می‌دونی چجوری می‌خوان به ایران برسونن وسایل رو؟

اینا هرگز به زن زندگی آزادی نرسیدن اصن که بخوان ازش عبور کنن. فقط دوره‌ای براشون استفاده‌ی ابزاری داشت که به این مردابی که الان توشیم برسن.

دقیقا چه چیزی رو چپ هرگز نفهمید؟

و اروپایی‌ها که جیکشون هم در نمیاد

داشتم A day in the life of Abed Salama رو می‌خوندم. اشکم سرازیر شد. کتاب رو بستم. چایی درست کردم و نشستم به دیدن فیلم ترانه. اشکم سرازیر شد.

به بلندای ترانه

به نظرم، دست انسان به عنوان یک ابزار، قابلیت‌ها و مهارت‌های خیلی بیشتری داره تا دو تیکه فلز. دست‌کم برای غذاهایی که نیاز به بریدن ندارن.

همکاری از جنوب هند دارم که بیست سال اول زندگیش رو با دست غذا خورده بود. کارد و قاشق و چنگال بخشی از فرهنگ غذاخوری نبوده اونجا. هنوز هم که هنوزه، بعد از هجده سال زندگی تو اروپای غرب، هر از گاهی کارد و چنگال رو اتفاقی میزنه به دندون‌هاش وقتی غذا می‌خوره. چه دندان‌های سفید و ردیف زیبایی هم داره.

Goldfinch
البته بی‌ربطه به شرایط امروزمون

خیلی خوشگلن :)
گل سمت چپی، شمعی، از خونواد‌ه‌ی ارکیدها نیست.

می‌فهمم و هم‌نظرم :)

از این منظر حتمن نا‌امید‌کننده‌ست، ولی زبان هم مثل دیگر بخش‌های هویت یک جامعه بازتاب‌دهنده‌ی واقعیت اون جامعه‌ست. به نظرم واقعیت جامعه‌ی زن‌ستیز ماست که نا‌امیدکننده‌ست و نه زایایی زبان.

چرا به نظرتون نا‌امید‌کننده‌س؟

انگار امیر از همه‌چیز نا‌امید شده. سال‌هاست. همه‌ی همه‌چیز.

The detail is in the devil.

«خرده ریز این کلمات تباه شده را از پیشم جمع کن»

There is the cherry blossom and there is the wind.

شعرهای ریخته.

For something bad to happen, usually more than one thing has to go wrong.