Berrin SAKA

Teşekkür ederim 🙏🙏🙏🙏

Teşekkür ederim 🙏🙏🙏🙏

🙏🙏🙏🙏

Bu yas bir zayıflık değil.
Bu,sevmenin en ağır hâli.
Bu, "vardın" demenin en acı yolu.

Sevdiceğim…
19 Şubat 2025
Saat 15:00

BİR HİKAYE SATTILAR

Burqa city adlı film,Afganistan'da burka giymenin zorunlu olduğu bir şehirde geçiyor.
Filmden eğlenceli ama düşündüren bir sahne.
İzahı olmayan şeyin mizahı olur.

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

Adalet istiyorlar,teselli değil.
Hakikat istiyorlar,sus payı değil.

"Liste yok" dediniz.
"Kayıt tutulamadı" dediniz.
"Kaos vardı" dediniz.
Ama şunu demediniz:
Biz görevimizi yapamadık.
Anneler hâlâ kapı bekliyor.
Babalar hâlâ bir haberin eşiğinde.
Kardeşler hâlâ bir kemik parçasına razı.
Bir mezar istiyorlar.
Bir isim.
Bir gerçek.

🙏🙏🙏🙏

"Emir yok" dedikleri yerde
anneler evlatsız,evlatlar kimsesiz kaldı.Saatler geçti,günler geçti,sessizlik enkazdan daha ağır çöktü üzerimize.
Bizim için yıkım depremle başlamadı.Yıkım,vicdanın durduğu,insanlığın prosedüre takıldığı anda oldu.

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

Annem bir gün dayanabildi.
Abim iki gün.
Ablam 4 gün.
Can dostumuz Efe ise iki gün boyunca havladı. Sonunda onunda sesi yok oldu. 14 Şubat günü cenazelerine ulaşabildik. Korkunç olan yaşam üçgeninde kalmışlar. Seni kurtaran olmadıktan sonra yaşam üçgeninin bir anlamıda kalmıyor. Dördü bir aradaydı.

😔😔😔😔

Hangi toplu mezara "bilinmeyen" diye gömüldüler?
Bu bir ihmal değil,bu bir utançtır.
Bu bir eksik bilgi değil,bu bir devlet ayıbıdır.
Bir insan depremde kaybolmaz.
İnsan ancak sahipsiz bırakılırsa kaybolur.

Soruyoruz:
Depremde kaybolan canlarımız nerede?
Hangi enkazdan alındılar da kayda geçmediler?
Hangi hastaneye götürüldüler de isimleri silindi?
Hangi soğuk torbada numarasız bırakıldılar?

Bizler asıl yıkımı
binalar çökerken değil, "emir yok" denildiğinde yaşadık.Betonun altında ezilen sadece bedenler değildi,umutlarımızdı,seslerimizdi, devletin olması gereken yerde bıraktığı boşluktu.
Bir şehir donarak ölürken,birileri talimat bekledi.
Hayat kurtarmak için kâğıt,imza,cümle beklendi.

Deprem oldu,binalar yıkıldı,hayatlar söndü.Ama bazı insanlar ne enkazdan çıktı,ne mezardan.
Ne listelerde varlar,ne kayıtlarda.
Adları var,bedenleri yok.
Yakınları var,cevap yok.
1914 ÇOCUK???
540 YETİŞKİN???
NEREDELER?

Depremde kaybolan canlarımız nerede?
Bu bir merak sorusu değil.
Bu,boğazımıza düğümlenen bir çığlıktır.
Bu,susturulmak istenen bir hesaptır.

Bizler yukarıda hayata tutunmaya çalışırken,aşağıdaki hayatlar hâlâ kurtarılmayı bekliyordu.Soğuk beton,ihmallerin mezar taşı gibi ağırdı.
Sessizlik yardım çığlığına dönüştü.
Her geç kalan dakika,bir ömrün üstüne kapandı.
Bu bir felaket değildi,bu bir yalnız bırakılma hâliydi.

😔😔😔😔

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

Sekiz gün…
Bir ömürden uzun,bir umuttan ağır.
Enkazın başında beklemek,zamana küsmekti.Saatler geçmedi,günler akmadı;sadece kalbim yavaş yavaş çöktü.
Sekiz gün boyunca toprağa değil,ihmalin üstüne ağladım.
Sekiz gün boyunca"kurtarılabilir" denilen canları vicdanlara emanet ettim.(Fotoğraftaki benim)

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

😔😔😔😔

🙏🙏🙏🙏

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

Teşekkür ederim 😔😔😔😔

🙏🙏🙏🙏