Koooyuri🪸

สุขสันต์วันเกิดสำหรับทุกคนที่เกิดในเดือนกุมภาพันธ์นะคะ🥳
#SNM_TanjoubiOmedeto !!

ภาพแยกตัวละคร (พื้นหลังใส) drive.google.com/drive/folder...

※ รูปวันเกิดในปีนี้คือตัวละครในร่างชีซ่า / รูปวันเกิดจะวาดโดยอ้างอิงเดือนในโลกจริง

#SNM_maidcafe

( ใช้ความน่ารักให้เป็นประโยชน์ด้วยการเป็นคุณเมดกันเถอะมิตจัง!! )

#SNM_idol

(มาเจิมเเท็กค่ะ ไอดอลคนนี้ทำได้ทุกอย่างที่เเฟนๆรีเควส🕺)

#SNM_idol
#SNM_แว่น

((ตัวอย่างของคนที่หน้าตาดีแต่ใช้ไม่เป็น))

#SNM_แว่น

( เหตุผลที่ต้องนั่งหน้ากระดาน 🍅🤓 )

( เกรงใจจัง ให้เรามาตั้ง 50 ใบแล้ว ไทยากิไม่ต้องก็ได้น้า... )

( ขอยี่สิบใบ )

#SNM_Idol

(มีใครอยากได้โฟโต้การ์ดเจ้าจิ้งจอกบ้างมั๊ยนะ?!)

ไม่รู้ว่าภายในใจของเธอมีเรื่องน่าเจ็บปวดแบบไหนอยู่บ้าง ถ้าหากถามออกไป มันจะเป็นเหมือนวันนั้นอีกไหม ถ้าหากเป็นตัวเราในตอนนี้พอจะช่วยแก้ไขมันได้บ้างหรือยัง

ถ้าหาก

ถ้าหากอยากพูดว่า

'เราน่ะ อยากได้ยินเสียงของเธอมากกว่านี้'

จะได้หรือเปล่า

" ไม่เป็นไรแล้ว... "

...ได้ยินเสียงที่น่าคิดถึง

แขนที่เกร็งเงอะงะค่อย ๆ ผ่อนลง เลื่อนขึ้นมากลางแผ่นหลังของเด็กสาวตรงหน้า แล้วจึงลูบเบา ๆ

" ยูริจังอยู่ตรงนี้กับเรียวฮะแล้วนะ "

'จะร้องออกมาดัง ๆ ก็ได้นะ'
'จะตะโกนระบายมันออกมาก็ได้นะ'
'จะต่อว่าเราที่ทำให้เธอร้องไห้ก็ได้นะ'
อยากพูดแบบนั้นออกไป แต่ก็ได้แค่กลืนน้ำลาย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่น้ำตาเองก็เริ่มไหลออกมา

(+)

วินาทีที่เห็นหยดน้ำตาร่วงเผาะ มือทั้งสองที่เคยปิดปากไว้แน่นก็เผลอคลายออก

" เรียวฮะ...? "

ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราจริง ๆ ถึงขั้นร้องไห้เลยเหรอ!? ต้องรีบขอโทษ-

หมับ

เป็นตอนนั้นเองที่สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดเย็นชืด ไม่สิ อบอุ่น ทรมาน เศร้า หรือว่ามีความสุขกันนะ

ไม่รู้เลย แต่ว่าเมื่อกี้

ถึงจะเบาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ก็ตาม

" ม ไม่เป็นไรนะ "

แต่ว่าได้ยินแล้วไม่ผิดแน่

(+)

#SNM_หาคนโค

🩵 = เนียนรู้จัก
🔁 = ช่วยหาเพื่อน
✉️/เมนชั่น = โคกัน!

( มาส่งใบโคไว้ค่ะ! จะเนียนรู้จักเลย หรือจะมาทำความรู้จักกันก็ได้หมดเลยค่ะ! พึ่งย้ายมาที่นี่ ขอฝากเด็กใหม่ไว้ด้วยนะคะ!)

เมื่อไม่สามารถมองเห็น
ทารกก็ทำได้ได้เพียงไขว่คว้า

ระยางที่สามารถยืนออกไปได้

ถึงจะมองไม่ได้ แต่หากจับไว้ดวงดาวก็จะเล็กจ้อยไป

จับเอาไว้
แน่นพอที่จะทดแทนการมองเห็น

แน่นพอที่จะทดแทนคำพูด

สมุดที่ร่วงหล่นไปกับพื้น
อยากให้บนแผ่นขาวสะอาดมันเปราะเปื้อนไปด้วยเส้นผงแกรไฟต์แสดงถ้อยคำในใจของคนไร้ความสามารถอย่างฉัน

ไม่เหงาหรอก
เหงานิดหน่อย
เหงา
เหงามากเลย

ท่วมท้นจัง

( 😭😭😭 รังเกียจขี้มูกเค้าหรอ😭😭😭😭 )

( ป้าขอร้องไห้แทน😭😭😭🕊 )

#SNM_kids

(สุขสันต์วันเด็ก และนี่คือมิตจังจิ๋ว🥰🫳)

#SNM_kids
(เจิมด้วยก่อนหมดวันเด็กค่ะ มาก่อนใบโคซะอีก... >< เด็กน้อยที่ใฝ่หาคำตอบผิดวิธีไปหน่อย บุ๋งๆ)

" ร ร ร หรือว่า! เรียวฮะไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราแล้ว!? "

ความคิดหนึ่งกลับสวนขึ้นมาจนเผลอพูดออกไปเสียงดัง ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเอง

แย่ล่ะสิ ถ้าทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดขึ้นมาจะขอโทษยังไงดีนะ

" ให้ทำเป็นไม่รู้จักน่ะไม่เอาด้วยหรอก "

พูดด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะยกยิ้ม

" ก็เรียวฮะ เป็นคนสำคัญนี่นา "

.

(+)

" เอ๊ะ เอ่อ ไม่เหงา...งั้นสินะ... "

คำถามมากมายพุ่งเข้ามาในหัว 'ทำไมต้องโล่งใจด้วยล่ะ' 'ทำไมจะต้องทำเป็นไม่รู้จักด้วย' 'ทำไม'

" ...ขอโทษที่คิดเองเออเองนะ "

แต่โคยูริรู้จักอีกฝ่ายนานพอที่จะสังเกตสิ่งผิดปกติบางอย่างออก ทั้งทางสีหน้า ทั้งตัวอักษร

นี่น่ะ ไม่ใช่..

" ...แต่ว่าเราเหงามากเลยล่ะ "

ต่อให้เธอจะพูด หรือจะเขียนยังไง

(+)

เพื่อน ๆ คนอื่นจากม.ต้นก็เลือกเรียนที่ซานามิเหมือนกันหมดเลยด้วย ถ้าเป็นแบบนี้

" เรียวฮะ...เหงาแย่เลย "

หลังจากอ่านข้อความก็เงยมองไปที่ท้องฟ้าแล้วหันกลับมา

" อื้อ! อากาศดีเนอะ "

แต่ว่าเพราะเข้ามาทักแบบไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะชวนคุยอะไร เลยตัดสินใจนั่งลงตรงที่นั่งข้าง ๆ ที่ยังว่างอยู่ ก่อนจะโพล่งออกมา

" ... ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปที่ไคริด้วย "

" ดันสอบไม่ติดเฉยเลยล่ะ "

เกาคอเขิน หัวเราะคิกคักเหมือนทุกที ก็มันน่าอายออกนี่นา อุตส่าห์พูดไว้แล้วแท้ ๆ

(+)

#SNM_Shiimii || ก่อนวันเทศกาล 1 วัน

มือหยาบกร้านหยิบปากกาขึ้นมา วางมันลงบนกระดาษโน้ตสีเรียบ ๆ แล้วเริ่มจดบางอย่าง

' ถึงคุณมิวะที่รัก '

ย่อหน้าบรรทัดถูกเว้นลงไป

' 13 ปีแล้วที่คุณกลายเป็นนางฟ้าที่สวยที่สุดบนสวรรค์ '

ยูสุเกะเขียนมันต่อด้วยความรู้สึกคุ้นเคย ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 13 แล้วที่เขาบรรจงเขียนจดหมายอย่างนี้

(+)

( มาบวกกก )

ที่สวนสาธารณะ โคยูริปั่นจักรยานเล่นรอพ่อจ๋ากลับบ้านเหมือนอย่างเคย

จนกระทั่งเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

" ...อ๊ะ? "

เสียงเบรกเล็ก ๆ ดังขึ้น ล้อของจักรยานหยุดหมุนลงและถูกจอดไว้ที่มุมเงียบ ๆ ข้างต้นไม้

" กำลังเขียนอะไรอยู่อีกแล้วเหรอ "

โคยูริค่อย ๆ เดินอ้อมมาหาจากด้านหลัง พูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายได้ยิน

8 เมษายน | ช่วงเช้าวันเปิดเทอม | หน้าโรงเรียน
#SNM_1stsemstart

ในช่วงเช้าของวันเปิดเทอม อินาริที่มาเร็วกว่าเวลาหลายชั่วโมงก็หาอะไรทำฆ่าเวลา ร่างสูงเดินไปหยุดใต้ต้นซากุระ แท็บเล็ตในเคสสีน้ำเงินถูกหยิบออกมาแล้วขีดเขียนบางอย่างลงไป เขียนไปพลางมองคนที่เดินผ่านไปมาไปพลาง ทำแบบนั้นอยู่พักหนึ่งจนมีคนเดินเข้ามาทัก

(แวะมาทักเจ้าจิ้งจอกที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ได้นะคะ🥺)

11 เมษายน • 6 โมงที่สวนสาธารณะ [โรลเปิด]

มือซ้ายถือสมุดปกแข็ง มือขวาลากเส้นเป็นตัวคันจิและฮิรางานะซ้ำไปซ้ำมา

เรียวฮะมักจะใช้ประโยชน์จากร่างกายที่ตื่นเช้าเป็นเวลามาพัฒนาทักษะที่คนอื่นไม่จำเป็นต้องฝึก

ครั้งนี้เองก็กำลังฝึกความเสถียรในการเขียนโดยไม่ใช้โต๊ะในหลาย ๆ วิธีการจับเพื่อให้ตนเองสามารถเขียนได้คล่องในทุก ๆ สถานการณ์

คันจิยาก ๆ ก็ต้องเขียนให้ไว
ต่อให้มือจะสั่นก็ตาม

#SNM_Fantasy

(เจ้าหญิงที่ถูกสาปให้กลายเป็นหมีผู้ยิ่งหย่ายยยยยยยยยยยยยย 365วันจำศีลไปแล้ว64415284วัน)

(ตอนนี้ห้อง 1-A มีการเสนอรายชื่อเพื่อเป็นกรรมการห้องในดิสคอร์ดของห้อง ถ้าใครสนใจแวะไปเสนอชื่อได้นะคะ!)

#SNM_kids

(มาย้อนหลังวันเด็กค่ะ👧🏻

ปิดเทอมฤดูร้อนตอนประถมจะมาเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่เกาะซานามิกับน้องชายทุกปีเลย เล่นทั้งวัน พอหิวก็กิน หมดแรงก็นอน😂 )

#SNM_หาคนโค
(แวบมาลงใบโคของกิกิค่ะะ /ปาดเหงื่อ

คาร์อยู่ซานามิมาตั้งแต่เกิด เป็นเด็กสายกีฬา ไม่ชอบอยู่นิ่งเท่าไหร่ แต่เป็นมิตรกับคนและสัตว์ สามารถมาเป็นเพื่อนกันได้🙌*ชนมือ*

หรือถ้ายังคิดไม่ออกก็ก๊อก ๆ มาก่อนได้เช่นกันค่ะะ หรือจะเนียนรู้จักเลยก็ OK!)

🔁 : ช่วยกิกิหาเพื่อน
❤️🗨️ : สนใจโค (สามารถกดใจให้เราทักไปได้ค่า)