Ole Svarthumle

Jeg kom på at under tidlig covid, så delte noen venner + jeg et Google-doc hvor vi begynte å skrive den muntlige historien til Munnknulleriet, en toneangivende (og nedlagt) restaurant i Oslo som tok kjekkaseri i matveien lengre enn noen før eller siden har tatt det.

Litt synd eigentleg, for eg trur den kunne funka veldig bra som røykekrok.

När jag skrev om hedonism och preferenser (för jättelänge sedan) noterade jag att det verkar finnas två ytterligheter för de med utvecklat smaksinne. Den ena yttrar sig i att man bara är nöjd med det allra bästa, den andra i att man kan hitta saker att uppskatta i nästan vad som helst.

Kontrasten mellom Trump som står midt i sin eigen krig og vasar om gardiner og ballsalar, og Zelenskyj.

Vi må nesten berre gå ut frå at dei sit på ein type visdom som er skjult for oss andre. Ein dag, Nils Henrik, skal sløret rivast til sides og vi vil sjå.

Krigen kviler tungt på keisaren sine skuldrer i kveld.

Men nokon høgt oppe har bestemt at dette og skrollesaker er det folk vil ha, så då er vel det slik.

Eg veit ikkje om eg har fortalt kor mykje eg avskyr forteljarstilen i desse "podcast"-innslaga til NRK. Den momonane bruken av presens, bakgrunnsmusikken, den liksominderlege tonen, at alt høyres kliss likt ut uansett tema. A b s o l u t t a l t.

Eg tippar at alle ressursane dei sparer på kutte urix-avdelinga skal gå til produksjon av historisk presens.

"Det er lørdag 28. februar i Teheran, tidlig om morgenen"

Nei, det er det faktisk ikkje, NRK. Det er mandag ettermiddag i eit eller anna studio på Marienlyst eller kor no denne tsunamien av historisk presens vert produsert.

Mi meining om kritikar vs. bloggar-debatten, for det det måtte vere verdt, er at terningkast på bøker er noko forbanna tøys uansett kven som står bak.

Kritikk for folk som verken kan lese eller tenke, presentert av medier som ikkje ser forskjell på litteratur og eit kjøleskap.

Gi fyren en sjanse!

Legg merke til sånne grep. Ofte blir de bare direkte oversatt til norsk.

Flater - også kjent som "gjere meir med mindre".

*orsak, eg meiner noder.

Utanriksdekninga til NRK har jo fått ein del meir eller mindre fortent kritikk, og då er det berre naturleg at leiinga i NRK reagerer på den einaste måten dei kjenner til: å legge ned*.

*orsak, eg meiner jobbe tverrfagleg**

** dvs. skape magasinflater***

***eller noder, heiter det visst no.

Viser seg at Bjørneboe-samlinga mi IKKJE inneheld "Vi som elsket Amerika", som er litt synd akkurat i dag, men "Da professor Arne Næss og jeg erobret NATO på Kolsås - Historien om en norsk ikke-voldsaksjon" er jo ei lita perle den òg.

*gang*

(Slit litt med overgangen til norsk)

Dessverre visste dei ikkje kva dei skulle gjere etter regimet falt og ting ikkje ordna seg av seg sjølv (har dei nokonsinne?), men det var 4D-sjakk samanlikna med planen no, som verkar å vere "knus vasen, kanskje det dukkar opp ein ny vase".

Aldri prøvd å svare ja, men no fann eg innstillinga, så då er mitt portugisiske eventyr over for denne hing.

Som filmkritikaren William Goldman sa om Hollywood: "Nobody knows anything".

Før Irak brukte dei i det minste tid på å skape ei fortelling om kva dei ville og kvifor - sjølv om det var på falske premissar og ein fantasi om at eit USA-venleg folkestyre skulle blomstre ut av sanden.

But look who's talking.

Skulle gjerne sagt ja, portugisisk-koblinga mi er dessverre skuffande svak.

Eg veit, eg veit.

"Hybris" er eit ord som blir brukt altfor sjeldan i våre dagar.

Å bombe flatt eit regime i eit land på størrelse med vesteuropa berre for å sjå kva som skjer, er på grensa til uansvarleg imho.

Vi opplevde reelle og dødelige konsekvensar i europeiske byar (for ikkje å snakke om i Midtausten) i ti-femten år etter Irak. Kva som skjer på sikt viss Iran kollapsar, er vel rett og slett vanskeleg å sjå føre seg. Så definitivt ille nok.

A jolly good war.

Er nok det mest openberre dømet. Kanskje det går betre denne gongen?