Yoruhara Eisei | Y3-B

เอย์เซย์ปล่อยมืออีกฝ่ายลงก่อนจะแย้มยิ้มร่า

"โอ๊ะโอ๋... เผลอทำตัวหยาบคายไปแล้วรึเปล่านะ?"

"แต่ก็หมายความตามที่พูดละครับ ผมห่วงฟูจิคุงจริงๆนะครับ" เขายกมือแตะบนลำคอตัวเองอีกครั้ง

"เพราะถ้าอีกฝ่ายเป็นคนอันตรายละก็คงแย่แน่ จริงไหม?"

แม้แต่'โยรุฮาระ เอย์เซย์'เองก็ตาม

หากว่าความทรงจำหวนกลับมาทั้งหมด ถึงตอนนั้นเขาจะยังเป็นอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้หรือไม่

ไม่มีสิ่งใดรับประกันได้

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

เอย์เซย์ยิ้มก่อนจะโบกมือให้มองส่งอีกฝ่ายไปจนลับสายตา

ดูเป็นคนดีที่น่าคบค้าสมาคมอยู่พอสมควร

แต่ถ้าหากได้ความทรงจำกลับมา เขาจะยังพูดคุยกับอีกฝ่ายได้แบบนี้หรือเปล่า?

...ช่างเถอะ ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตก็แล้วกัน

(เย้ จบโรลไว้ตรงนี้นะคะ ขอบคุณที่แวะมามัดผมให้เอเสคุงค่า😭🤲)

เด็กหนุ่มเบือนสายตากลับมามองอีกฝ่าย เขานิ่งไปชั่วขณะก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอีกครั้ง

"ฮะๆ... ขอบคุณครับ รู้สึกใจชื้นขึ้นเยอะเลย"

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตื่นมาเลยกระมัง ที่เอย์เซย์รู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าไม่ใช่แค่ความเคยชินของกล้ามเนื้อ

"อาจจะเป็นเพราะอยากให้ทุกคนรู้สึกว่าพึ่งพาได้ด้วยละมั้งครับ เลยต้องเข้มแข็งและมองโลกในแง่ดีเข้าไว้"

"โชคดีจังที่ได้กำลังใจจากชุนคุง"

เขายกนิ้วโป้งคืนให้

"ฮะๆ... ไม่เป็นไรเลยครับ พูดถึงแล้วมันก็เจ็บจริงๆนั่นแหละ ...แต่พอโดนแผลสุดท้ายตรงนี้ก็ภาพตัดไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะครับ"

เอย์เซย์ฟังอีกฝ่ายพลางพยักหน้า

"งั้นหรือครับ"

"แล้วในความคิดของโอโตเสะคุง..."

เขาเว้นช่วงเงียบไปชั่วขณะ นึกถึงใบหน้าที่พร่าเลือนของผู้ลั่นไกใส่ตนที่โผล่มาชั่วขณะพร้อมกับความเจ็บปวดเมื่อครู่แล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเฝื่อน

"...อยากจะพบคนคนนั้นหรือเปล่าครับ?"

เอย์เซย์ยื่นมือออกไปคว้ามือคนตรงหน้า ค่อยๆบดปลายนิ้วกดคลึงปลายนิ้วอีกฝ่ายที่เพิ่งละจากแผลเป็นบนลำคอตนแรงขึ้นเพียงพอให้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง

ใบหน้าของเขายิ้มสงบเยือกเย็น มีเพียงคิ้วที่กดลงเล็กน้อย

"ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่รู้นี้ ก็สมควรที่เราจะหวาดระแวงซึ่งกันและกันไม่ใช่หรือครับ?"

"ฮะๆ... จะเรียกว่าไหวพริบดีหรือว่ามองคนขาดดีนะ"

"แต่จะแบบไหนก็เป็นคำชื่นชมทั้งนั้นครับ"

เอย์เซย์ยิ้มจนตาหยี

ในเมื่ออีกฝ่ายดูออกเช่นนี้คงจะสามารถพูดคุยอย่างตรงไปตรงมาได้

"ครับ ถูกต้องแล้ว ผมกำลังรู้สึกระแวงจริงๆนั่นล่ะ"

"ความกลัวเกิดจากความไม่รู้ และตอนนี้เราทั้งเสียความทรงจำและไม่รู้จักใครเลยแม้แต่ตัวตนของตนเอง..."

+

"หือ?"

เขาหันหน้ากลับมา กลบความสับสนเมื่อครู่ไว้ใต้รอยยิ้มได้อย่างหมดจดเกลี้ยงเกลา

"อ๋า... ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมแค่เหมือนจะนึกอะไรออกเลยเผลอนิ่งไปนิดหน่อย"

"แต่คิดแล้วคิดอีกก็นึกไม่ออก น่าเสียดายจัง" เขาส่ายหน้าเบาๆ

เอย์เซย์เคาะนิ้วเบาๆอย่างครุ่นคิด

"แล้วเรย์นะคุงพอจะนึกเรื่องตัวเองออกบ้างไหมครับ? อย่าง...นิสัยก่อนหน้านี้ อาหารที่ชอบ หรืองานอดิเรก อะไรเทือกๆนั้น"

ความรู้สึกสองอย่างสวนทางกันอยู่ในอก ฝั่งหนึ่งเห็นด้วยกับความปรารถนาจะโดดเด่น ส่วนอีกฝั่งหนึ่งขอเพียงได้อยู่อย่างเงียบสงบและปกติสามัญ

เป็นความรู้สึกที่ย้อนแย้งเหลือเกิน

"ถ้างั้นไปเดินสำรวจด้วยกันไหมครับ?"

"ถ้าได้รู้จักสถานที่ใหม่ๆก็อาจจะได้พบและรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆก็ได้"

"แล้วคนก็จะรู้จักเราเยอะขึ้น ทีนี้ชินัตตะคุงก็จะยิ่งเป็นที่รู้จักมากขึ้น แบบนั้นดีไหมครับ?"

เอย์เซย์ยิ้มจนตาหยีก่อนเอ่ยตอบกลับ

"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมไม่ได้อึดอัดเลย เพราะถ้าลองคิดตามแล้ว ตัวผมก็ดูจะแปลกจริงๆนั่นแหละ"

เขาหัวเราะเสียงทุ้มนุ่มเบาๆ

"ทีแรกก็สับสนพอสมควรเลยครับ...แต่เพราะไม่เหลือความทรงจำอะไร ผมเลยรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรต้องเสียดายหรือเศร้าใจย้อนหลัง"

"มันก็แค่เหมือนตื่นขึ้นมาแล้วใช้ชีวิตต่อไปอย่างที่เป็น พอคิดแบบนี้ก็ใจเย็นลงได้อย่างง่ายดายเลย"

"ไม่เป็นไรเลยครับ อย่างน้อยก็อาจจะดีกว่าให้ผมมัดเอง"

เขาหลุบสายตาลงมองหน้ากากบนพื้น

เอย์เซย์ก้มตัวลงหยิบหน้ากากขึ้นมาคืนให้ เขาไม่ได้เพ่งมองที่หน้ากากเป็นพิเศษแต่กลับพินิจท่าทางอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

"ผมมารบกวนหรือเปล่าครับ?"

"ถ้าอยากได้เวลาส่วนตัว...บอกได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ"

เขาคลี่ยิ้มบางๆอย่างเป็นมิตร

"อืม...ให้พูดตามตรงก็รู้สึกสับสนกว่าเดิมน่ะครับ"

"อยู่ๆก็รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว แล้วตัวผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ล่ะคืออะไรกันแน่? คงเป็นอะไรประมาณนั้น"

เอย์เซย์แตะคางครุ่นคิดก่อนจะคลี่ยิ้มประดับใบหน้า

"แต่ว่าผมไม่ได้คิดมากหรอกครับ ถึงคิดกังวลไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนี่เนอะ"

เขาหัวเราะเบาๆแล้วลูบเส้นผมที่มัดตระหวัดสวยงามจากฝีมืออีกฝ่าย

"อาจจะต้องใช้เวลา แต่หวังว่าจะได้ความทรงจำกลับมานะครับ"

"จากที่สูงนี่เอง..."

"เสียใจด้วยนะครับ คงจะเจ็บแย่เลย"

เขาหลุบตาลงต่ำอย่างครุ่นคิด

ถ้าหากอีกฝ่ายแสดงท่าทางเช่นนี้จะพอเลียบเคียงถามได้ไหมนะ

"แล้วใครบางคนที่ว่าน่ะ พอจะจำได้หรือเปล่าครับว่าเป็นใคร?"

"คนๆนั้นอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าครับ?"

เอย์เซย์เอ่ยถาม เขายังคงมุ่งมั่นตามหาจุดร่วมว่าคนที่อยู่ที่นี่มีสิ่งใดที่เหมือนกันกันแน่

และบางส่วนก็เป็นความอยากรู้อยากเห็นของเขาเองด้วย

"คิดว่าจะเดินสำรวจที่นี่ก่อนน่ะครับ อย่างไรเสียสิ่งที่จำได้ก็มีแค่ชื่อกับสาเหตุการเสียชีวิตนี่นา"

เด็กหนุ่มร่างสูงเอียงคอเล็กน้อย

"การทำความรู้จักสถานที่กับผู้คนที่นี่ไว้ก่อนก็เป็นการเก็บข้อมูลอย่างหนึ่ง อาจจะทำให้นึกความทรงจำเก่าๆออกก็ได้ จริงไหมครับ?"

"ที่นี่เป็นที่แบบไหนกันแน่" เขายิ้มพลางหรี่ตาลง "ถ้าเราตายไปแล้ว ตัวตนของพวกเราตอนนี้คืออะไร?"

"ไม่สงสัยใคร่รู้บ้างหรือครับ อิเออิริคุง?"

"ผมก็แค่คิดว่าในสภาวะเสียความทรงจำไปทั้งหมดแบบนี้ เราคงทำอะไรไม่ได้มากกว่าการยอมรับสิ่งที่เป็นหรอกครับ"

"ถ้าพูดอย่างดูสิ้นหวังไปสักหน่อย ก็คงพูดได้แค่ว่า 'ไม่มีอะไรที่เราทำได้' ...แบบนั้นละมั้ง?"

เอย์เซย์คลี่ยิ้มสงบจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแปลกใจ

"แต่ว่านะ...ที่นี่ก็ดูไม่ได้อันตรายหรือทำให้เราเจ็บปวด ถ้าลองคิดแง่ดีว่า'มันก็สงบดีเหมือนกัน' ตัวตนของผมจะเป็นคนหรือผีผมก็ว่าไม่สำคัญหรอกครับ"

"ครับ แบบนั้นแหละดีแล้ว"

เอย์เซย์ยิ้มตอบ

"ถ้าแบบนั้นก็ค่อยเบาใจหน่อย หวังว่าจะได้เจอเพื่อนๆปี2ดีๆนะครับ ถ้ามีอะไรก็มาบอกได้เสมอเลย" เขาลูบท้ายทอย "แย่ละ เผลอพูดเหมือนคนแก่ไปได้ ฮะๆ..."

"แต่ว่านะ ผมเป็นห่วงเมย์คุงจริงๆนะครับ ถ้าโดนแกล้งหรือเข้ากับเพื่อนไม่ได้มาปรึกษาได้เสมอเลยนะครับ"

เอย์เซย์ยิ้มแม้ในใจจะยังรู้สึกระแวดระวังอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่อาจเข้าใจได้

[ โรลเปิด | ณ ลานซากุระ | โกงเวลา ]
— 12:39

เมื่อยามที่สายลมพริ้วไหว กลีบซากุระโปรยปราย หล่นร่วงไปทั่วบริเวณ

ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งพร้อมกับนกกระเรียนกระดาษตัวสีขาวบนมือของเขาเอง

" วันนี้จะมีโชคแบบไหนบ้างกันนะ ? "
" แค่คิดก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแล้ว "

น้ำเสียงสบายๆยังคงเดิม
ดูเหมือนว่าเขากำลังสนทนากับนกกระเรียนกระดาษอยู่ล่ะ ?

(ขอบคุณที่มาโรลเช่นกันค่าา เด่กๆน่ารักมาก อยากหยิบใส่ปากเคี้ยวงั่มๆๆ😭😭😭)

(มปรเลยคั้บบ🫳)

เด็กหนุ่มยิ้มและรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มย่างฝีเท้าเดินตามมาจึงก้าวตรงไปยังประตูทางออก

ท้องฟ้าโปร่งโล่ง อากาศเย็นจัดของฤดูหนาวพัดมาถูกผิวแก้มซีดของเอย์เซย์

"อากาศเย็นจังเลยนะครับ"

เขาเอ่ยเสียงเรียบๆขณะมองท้องฟ้าและพื้นที่ไม่คุ้นเคยรอบตัว

ถึงจะดูเป็นโรงเรียน แต่ความรู้สึกและบรรยากาศกลับดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาอย่างไรชอบกล

เอย์เซย์กระพริบตา ก่อนจะหัวเราะเขินๆพลางลูบหลังคอ

"แบบนั้นเองหรือครับ"

เขายิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนมือที่เพิ่งรู้ว่ามีแผลก็เมื่อแอลกอฮอล์ราดลงมาให้แสบสะท้าน

มันเป็นเช่นนั้นมาตลอด
แต่ตัวเขาเองเพิ่งจะรู้สึกตัว

ทำไมถึงไม่เอะใจกันนะว่าทำไมกล้ามเนื้อบนใบหน้าจึงยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนที่จดจำความเจ็บปวดกลางลำคอได้อีกครั้ง

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ เรย์นะคุงนี่เป็นคนดีจริงๆด้วย"

"ฮ่าๆ... ได้สิครับ เรย์จิ"

"มีคนมาเรียกพี่ชายนี่ไม่ชินเอาเสียเลย แต่ก็น่ารักดีนะครับ ฟังดูสนิทสนมดีจัง"

เขาหัวเราะแล้วดึงมือกลับมาลูบผมตัวเองที่ถูกจัดแต่งเป็นทรง

ก่อนที่จะมาแตะที่แผลเป็นบนลำคอ

"จะว่าไป เรย์จิเองก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกันใช่ไหมครับ? นอกจากความทรงจำที่เข้ามาในหัวเมื่อกี้"

"แค่อยากรู้น่ะครับว่าคนอื่นรู้สึกอย่างไรกันบ้าง ตื่นตระหนก หวาดกลัว เศร้า หรือว่าสับสน อะไรแบบนั้น"

"ได้สิครับ ไม่รบกวนเลย"

"ถ้าผมทำให้เมย์คุงสบายใจขึ้นได้ก็ยินดี ผมอยู่ห้องB ...ปี3 ห้องB มาหาได้ทุกเมื่อเลยนะครับ"

เอย์เซย์ลูบมืออีกฝ่ายอีกสองสามครั้งและปล่อยลงช้าๆ

"เมย์คุงนี่ ดูเป็นเด็กดีจังเลยนะครับ"

"ก่อนจะมาที่นี่คงเป็นที่รักน่าดูเลย"

เขาลูบผมอีกฝ่ายอย่างชื่นชม

"จะไปแล้วหรือครับ? ว่าจะชวนไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อย..."

เอย์เซย์เอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างจงใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รั้งหรือรบกวนไคคุงแล้ว ขอบคุณที่ช่วยมัดผมให้นะครับ"

เด็กหนุ่มยิ้มให้อีกครั้ง

"ไว้เจอกัน"

"พบกันครั้งหน้าก็ทักทายกันได้เสมอนะครับ ไคคุง"

เขาว่าก่อนจะโบกมือให้

"ฮะๆ.... ได้สิครับ"

"ถ้าเอาที่ผมจำได้จากเมื่อกี้ ก็คือผมถูกยิงด้วยปืนล่าสัตว์เข้าที่ตัวหลายบาดแผลเลยครับ"

เขาลากนิ้วไปจิ้มตามจุดต่างๆของร่างกาย

"ไหล่ หลังมือ ซี่โครง หน้าอก"

"แล้วก็แผลสุดท้าย" เด็กหนุ่มจิ้มลงตรงกลางกระเดือกบนลำคอ "ที่ลำคอ น่าจะเป็นบาดแผลที่ทำให้ถึงแก่ชีวิตครับ"

"ที่จำได้ก็มีแค่เท่านี้ ส่วนคนที่ยิงน่ะผมไม่รู้ว่าเป็นใครหรอกครับ"

เด็กหนุ่มคลำดูมวยผมมัดรวบเรียบร้อย เมื่อมัดขึ้นหมดเช่นนี้ก็ปล่อยผิวคอโล่งสบายคล่องตัวขึ้น

"ไม่เป็นไรครับ แบบนี้ก็โล่งหลังคอดีเหมือนกัน"

"ขอบคุณนะครับ อิเออิริคุง"

เอย์เซย์ตอบกลับพลางหันมายิ้มแย้มอย่างสุภาพ

"ถามได้หรือเปล่าครับว่าจากนี้จะทำอะไรต่อ? สำรวจ? เดินเล่น? หรือว่าทำความรู้จักคนอื่น?"

" อิเออิริ โทโมโยะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะคะ "

เสียงหวานแนะนำตัวกลับพลางเริ่มจากการใช้นิ้วเรียวของตนสางเส้นผมอีกคน แล้วจึงค่อย ๆ เกล้าผมสีดำสนิทขึ้น เธอเลือกที่จะมัดเป็นมวยให้กับเขา

" แน่นไปหรือเปล่าคะ ? "

หลังจากมัดเสร็จและมั่นใจว่าระหว่างวันมันน่าจะไม่หลุดลงมา ก็ไม่ลืมที่จะถามเจ้าของเส้นผมที่ถูกรวมขึ้นนี้ด้วยเช่นกัน

" หรือว่าอยากปล่อยลงมามากกว่าไหมคะ ? "

เอย์เซย์ชั่งใจอยู่ชั่วขณะ เขาทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้ายิ้มบางๆให้

"ก็มีความเป็นไปได้นะครับ"

เอย์เซย์ไม่ได้โกหก แต่เป็นเพราะเขายังไม่สามารถเข้าใจกฎเกณฑ์ของที่แห่งนี้ได้อย่างถ่องแท้จริงๆ

และหากสิ่งที่เรียกว่าความหวังทำให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น แม้จะมีริบหรี่เพียงใดแต่เขาก็ไม่ได้โหดร้ายพอจะดับมันลง

"สีหน้าดูดีขึ้นมากแล้ว เมย์คุงสบายใจขึ้นบ้างไหมครับ?"

เด็กหนุ่มถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

คำถามที่ชวนสะกิดใจอย่างประหลาดโดยที่เอย์เซย์ไม่รู้ตัวทำให้เขานิ่งไป

"อึดอัด...?"

"หมายถึงอะไรหรือครับ?"

เขาถามกลับตรงตัว ความทรงจำอันว่างเปล่าทำให้ไม่อาจนึกถึงอะไรได้ลึกซึ้งหรือซับซ้อนมากกว่าปัจจุบัน

"ถ้าหมายถึงกับเรย์นะคุง ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยครับ อืม...หรือถ้าเป็นชุดนักเรียนก็ไม่ได้อึดอัดเหมือนกัน"

คำตอบที่เอ่ยออกมาช่างซื่อตรงจนน่าเอ็นดู

"ขอโทษที่อาจทำให้คุณผิดหวัง..."

"แต่ผมคิดว่าตัวเองก็น่าจะเหมือนคุณครับ"

เขาเอ่ยออกไปอย่างเยือกเย็นแต่ตรงไปตรงมาตามที่อีกฝ่ายต้องการ

"ตื่นมาพร้อมความว่างเปล่า รู้ชื่อตัวเองจากบัตรนักเรียน สวมหน้ากากจิ้งจอกและได้รู้ว่าตัวเองตายอย่างไร"

"ถ้านี่คือข้อมูลทั้งหมดที่มี เราก็เหมือนกันครับ"

เอย์เซย์เอียงคอเล็กน้อย

"ถามได้ไหมครับทำไมถึงอยากออกไปจากที่นี่? หรือว่าคุณจำอะไรได้หรือครับ?"

"อ๋า อ๋า ชินัตตะคุงนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

"แต่ว่าน้า...ผมเองก็ไม่ได้อยากโดดเด่นขนาดนั้นหรอกนะครับ ยิ่งเป็นที่ที่ยังไม่รู้ลึกตื้นหนาบางนี่ด้วย"

เอย์เซย์ยิ้มแย้มพลางหัวเราะรับ

เป็นคนที่รับมือไม่ถูกเลยแฮะ...

"ฮ่าๆๆ... เป็นคนที่ร่าเริงดีนะครับ พลังงานเยอะดีจัง"

"วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมว่าอากาศแจ่มใสทำให้รู้สึกปลอดโปร่งมากเลย ไปเดินเล่นกันไหมครับ?"

เอย์เซย์เพียงแต่ยิ้มและเอียงคอเล็กน้อยเงียบไปชั่วขณะ

"เอาสิครับ"

"ยังไงมันก็คงไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว"

ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างพิจารณา รูม่านตาขยายออกบงบอกถึงความสนใจอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ข้อแลกเปลี่ยนก็คือเรื่องราวของคุณ"

"ผมเองก็อยากทราบเหมือนกันครับ ว่าเรื่องราวของคุณเป็นอย่างไร"