Literatuurapotheek

Komt vast goed Willien, eindeloos gedoe hè. Maar op Substack blijf ik, fijn format daar! Hoop je te zien

Ik doe daar hetzelfde en meer! Echt heel leuk. Hoop dat u me er kunt vinden, geen idee hoe zoiets werkt. Ik laat me erbij helpen door twee jonge vrouwen. Het is iig gratis aanmelden met e-mailadres geloof ik. Succes en misschien tot ziens hoor

Over verhuizen

De literatuurapotheek is naar Substack gegaan. Daar schrijf ik zoals hiervoor weer elke dag. Ik hoop dat u me wilt volgen. Groot excuus voor het gedoe. Het was even zoeken naar een nieuw schrijfhuis

Ik ben naar Substack gegaan. De schrijfruimte was hier te beperkt voor mij. Groot excuus voor het gedoe, hoop dat u me wilt volgen op Substack. Lieve groet

Ik ben te vinden onder dezelfde titel: De literatuurapotheek
Op Substack kan ik onbeperkt schrijven, hier is het te ingewikkeld gebleken. Sorry voor het gedoe!

Toch weet ik niet goed hoe het haar te zeggen,

‘Geen burgerman-verweer heeft mogen baten, geen protest, geen sentiment, geen goede smaak. Hier op jouw Kade won de angst, het beven, de Populieren zijn gekapt.’

Dan blijft het stil.

‘Moeder?’
‘Wat is er kind?’
‘De Kade moeder, het is De Kade.’
‘Ben jij daar nu nog steeds?’ en ‘mij vind je daar niet meer.’

Moeder stierf in ‘77. Alsof ik dat niet weet.

‘Niet jou Moes, maar wel de bomen.’
‘Staan de populieren er dan nog steeds?’
Die vrouw, zo nuchter als ze is.

‘Zal ik naar de kade,’ overleg ik vandaag met mijzelf. Durf ik naar waar ik de oude bomen aan ga treffen, al of niet gekapt, al of niet rechtop, nog in hun laatste dagen, of al gestorven op hun zij?

Natuurlijk, ik wist dat het er van komen moet, ik moet vroeg of laat aan een blote Kade wennen

Wat niet erg was, noch ongebruikelijk, de rollen tussen echtelieden waren anders ingericht dan vandaag, en vader droeg haar op handen, en zij, zij verlangde geen buitenissigheden en ik wilde altijd met hen mee.

Ik ben op weg naar het ouderlijk huis van moeder, Postjeskade 163/1. ‘Zullen we naar de Kade’ placht zij vroeger thuis met ons te overleggen, en het moet gezegd … meestal gingen we dan. Moeder pleegde eigenlijk geen overleg, maskeerde haar verlangens achter een vragende klank..

Over angst en beven

In de gesteldheid van angst en beven stap ik in de tram. Toegegeven, mijn lijf is wat wankel na een doorwaakte nacht, maar het is de gesteldheid van de geest die me beducht maakt voor wat komen gaat. Niet die van mijn lijf, mijn leden.

Eerst is er de gebeurtenis, dan is er de herinnering aan de gebeurtenis, dan is er het je heugen van de herinnering. Wat rest is de vertelling. Denk je.

En dan begrijpt de verteller dat hij met zijn woorden zijn herinnering overschrijft. Waarna hij, net zoals de populieren, zwijgt.

maar mét dat ik het uitspreek, het neerschrijf, herinner ik me dat ik u erover vertel en niét meer het ritselen zelf.
Hierin vind ik een vreemd soort troost. Laat ons zeggen( een zekere berusting. Het beleefde trekt zich terug.

Ik, zijn - aangenomen - kleindochter, zie de bomen vallen. Het wonderlijke, juist door aan het samen met grootvader beleefde ritselen te denken - en erover te schrijven - juist hiermee overschrijf ik de oorspronkelijke herinnering

Het is alsof ik nog wel zeggen kan ‘ik herinner mij ‘t ritselen’

Ernaux schreef hierover dat de mensen die in de eeuw achter ons gestorven zijn dan pas echt dood zijn. En zo was het ook.

Mijn grootvader heeft de bomen zien planten, voor zijn huis, want hij kocht 163 1 hoog als eerste bewoner, streek er neer met zijn vrouw, al zijn dochters en de enige zoon

En nu verdwijnt ook dit ritselen. En juist dit jaagt me angst aan. Het verdwijnen van dit oude geluid is even vreemd als in 1999 het naderen van het jaar tweeduizend. Er sloot zich een eeuw achter mij en ieder wie en alles wat in die eeuw achterbleef en niét met me meeging verloor ik nóg een keer

Zoveel veranderde sinds mijn kindertijd, sinds mijn familie op de Postjeskade woonde - en ik vanuit dit huis trouwde - zoveel veranderde, maar dit geluid bleef hetzelfde.

Ik zat er wat, op een bankje. En luisterde.

De bomen, die ik sinds mijn kinderjaren ken, stonden inmiddels zo scheef, ik wist dat de kans dat ze worden gekapt per dag toenam. Ik nam ‘n zakmes mee van huis, wilde wat mos van de bomen afnemen, sprokkelde wat takken, nam een blad mee, zette het op water, probeerde het wortel te laten schieten

Over de Postjeskade

En dan is het besluit daar. De zeventig jaar oude populieren op de Postjeskade worden gekapt. Deze zomer liep ik al eens naar het oude familiehuis om er naar het ritselen van de blaadjes te luisteren.

Zou zomaar een verhaspeling van thuis kunnen zijn. Zal t eens opzoeken. Heel grappig

In september ga ik filosofie colleges volgen in Cambridge. Ter tafel ligt: Het mysterie van de mens voorbij Harari.

Wanneer ik het nieuws deel in de familie-app reageren twee kinders gelaten. ‘Leuk Moes.’

De oudste, de fietsende dichter, roept ‘Moeder hedde gij algeboekt?’ Die wil ook, wedden?

Men zegt dattie streng is. Zie ik tegenop. Niet tegen het schrijven, tegen het strenge.

Eind januari op dinsdag beginnen de lessen over de grote denkers (docent Rico Sneller) aan de Vrije Academie. Dan moet in het brein alle hens aan dek.

Zie ik niet tegenop. Rico is een uitmuntend docent

Over leren en het vuur aan de sloffen

Het wordt een jaar van leren. Geen idee hoe het bol te werken maar leg me het vuur aan de sloffen en ik weet hoe te leven. Wanneer je dit van jezelf weet, dan sprokkel je wat hout en je maakt een vuur

Zaterdag beginnen de lessen bij Graa Boomsma.

Verzonden!

Tenenkrommende gebeurtenissen in een ander (geschreven) reservaat: Blankendaal, een plaats waar welgestelden wonen. De gruwelen zijn zo tastbaar dat ik de bladzijden soms nauwelijks durf om te slaan.

Goed boek. Vanzelf. Want Thomése. Maar anders dan zijn eerdere werk

met een cappuccino van €5 in een kartonnen beker in de ene en een telefoon in de andere hand over de grachten rennen.

Klokke 11 zette ik me aan m’n bureau, pakte het boek van Thomése, genoot van m’n kopje koffie, dacht terug aan tante en grootvader en dook een half uur in ‘Black-out’ van Thomése

Nu ik mijn koffie uit het kopje van de tante drink, keert er een vleug terug van het plezier van enkel bij elkaar zitten, rond de kachel, met elk je eigen kopje. Hoe anders is de beleving van de bewoners in het reservaat Amsterdam van vandaag. Zoals zij

Majazeep die haar omringde.
Natuurlijk was er een notie van de oorlog die grootvader en zij in het huis van mijn herinneringen hebben doorstaan. Maar ik luisterde naar verhalen, zag de tekenen van de dingen die gebeurd waren, als buitenstaander. Ik werd er geen deelgenoot van.

Over een reservaat, koffie en een boek

Een oeroud kopje bij een zeer spannend boek. Het kopje komt uit de tijd waarin ik de wereld als kind tegemoet trad. Ik herinner me de kolenkachel in grootvaders huis, de ongehuwde tante - zijn dochter -, en haar vriendin. De kledingkast van tante, de geur van

En zo kookten we met vieren, zeven gerechten, Ottolenghi, soepen, stamppotten, rode en oranje en groene maaltijden, we bakten chips van Cavolo Nero, stoomden bolletjes knoflook in de oven en ondertussen bespraken we de laatst gelezen boeken.

Gelukkiger kun je de zaterdag niet beginnen