่ะ ไม่รู้เลย ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี

ใครก็ได้ ช่วยบอกผมที

[ เคียวโคมุ อาริซุ / เสียชีวิต ]

เขาตอบคำถามนั้นไปตามตรง ด้วยสีหน้าที่มั่นคงและยอมรับ

"เมื่อคืนวันพุธก็เช่นกัน ผมตายอีกครั้งแล้ว.."

"แม้ว่าจะชนะก็ตาม"

ดวงตาหลุบลงมองมือที่เอื้อมขึ้นมาสัมผัสมือของเขา ก่อนที่จะช้อนขึ้นสบตาคนตรงหน้าโดยไม่หลบ

“ถ้าผมตายแล้ว…”
“มันจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหม”

ซากุระย่อตัวลงนั่งยอง สายตาถูกลดลงมาในระดับเดียวกับคนตรงหน้าโดยที่มือที่จับยังไม่หลุดจากกัน

เขาทำเพียงประสานสายตาอย่างซื่อตรงเท่านั้น

“ใช่ครับ ผมตายแล้ว”

+

〖 เทศกาลแห่งการชักชวน 〗
#SKZ_Festivalclub

ยินดีต้อนรับสู่สัปดาห์แห่งการชักชวน คุณกำลังใช้ชีวิตธรรมดาหลังจากผ่านเรื่องแย่ ๆ มาเป็นระยะหนึ่ง มันอาจสลักลึกลงไปในจิตใจจนยากจะฟื้นฟู

กระทั่งคุณได้ยินเสียงตามสายที่ทำให้ชีวิตดูมีสีสันขึ้นอีกครั้ง

docs.google.com/document/d/1...

(แวะมาปักค้าบ><)

(ขอบคุณที่เปิดโรลให้จอยนะคับ สนุกมากเลย ไว้เจอกันใหม่น้า(⁠人⁠*⁠´⁠∀⁠｀⁠)⁠｡⁠*ﾟ⁠+)

ใบหน้านวลกดลงจนมีเงาตกกระทบพาดผ่าน รอยยิ้มอ่อนโยนและดวงตาที่หลุบลงดูคล้ายพระพุทธรูปในอาราม

คิดตามคำพูดนั้นด้วยใจที่หนักอึ้งทว่าปล่อยวาง

"นั่นสินะครับ ..."

เสียงเบาหวิวตอบรับคำพูดของคนที่เดินร่วมทางกันในครั้งนี้

หวังว่าสิ่งที่ต้อนรับเราจะไม่หนักหนาเกินไปนัก

ขอวิงวอนต่อพระพุทธองค์....

สายตาสบเข้ากับใครบางคนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกซากุระ ชายหนุ่มผมสีอ่อนนั่งคุดคู้กอดเข่าตนเอง ช่างไม่เข้ากับซากุระโดยรอบเอาเสียเลย

ซากุระที่ยืนมองอยู่ตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยคนนี้

เขาย่อตัวลงยื่นน้ำตาลเคลือบบ๊วยให้กับคนตรงหน้า

"ของหวานช่วยให้อารมณ์ดีนะครับ"

หยิบยื่นความใจดีให้กับคนที่ทุกข์ใจที่นั่งอยู่

#SKZ_Shokuharai 一 โรลเปิด | แยกรูท

หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี

เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..
+

(เทสปัดเงาครับ)

(ฮะ ฮะ เห็นผมหรือเปล่าครับ?)

( TW. เสียงกรี๊ด/บรรยากาศวังเวง/แสงวูบวาบ/ลูกตา )
( สวัสดีครับ พอดีว่าทางเราได้ทำเพลงขึ้นมาให้ชาวโชคุไซได้ใช้ประกอบโรล ประกอบภาพ ในอีเวนต์คืนพิพากษาโลหิตฮะ ทุกคนสามารถนำไปใช้ได้ฮะ)

( ขอบคุณ @skz-seiki.bsky.social สำหรับวิดีโอด้วยนะฮะ )

( drive.google.com/drive/folder... )

〖 Announcement Butterfly Effect 〗

ยินดีด้วย คำปรารถนาของผู้ลงทัณฑ์ Ỳ̸̔́͝?̷͆̈́͒̚-̴̄͛̿̈-̶͂͗͋͠-̴̳̫͂͜-̴́̽̇̍-̷͚̄̍̒-̶͈̘̥̈́-̷̬̓̈́͝-̷͛̓͘̚-̶̓͘͠͝-----̸͍͂̿̍-̴̅͒̌͘-̸̎͛̎̃-̷́̏́̊-̸--̂̍?̷̀̉̇͘?̷̓ เปนจรงแล้ว
การขอให้คนบาปทั้งหมดถูกล้างบาง (ในคืนวันพุธนี้)

[โรลปิด | วันอังคารช่วงฟ้ามืด | ท่าเรือ]
@skz-kurotama.bsky.social

หลังจากปฐมนิเทศได้ไม่นานเมย์ก็เริ่มสนิทกับเพื่อนใหม่ได้ไม่ยาก ไม่ว่าเพื่อนๆจะทำอะไรเมย์ก็สนใจอยากมีส่วนร่วมไปเสียหมดและครั้งนี้ก็เช่นกัน

+

#SKZ_Shokuharai

เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง

ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้

ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ

ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้

เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด

( + )

เขาพูดเท่านั้นก่อนจะชะงักไปราวกับลืมไปว่าตนเองพูดอะไรออกมา

สิ่งเหล่านั้นราวกับสลักลึกลงบนวิญญาน แม้จะลืมทว่าก็จดจำ

"คุณต้องการคำตอบแบบไหนล่ะครับ"

"ความจริง.. หรือสิ่งที่อยากได้ยินล่ะ" ทว่าแทนที่จะเป็นคำตอบเขากลับเลือกถามกลับไปแทน

(ขอมาแจมด้วยนะคับ(⁠｡⁠•̀⁠ᴗ⁠-⁠)⁠✧)

ซากุระมองคนตรงหน้าที่ดูบ้าคลั่งด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนคล้ายพระโพธิสัตว์ในศาลเจ้า

ดวงตาของเขาทอดมองคนตรงหน้าด้วยความสงสารเห็นใจ ราวกับสายตาของแม่ที่มีต่อลูก คนที่มีต่อผู้หลงทาง มนุษย์ที่มีเมตตาต่อสัตว์ที่บาดเจ็บ

เขาไม่ได้พูดตอบอีกฝ่ายในทันทีทันใด ทว่าเลือกยืนอย่างสงบนิ่งแทน

"ชีวิตเป็นอนิจจา(無常)..ไม่มีสิ่งใดไม่มีวันที่ดับไป"

+

#SKZ_Shokuharai
[เนื้อเรื่อง - ทานากะ มาซาโตะ (1)
'บทประพันธ์อาลัยแด่ผู้อาสัญ' 📖 ]

เศษเสี้ยวความทรงจำเริ่มประกอบหลอมรวมเข้ากันใหม่— ก่อเกิดเป็นภาพในช่วงวาระสุดท้ายของเขาเอง

แสงอาทิตย์ยามเย็นผาดส่องลงมา
กระทบกับร่างกายที่ไร้ลมหายใจ
เชือกนั้นก็รัดแน่นอยู่รอบคอ

เขาหายใจไม่ออก—
ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกทรมานอย่างน่าประหลาด

Clar

#SKZ_Commu
「美しい花には、悲しい過去という肥料が必要なのです。 ……貴方の『記憶』も、きっと良い色になるでしょう。」

"ดอกไม้ที่งดงาม ย่อมต้องการอดีตอันน่าเศร้าเป็นปุ๋ยบำรุงเสมอ ...ผมเชื่อว่า 'ความทรงจำ' ของคุณเอง ก็คงจะกลายเป็นสีสันที่สวยงามได้เหมือนกันนะครับ"

Y.3
折口 綴
โอริคุจิ สึซึรุ

DOC: Bio

(( ผปค: ฝากตัวด้วยนะครับ ธงเขียว(?)ที่จริงใจขนาดนี้เป็นของคุณนะ ))
(( ปล. ผปคเฟรนลี่มากกกกกกคับ ))

ก่อนจะก้าวไปตามทิศทางที่อีกคนผายมือไป

"ส่วนตอนนี้เรามาเดินไปด้วยกันนะครับ"

"เพียงเท่านั้นก็ดีแล้วครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของอีกคนเขาก็เข้าใจ ในดินแดนน่าพิศวงที่รวบรวมผู้หลงทางที่ผิดบาปนี้ คงจะไม่ปล่อยพวกเขาเหล่าผู้หลงทางไปแน่นอน

เกาะนี้คงจะหาทางกลืนกินวิญญาณและลงโทษพวกเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแน่นอน

"ดีใจที่คุณโอริคุจิร่วมทางกันนะครับ"

ถึงกระนั้นเขาก็ดีใจที่บนหนทางอันเปลี่ยวเหงาจะมีคนคุ้นหน้าบ้างสักคน แม้ว่าจะเป็นเพียงคนที่เพิ่งพบหน้าเท่านั้น

+

"ถ้าอย่างนั้น...คุณโอริคุจิล่ะครับ เป็นคนที่กำลัง'หลงทาง'ที่ว่าด้วยรึเปล่า"

แพขนตาช้อนขึ้นมองอีกฝ่าย พลางพูดประโยคนี้ด้วยเสียงเนิบช้าอย่างที่ชอบทำโดยไม่รู้ตัว

"ถ้ามีคุณโอริคุจิร่วมทางไปด้วยผมคงจะดีใจมากเชียวล่ะ"

เขายิ้มรับคำชมที่กล่าวถึงชื่ออันมีความหมายของเขา ดอกไม้แห่งการเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ 'ดอกซากุระ'

ไม่ว่าจะผลิดอกหรือโรยราก็ยังคงงดงามไม่เสื่อมคลาย

ซากุระไม่ได้กล่าวแย้งอะไร เห็นด้วยและยอมรับกลายๆว่าดอกซากุระ 'ดอกนี้' ได้เริ่มต้นบานสะพรั่งอีกครั้งในโลกหลังความตายที่หาคำตอบไม่ได้นี้

"ก็คงจะแบบนั้นครับ"

ซากุระยกมือขึ้นสัมผัสกระดุมเสื้อกักคุรันเบาๆ

+

#SKZ_Shokuharai
[โรลเปิด]

ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี

แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน
หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา

เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา

เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..

#SKZ_Shokuharai

-พิธีปฐมนิเทศ- | Story 01

เสียงบางอย่างดังขึ้นโดยไม่มีที่มา
แหลม บาด และสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงกะโหลก
ราวกับกระดูกกำลังถูกบิดอยู่ข้างหู

ซาคุสะสะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างเกร็งแข็งในเสี้ยววิ ก่อนจะเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เหมือนกำลังถูกบีบ

เสียงที่ได้ยิน.. มันคุ้นเคยจนหัวใจหล่นวูบ

+

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณโอริคุจิ ผมซากุระครับ..คุโรซากิ ซากุระ" เขาแนะนำตัวเช่นกัน

"หวังว่าผมจะไม่ใช้ผู้หลงทางเพียงคนเดียวนะ"

เปลือกตาบางเปิดขึ้นหันไปมองคนข้างกันอย่างพิจารณา ก่อนที่รอยยิ้มบางจะถูกแต้มบนใบหน้า

ใบหน้าของเขาไหวไปมาเบา ๆ ไม่ถือสาหาความต่อคนแปลกหน้าคนนี้ หรือต้องเรียกว่าผีแปลกหน้าดีนะ?

"ไม่ว่าจะปลงตกได้หรือด้วยเหตุผลอะไร ตายแล้วก็คือตายนี่ครับ"

ซากุระหันตัวไปทางคู่สนทนาละความสนใจจากวิวทิวทัศน์ชั่วคราว ศีรษะทุยโค้งตอบรับอีกฝ่าย

+

〖 บทสรุปคืนพิพากษาโลหิตคืนที่1 〗
#SKZ_HigetsuDay1

อาวุธในมือคุณ... ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง?
คนบาปเหล่านั้น... ได้รับการลงทัณฑ์ตามที่คุณปรารถนาแล้วหรือเปล่า?

คงไม่ได้ลืมไปใช่หรือไม่?
[หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป]

docs.google.com/document/d/1...

!

เสียงที่ทักขึ้นมาทะลุกลางปล้อง พาลให้คนที่เหม่อลอยอยู่สะดุ้งตกใจเล่น

เขาผินหน้าไปมองผู้พูดเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองแม่น้ำสายนั้น

"เพียงแค่อาลัยในโลกอีกฟากฝั่งเท่านั้น..."

สายตาหลุบมองแม่น้ำนั้นด้วยความว่างเปล่า

"เมื่อข้ามแม่น้ำสามโลกมาแล้วก็เท่านั้น จะกลับไปก็คงไม่ได้"

เปลือกตาบางหลับราวกับยอมรับต่อชะตากรรมที่ได้เกิดขึ้นแล้ว

"ดังนั้นผมไม่ได้สนใจจะหาทางกลับหรอกครับ"

ดวงตาสีชมพูสวยกระพริบปริบ ๆ ก่อนที่รอยยิ้มละไมจะระบายออกมา

" ฮะฮะ ขอบคุณครับ"

เขาตอบรับคำชมนั้นด้วยความเต็มใจ

"คุณก็เช่นกันครับ..ประธาน"

ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่คลุมเครือออกมา ซึ่งไม่รู้ว่าหมายถึงประโยคแรกหรือประโยคหลังกันแน่ ทว่าไม่ว่าประโยคไหนก็ดีทั้งหมดไม่ใช่หรือ?

"ดูท่าคงไม่ค่อยมีเด็กดีเท่าไหร่สินะครับ"

เขาขยับไปเก็บเก้าอี้ที่เหลือต่อพลางๆ