ɪɴᴀʀɪ . ݁⋆˚🐾˖°

“ถ้างั้นวันนี้ขอรบกวนเซมไปไว้เท่านี้ก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับเมื่อกี้ด้วยนะครับ ไว้เจอกันครั้งหน้าครับ ถ่ายซากุระให้สนุกนะครับ——บ“

อินาริพูดอย่างลุกลี้ลุกลน ดันคุยกับคนตรงหน้าเพลินเกินจนลืมเวลาไปหมด พอบอกลารุ่นพี่แล้วก็โค้งให้ก่อนจะรีบวิ่งไปยังหอประชุม

(เย่! ค้าจบตรงนี้ค่ะ! ขอบคุณที่เล่นด้วยกันนะคะ ไว้ครั้งหน้าจะมาเล่นอีกนะคะะ🥺)

มองไปยังเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ของอีกฝ่าย แล้วตกใจเล็กน้อย

“อะ! คุยเพลินเอาซะลืมดูเวลาไปเลย ”

“ผมยังไม่ได้ลงทะเบียน แล้วก็ยังต้องไปดูห้องอีก ตอนนี้ใกล้เวลาแล้วคนต้องเยอะแน่เลย.. เพื่อน ๆ คงรอผมแย่แล้ว”

เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะมองไม่ค่อยออกเพราะเขาตาตี่มากก็ตาม

“จริงเหรอครับ ขอบคุณมากเลยครับ!”

“เมื่อกี้ที่ทำไปนั่นเป็นภาษามือสินะครับ”

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ลองเริ่มสักหนึ่งคำก่อนได้ไหมครับ ควรเริ่มจากคำว่าอะไรดีครับ~”

#SNM_หาคนโค

🩷 = เนียนรู้จัก (ขออนุญาตให้โอคามิรู้จักกลับด้วยนะคะ)
🔄 = ช่วยหาเพื่อน
📩 = โครู้จักเพิ่มเติมกัน !

(มาหย่อนใบโคไว้ค่ะ มาทำความรู้จักกันได้เลยนะคะ 🙌)

#SNM_Yurimatsuri | 11 เม.ย - 16.00 | ระหว่างทางไปสวน | w/ @snm-takasugi-kohei.bsky.social

ช่วงเย็นที่ใกล้ชนวันหยุดสุดสัปดาห์ นับว่าเป็นช่วงที่เหมาะแก่การเที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุด โดยเฉพาะช่วงที่มีงานประจำปีของเกาะก็ยิ่งไม่ควรพลาด

วันนี้ได้โอกาสจึงแวะไปเชยชมสวนดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งจากระยะไกลกับเพื่อนคนสนิท

“ใครวิ่งถึงทีหลังเลี้ยงข้าวนะ!”

“มิตจัง~!“

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในร้านเบอเกอรี่ที่คุ้นเคย เอ่ยทักทายคนคุ้นหน้าอย่างร่าเริง ตามองไปรอบ ๆ เผื่อว่าจะซื้ออะไร แล้วก็หยุดมองที่แท็บเล็ตของคนตรงหน้า

”ทำอะไรอยู่น่ะ วาดรูปเหรอ”

“วันนี้ผมเหงาล่ะเลยออกมาเที่ยว หวังว่าจะไม่รบกวนนะ”

13 เมษา | ~13:00 | SHIMA Bakery | โรลเปิด

วันนี้เป็นวันหยุดที่ว่างกว่าปกตินิดหน่อย แทนที่จะนั่งขดอยู่ในห้อง มิตซึกิเลยตัดสินใจมานั่งวาดรูปเล่นที่โต๊ะประจำหน้าร้านแทน

“ .... ”

ที่หูข้างซ้ายมีหูฟังใส่อยู่ มือขวาขีดเส้นวาดไปเรื่อย ๆ ตามจังหวะอารมณ์

ได้แต่รอ คาดหวังให้หลังเสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นจะมีเพื่อนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเข้ามาทักเขาบ้าง

“เป็นคนที่อยากช่วยคนอื่นมากกว่านะครับ ที่เซมไปว่ามาน่ะ ไม่ได้โลกสวยอะไรเลยครับ”

“ผมเองก็อยากเป็นคนแบบนั้นเหมือนกันครับ~“

ว่าแล้วก็ก้มไปดูนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย

“ใกล้เวลาที่ผมต้องเข้าพิธีปฐมนิเทคแล้วล่ะครับ ผมคงต้องไปแล้ว“

เขาพูดออกมาอย่างเสียดาย ทั้ง ๆ ที่อยากคุยกับคนตรงหน้าต่อแท้ ๆ อินาริโบกมือลาแล้วเดินไป

(เค้าจบตรงนี้ค่ะะ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ! 🥺✨)

“ขอบคุณครับ รุ่นพี่เองก็ขอให้สนุกนะครับ~”

พูดเสร็จก็ยกมือขึ้นโบกเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกลา ก่อนจะกลับไปวาดรูปต่อ

(ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ! 🥺🌟)

สายตามองที่ภาพสะท้อนในจอ
ก่อนจะชำเลืองทางนัยน์ตาคู่ข้างๆที่ไม่ยอมขยับไปไหน

...
ยิ้มขำเล็กๆ ก่อนเอียงใบหน้าให้สบกันตรงๆ

"ไว้ส่งให้ด้วยนะ?"

[14 เมษายน | ช่วงเย็น | ร้านสะดวกซื้อ]

นมรสสตรอว์เบอรี่ที่ห้องหมด เลยตั้งใจจะมาซื้อดื่ม แต่ดูเหมือนว่าจะเหลือแค่กล่องเดียวแล้วสิ ระหว่างที่กำลังจะหยิบอยู่นั้นก็ดูเหมือนว่าบังเอิญว่าอีกฝ่ายก็จะมาหยิบนมรสสตรอว์เบอรี่ด้วยเหมือนกัน

“ อ๊ะ.. ”
เหลือกล่องเดียวด้วยสิ
แต่ว่า...

“ เชิญเลยครับ～ ”

(แวะมาปัดฝุ่นแอคด้วยพ่อแม่ของจอมมารค่ะ!)

แล้วก็ก้มมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง

“แล้วฮิโรกิเซมไปล่ะครับ อยากให้คนมองตัวเองแบบไหนน่ะ“

อินาริเงยหน้ามองฟ้าเล็กน้อย เหมือนกำลังเรียบเรียงความคิด ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“อยากให้มองว่าผมเป็นคนร่าเริง มีความสุขดี
เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องคิดอะไรให้ยุ่งยาก
หัวเราะได้ง่าย ๆ แล้วก็ทำให้บรรยากาศมันเบาลง”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าข้างในผมรู้สึกยังไง..“

21 เมษา | สวนสาธารณะ
“อ่—”

ปึก!

น้ำหนักจากโทรศัพท์เครื่องโปรด เรียกสติ คนนอนเหม่อได้เป็นอย่างดี เจ้าตัวสะดุ้งพรางกุมใบหน้าที่มีรอยแดงจากโทรศัพท์ตกใส่ อย่างเจ็บปวด

พอเงยหน้าขึ้นมาก็สบตาเข้ากับคุณอย่างพอดิบพอดี

(แวะมาแจมได้นะคะ ถ้าขก.ก็วิ่งมาเวิ่นแทนได้! เค้าโอเค! )

(คุณทำอะไรไว้ ผมไม่เคยลืมนะครับ)

#SNM_1stsemstart

[ 8 เมษายน | ตอนเช้า]

โชจิเคลื่อนตัวบนสเก็ตบอร์ดด้วยความเร็วระดับหนึ่งและท่าทางที่ทะมัดทะแมง จนกระทั่งเขาได้เคลื่อนที่ผ่านคุณอย่างฉิวเฉียด

เมื่อเลยคุณมาได้ระยะหนึ่ง เจ้าตัวก็หันหลังมายกยิ้มให้

“อ่า ขอโทษน้า~”

(มาเลทๆค่า มาบวกสั้นๆได้น้า)

[ 10 เมษายน | พักกลางวัน ]

วันนี้คงว่างนิดหน่อย ถึงได้มายืนมองวิวที่ระเบียงอาคารเรียน
สายตาเหม่อมองไปเรื่อยอย่างเคย

ปล่อยให้เวลาพักผ่านไป

“เอ๋——?!!? คนฟุชิมิ!”

“ผมก็คิดอยู่ว่าฮิโรกิคุงดูพูดติดสำเนียงเหมือนกับผมที่แท้ก็เกิดที่เดียวกันนี่เอง~“

ใครจะคิดว่าจะได้เจอคนบ้านเดียวกันที่นี่ ตื่นเต้น!

”ผมว่าก็คล้ายอยู่นะครับ จิ้งจอกตามศาลเจ้าน่ะจะขนสีขาวซะส่วนใหญ่แล้วก็ตาเรียว ๆ“

ว่าแล้วก็ชี้ไปแถว ๆ หางตาของตัวเอง

“ที่แต่งตามาแบบนี้ก็เลียนแบบจิ้งจอกที่เคยเห็นล่ะ“

“แต่คงไม่ได้น่าเกรงขามแบบนั้นหรอกครับ~“

“อะ..”

เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยืนหัวเราะเบา ๆ

“บังเอิญจัง งั้นต้องเรียกใครรุ่นพี่รุ่นน้องกันเนี่ย ฮะฮะ”

“แต่ว่ายังไงทางนั้นก็เรียนมาก่อนผม เพราะงั้นขอเรียกสึคิกาวาระเซมไปแล้วกันนะครับ~“

ในใจยังรู้สึกตลกที่รุ่นน้องอายุเยอะกว่ารุ่นพี่ซะแล้ว แถมดันบังเอิญได้มาเจอกันด้วย

“ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรครับ งั้นลูกอมนี่ขอรับไว้นะครับ~”

ว่าแล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ยูกิอะเซมไปรู้ภาษามือใช่มั๊ยนะครับ”

“ถ้าไม่รบกวนมากไป ผมอยากให้สอนผมได้รึเปล่าครับ ผมเคยพยายามศึกษาด้วยตัวเองแล้วแต่ว่าก็สื่อสารจริงไม่ได้สักที“

“อ๊ะ แต่ถ้าไม่ว่างจะปฏิเสธก็ได้นะครับ—”

พูดไปเพราะกลัวว่าจะรบกวนอีกฝ่ายมากไป

เห็นอีกฝ่ายตื่นเต้นขึ้นมา เขาเองก็ตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว

“เนอะ อยากรู้จังจะได้อยู่ห้องไหน มีเพื่อนแบบไหน จะได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อน ๆ จากม.ต้นรึเปล่าน้า”

“เรนาร์โด้คุงต้องทำความรู้จักใหม่หมดเลยนี่นา ขอให้ได้เพื่อนเยอะ ๆ เลยนะ! ตอนนี้มีผมแล้ว 1 คยล่ะ~“

[13 เมษา | สวนสาธารณะ]

ไม่มีอะไรเป็นพิเศษสำหรับวันนี้, โมโมยะเลยเดินเล่นในสวนสาธารณะแบบไร้จุดประสงค์

เขาก็แค่เดินเอ้อระเหย ลอยชายไปกับสภาพอากาศก็เท่านั้นแหละ พร้อมกับความคิดที่ว่าช่วงตอนเย็นจะทำอะไรกินดีนะ?

[9 April] หลังเลิกเรียน, หน้าห้อง 2-A
— @fujiya-snm.bsky.social

" เห้ย ! "
" ฟูจิยะ !! "

ยังคงเป็นการมาพร้อมเสียงตะโกน

เป็นอีกครั้งที่คนไม่คุ้นชินคงคิดว่าจะเกิดเหตุหมาแดงเขียววางมวยกัน

" ห้องชมรม "
" วันนี้นัดประชุม "

ชมรม 100 วิธีใช้ชีวิตในโรงเรียนอย่างคุ้มค่ามีกันสองคนแท้ๆ , คุณประธานคนนี้จะแอคขรึมทำไม

และไม่รอคำตอบ ประธานชมรมคนนั้นก็เดินจากไปแล้ว

#SNM_แว่น
(แวะมาเล่นย้อนหลังค้าบ อยากเห็นพี่แกใส่แว่น🥺)

🎨Artist : @saan_dtia https://www.facebook.com/saandtia.7503#

[ 🎐 #SNM_Pin 📌]

松野千鈴ーMatsuno Senri
；มัตสึโนะ เซ็นริ

🎐 อาจารย์วิชาภาษาญี่ปุ่น (ไวยากรณ์)
🎐 ประจำห้อง 2-A
🎐 TJP060

doc📝 docs.google.com/document/d/1...

🎨Artist : @ saan_dtia

(ฝากตัวด้วยนะคะ แวะมาเล่นด้วยกันได้เสมอ ผู้ปกครองฉีดยาแล้วค่ะ>< (แต่เซนเซอาจจะยัง))

#SNM_Kemonomimi

( แงวหัวยุ่งๆ )

สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาที่แถบสีประจำชั้นปี

“ผมดูโตกว่าชั้นปีรึเปล่านะ จริง ๆ ก็อายุ 17 เท่ารุ่นพี่ปี2นั่นแหละครับ ผมแค่เรียนหลังเกณฑ์น่ะ”

((ภาพน่ารักมากเลยค่ะ😭😭 เด่ก ๆ🫳🫳🫳))

“ผมกำลังวาดคนที่เดินผ่านไปมานะครับ เผื่อว่าถ้ามีคนเข้ามาทักจะได้โชว์รูปให้ตกใจเล่น ๆ แล้วก็มีคนเข้ามาตกใจจริง ๆ ด้วย”

หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ไม่นึกว่าสิ่งที่คิดไว้จะเกิดขึ้นจริงซะแล้ว

“สึคิกาวาระซังสินะครับ ฝากตัวด้วยนะครับ~”

+

”อ่า-ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณโทมินางะ ”

เห็นดังนั้นก็ยกมือป้องปากอุทานออกมาไม่นึกว่าจะเป็นภาพของเธอเอง

”เอ๊ะ !! ฉันเหรอคะ!”
สายตามองดูด้วยความประทับใจก่อนส่งยิ้มให้

“คุณโทมินางะเก่งจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ…“

ถึงจะคิดว่าเธอไม่สมควรถูกคุณวาดภาพให้หรอก แต่รีบพูดต่อพลางยกมือทาบอกตน

“แล้วก็ทางฉัน สึคิกาวาระ รูมิค่ะ“

หลังแนะนำตัวอย่างประหม่าเพิ่งสังเกตว่าคุณอยู่ปีหนึ่งล่ะ