Arai Aran

เงียบฟังแล้วผงกเป็นเชิงรับรู้

ส่ายหน้าเบาให้คำถามถัดมา ละปากจากหลอดดูด

"เปล่า"
"ไม่คิดว่าจะเข้าใจไปทางนั้น"

"ไม่ได้จะกวน"

"...."
" เห็นเป็นคนยังไง ?" 😶

เอนหัวไปทางหนึ่ง ดื่มต่อด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้()

"......."

ก็ถามว่าอร่อยเหรอ
กับแกว่งของในมือ

มันก็น่าจะหมายถึงอันนั้นนี่นา ?

...

" แล้วคำตอบ? "

" ฉันหมายถึงไอนี่.. "

เลม่อนโซดาที่ถือในมือหยุดอยู่นิ่งหลังจากโดนทักท้วง วางไว้ตรงกลางโต๊ะคืนให้

" ..... "

🫴 ขอนมกล่องคืนด้วย

#UMN_HostClub #UMN_Club

ถึงเวลาเปิดตัวของเหล่าหนุ่มๆโฮสต์คลับ~! หวังว่าเหล่าลูกค้าทุกท่านจะมาใช้บริการกันนะ!

“แต่ว่าถ้าอยากรู้เรื่องของพวกผมมากกว่านี้ ก็ลองกดตรงนี้ดูนะ ~ ”

bit.ly/4pjIV3p <—

ผงกหงึก ดีล

ส่งกล่องนมให้แล้วคว้ากระป๋องมาถือ ยกขึ้นดื่มแบบไม่โดนปาก นั่งอมลมสักพัก

"......"

นมที่เพิ่งดื่มกับโซดาทำให้รู้สึกเหมือนกับคาลพิxอะไรแบบนั้น

"อร่อยเหรอ?"

ถามพร้อมแกว่ง ๆ กระป๋อง

หมายถึงเลม่อนโซดานี่น่ะ

ยินดีด้วย🥳 (ครั้งนี้)​ไม่โดนบิด ได้รับครบทุกเยน

" ? "
" เป็นของใหม่ที่เพิ่งลง "​

" อร่อยดี "​

ทำไมนมรสสตอเบอรี่​ถึงโดนมองว่าน่ารัก ? เพราะสีชมพู??

" ชิมไหม ?"

ถามคนกินเลม่อนโซดา

รับเงินมาถือ เป็นนักเรียนเหมือนกันจะมาล้งมาเลี้ยงอะไร

ผงกเป็นเชิงว่ารับรู้แล้วเดินออก

ตู้กดน้ำอยู่ไม่ไกลมากขนาดนั้น แต่จะกดสองสามอย่างคงใช้เวลาอยู่พอสมควร

แกร๊งๆๆ
.
.
.
เมื่อเรียบร้อยดีจึงเดินกลับมาพร้อมเงินทอนและเลม่อนโซดาเย็น ๆ

"นี่ของนาย"

ส่วนของตัวเองเป็นนมกล่องรสสตอเบอรี่​สีชมพูหวาน

"....?"

พอเห็นว่าไม่ไหวก็เลยหยุดตามที่ขอ ส่วนตัวก็คิดว่าไปในระดับเดียวกับในห้องเรียนแท้ ๆ...?

" แรก ๆ ดีแล้ว "
" แค่อ่านทวนตรงที่ติดเมื่อกี้อีกรอบดู "

วางชีทคืนให้บนโต๊ะก่อนขยับตัวลุกขึ้น รู้สึกพูดคุยมากกว่าปกติจนเริ่มคอแห้งขึ้นมม

" จะไปกดน้ำ เอาอะไรไหม ?"

ถามเหมือนจะเลี้ยง?
เปล่า ไม่ได้เลี้ยงหรอก
แบมือ เอาเงินมาด้วย

รับเอกสารมาดู กวาดสายตาอ่านผ่าน ๆ แล้วชะงัก

"...."
รู้เรื่องลูกครึ่งได้ยังไงกันนะ
ตัวเองจำไม่ได้เหมือนกันว่าเคยบอกรึเปล่า ?

ช่างเถอะ

" ก็คงใช่ "
" วันก่อนเขาเพิ่งกลับไป รู้งี้ให้อยู่ติวให้นายก็คงดี " น่าจะหมายถึงบุพกาที่เป็น Native speaker

เนื้อหาน่าจะไม่ต่างจากปีก่อนมาก เพราะงั้นเลยเริ่มถามไล่จากคำศัพท์ไปเรื่อย ๆ สลับถามคำอังกฤษบ้าง ถามคำแปลบ้าง .ถามตอบ

"....?"
"ไม่มีก็ดีแล้ว"

ตอบกลับ เหมือนจะไม่รู้เลยว่าทำอะไรลงไป
หรืออาจจะแค่ตีหน้าซื่อไม่รู้ไปทั้งแบบนั้น

ที่หันหลังไปแบบนั้น ก็คงไม่ได้เห็นว่าคนตรงนี้กำลังทำสีหน้าไหนเช่นกัน, นั่นก็นับว่าเท่าเทียมกันดี

ถ้าให้เขาตอบก็คงเป็นคำว่า
' ไม่แปลกเลยสักนิด '
|

ก้าว ๆ ตามไป ปัด ๆ ที่นั่งนิดหน่อยแล้วทิ้งตัวนั่งที่ตรงข้าม

" จะเอาวิชาอะไรก่อน ? " รอดู

" อืม เป็นห่วง "

ยืนทำหน้านิ่ง ๆ ตายด้าน ๆ เป็นโมอาย เป็นพระอิฐพระปูน

" ไม่มีก็ดี "
เพราะประสบการณ์ที่เคยเห็น ?​ หรือเคยเจอมาก่อน ? เลยทำให้คิดเผื่อไปในกรณีที่เลวร้ายที่สุดโดยไม่ได้ตั้งใจ

แต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอกมั้ง ?

อย่างไรก็ตาม..

" ที่ฉันมาคุยมันแปลกอะไร ?"

[ห้องคหกรรม | โกงเวลา]

หลังจากถึงเวลาเลิกเรียน ทาคุมะเดินเข้ามาในห้องคหกรรม

“ผมทำได้..ลองดูสักตั้งทาคุมะ”

เขามองมือตนเองอย่างชั่งใจ ปลายนิ้วค่อยๆพยายามเอื้อมไปแตะสัมผัสกับมีดทำอาหารอย่างกล้าๆกลัวๆ

*เคร้ง*

“ผม.. ทำไม่ได้..”

ใบหน้าของเขาซีดเผือก ภาพความทรงจำเลวร้ายสมัยเป็นแชมป์รายการทำอาหารกลับมาอีกครั้ง

เมื่อไหร่กัน? ที่เขาจะมีความกล้ามากพอที่จะทำอาหาร

(เพื่อน.. เด็กชาย... 😭😭😭😭😭)

#UMN_mainevent1
#UMN_board

RTO🦈 :วันนี้สนุกมากครับ!! เรย์โตะคลินิกเปิดให้บริการแล้วWWW

( @yuuseiumn.bsky.social @umn-aran.bsky.social @yutoumn.bsky.social )
(ไม่ต้องสืบว่าเครื่องประดับบนหัวเพื่อนของใคร เรย์โตะจัดการหมด🤣)

" แล้วแต่จะคิด "
โคลงหัวไปมาเบา ๆ

ขยับเท้าก้าวยาวตามไป อาจจะทิ้งช่วงไม่ห่างกันนัก มองตามแผ่นหลังของคนที่นำอยู่ไปพลาง ดูว่าจะนำไปที่ไหน ?

" ... "
" แน่ใจนะว่าไม่ได้มีเรื่องกับคนในห้อง? "

เหมือนจะไม่วางใจ

Role : Doctor

“You know— sometimes the truth
is harsh, but it’s something
everyone has to accept.”

“In the end, it all depends on what each person chooses to do, and that isn’t for me to answer.”

(ไปรับบทเป็นหมอประจำเรือสำราญมาคับผม)

โคลงหัว ไม่ได้แปลว่าตอบรับหรือปฏิเสธ ที่จริงแล้วอาจจะแค่ขี้เกียจอ่าน()

"ลากได้รึไง..?"

"ไม่รู้ แล้วแต่"
"จะไปไหนก็ไป"

ที่แปลว่า ให้นายเลือกสถานที่ได้เลย น่ะ ไม่ได้เป็นการไล่แต่อย่างใด

หยิบกระเป๋าที่วางเอาไว้ขึ้นสะพาย ลุก ก้มมอง

"....."

รอ

เขาเงียบฟัง แว้บนึงมีสายตาเหลือบขึ้นมามองตอบ อ่าวมันก็มองเห็นนิ

ก่อนที่ฝ่ามือจะปิดหนังสือลง

" ผ่านแล้วจะไปสอบใหม่ทำไม "

ตอบไปพร้อมกับหันไปมองดี ๆ

" แต่ถามตอบ ได้ "

คนที่เพิ่งสอบไปปีที่แล้วยังไม่ได้คืนความรู้ครูไปทั้งหมด

" จะเที่ยงแล้ว "
" ย้ายที่ไหม ? "

หน้าตาไม่เป็นมิตรสองคนนั่งทำไรกันมุมโรงเรียนมันดูอันธพาล​ ❌
แดดมันร้อน ✅

'เหอะ'
ถ้าสีหน้ามีเสียงออกมาคงเป็นการขำประมาณนี้มั้ง

"นั่นก็จริง"
เข้าใจในหัวอกคนชอบทำงานเดี่ยว มันง่ายกว่าในหลายความหมาย สมาธิด้วย การลดภาระสื่อสารด้วย

"แต่อีกวันเดียว.."
"ไปถามตอบกับคนอื่นก็ดี"

ใช้หน้าม้าเป็นข้ออ้างเมินมือที่ยื่นมา ยังคงรวบรวมเอกสารที่เก็บมาเปิดอ่านผ่าน ๆ

"น่าจะมีสักกลุ่มสิ ?"

พวกเด็กเรียนในห้องที่จะติวสอบทุกเทอมเหมือนจะสอบชี้เป็นตายอะไรทำนองนั้น ?

"—"

เงาสูงใหญ่ยกมือปิดปากพ่นลมขำกับท่าทางเด็กหนุ่ม คงนับได้ว่าบรรลุเป้าหมายที่ตนตั้งใจจะแกล้ง(อะไรของมัน)​

"ใช่ ฉันไม่อ่าน" ชัดเจน

ตัวขยับนั่งยองลงไปช่วยเก็บหนังสือและเอกสารที่กระจัดการจาย เลือกมาเปิดผ่าน ๆ ดูบ้างว่าวิชาอะไร ?

"แล้วมาทวนอะไรตรงนี้คนเดียว ? " ถามกลับ

(พรีมาดอนน่าคุรุมิก็น่ารักมากนิ๊🙂‍↕️🥳)

รังสีไม่น่าวางใจนั้นขยับคืบคลานเข้าไปใกล้ เสียงฝีเท้าและการเรียกขานชื่อถูกกลบด้วยเสียงรอบข้าง

มาซารุ..
มาซารุ....

"มาซารุ"

เสียงเรียกดังขึ้นในระยะประชิด
พร้อมกับใครคนหนึ่งที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้านหลัง

"ทำอะไร..?"

📆การสอบปลายภาคเรียนที่ 1 : วันที่ 14 - 15 มกราคม
แฮชแท็ก #UMN_Exam
[สำหรับตัวละครนักเรียนและอาจารย์]

ดิ๊งด่อง~~

หากผ่านพ้นสอบปลายภาคไปก็จะเข้าสู่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พวกเธอวางแผนสนุก ๆ สำหรับซัมเมอร์นี้หรือยัง? คงไม่มีใครอยากมานั่งสอบซ่อม หรือเรียนเพิ่มเติมหรอกเนอะ...

เอ้า ๆ ก่อนส่งกระดาษคำตอบ อย่าลืมเขียนชื่อตัวเองกันด้วยล่ะ
ขอให้โชคดี🌸

(เลย์เอ้าท์เทมเพลตมีเรฟมาจากพินเทอเรสค่ะ!
แล้วก็โพสต์นี้อาจจะเป็นโพสต์กึ่ง ๆ สุดท้ายแล้ว (ตั้งใจไว้ว่าจะมีโอบ้งอีกโรลนึง) เลยอยากแจ้งว่าถ้าใครสนใจแลกคอนแทคฯสามารถทัก DM มาได้เสมอค่ะ! ขอบคุณมากค่า)

📽️ The Ocean's Banquet

Role: Butler
Cast: Arai Aran

The butler who attended to every task without a word. His presence was steady and unobtrusive, always watching, always listening, as the distant sea whispered beyond the windows.

📢ประกาศสำคัญ !

ทางคอมมูขอแจ้งข่าวสารเพื่อให้ทราบว่า #UMN_Mainevent3 หรือ เทศกาลโอบ้ง ที่ใกล้ถึงนี้ จะเป็นอีเว้นท์สุดท้ายของคอมมูแล้ว🙇‍♀️

ทางทีมงานต้องขออภัยที่ไม่สามารถดำเนินคอมมูจนถึงเป้าหมายที่วางไว้ได้ เนื่องจากเหตุผลส่วนตัวและติดปัญหาทางด้านสุขภาพ

อย่างไรก็ตาม แม้จบอีเว้นท์ดังกล่าวไปแล้ว ผู้เล่นก็ยังสามารถดำเนินสตอรี่หรือโรลเพลย์เกี่ยวกับคอมมูได้เสมอ

+

“จะขาดของที่ละลึกได้ยังไงล่ะ! เข้ามาถ่ายรูปกับเหล่าคนในชมรมและผองเพื่อนได้นะ!”

“พร็อพพร้อม กล้องพร้อม 3—2—1 ยิ้ม!”

แชะ~

“กรอบมีทั้งหมด3แบบ เลือกได้ตามสบายเลยนะ!”

ได้ภาพแบบไหนมาเอามาอวดกันด้วยสิ✨

[รับภาพถ่ายได้ที่(อย่าลืมทำสำเนานะ) : www.canva.com/design/DAG9b... ]

#UMN_Mainevent2
#UMN_FilmClub

ปริศนา การหลอกลวง และความจริง

ณ งานเลี้ยงสุดหรูบนเรือสำราญ
ท่ามกลางมหาสมุทรแสนมืดมิดและกว้างใหญ่
ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น..

มีเพียง [ คุณ ] เท่านั้นที่จะช่วยทุกคนได้

จงใช้ความเฉียบแหลมทั้งหมดที่มี
ตามหาปลายทางของเรื่องราวด้วยมือคุณเอง

...
"พวกเราคาดหวังในตัวคุณอยู่นะ"
[ คุณนักสืบ ]

📽️ The Ocean's Banquet 🌊

#UMN_Club
#UMN_FilmClub

นี่! คุณน่ะ เคยอยากเล่นสวมบทบาทเป็นอะไรสักอย่างบ้างรึเปล่า!?
หรืออยากจะลองถ่ายทำหนังสักเรื่องเป็นของตัวเองไหม!?

ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่ต้องการให้「 คุณ 」เข้ามาเติมเต็มอยู่นะ
มาทำอะไรสนุกๆ ในโลกที่เราสามารถเป็นทุกอย่างได้ด้วยกันเถอะ!!

“1 2 3 Action!”

――――

Doc : shorturl.at/dlXgv
Register : forms.gle/oeHZarD7gmao...

#UMN_Minievent1 #UMN_2-A

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มตัดกับรอยยิ้มบางบนใบหน้ายืนอยู่หน้ากระดานดำอย่างเรียบร้อย

เขายกกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้น เป็นรูปการ์ตูนยิ้มกว้างขึ้นมา คล้ายพยายามจะบอกกับนักเรียนว่า —ผมใจดีนะครับ เห็นไหม?

"อืม..แบบนี้น่าจะจำง่ายกว่านะครับ" น้ำเสียงเรียบนุ่ม ฟังสบาย รอยยิ้มบางยังไม่จางหายไปไหน

"สวัสดีครับ ผมคันเบะ โทโมยะ… ครูประจำชั้นของพวกเธอตั้งแต่นี้ไป"

+